Chapter 9


    “KATE, NO U-TURNS please. Hindi na tayo babalik na naman sa nakaraan. ‘Tapos na ‘yon. Let’s move


    forward.”


    Napakagatbi si Katerina pagkarinig sa isinagot na iyon sa kanya ni Brett sa telepono. Kaagad na


    pinutol nito ang mga sasabihin pa sana niya nang ikuwento niya ritong may balita na siya tungkol sa


    pinagmn niya.


    “Pero Brett-“


    “Magkita nang tayo mamaya, okay? I love you.”


    Hindi na siya nagkaroon pa ng pagkakataong makapagsalita nang maw na ang binata sa kabng


    linya. She sighed. Ang dami niya pa namang gustong ibahagi sa kanyang boyfriend, ang kanyang kaba


    sa nlapit na pagkikita n ng kanyang pamilya, ang saya na mmang may naghanap rin p sa


    kanya, ang excitement na makla ang pinagmn niya, at ang pagmamki sa puso niya sa


    nmang Eirene Morrison p ang totoo niyang pangn.


    Pero mukhang hindi interesado si Brett. Palibhasa ay para bang naka-program na sa isip nito na


    parehong s ng sitwasyon, na hindi na s babalikan pa kahit kan ng mga taong nang-iwan sa


    kan.


    They were getting married in three months’ time. She was hoping that they could clear things out within


    that time.


    “My case is proving to be different than yours, Brett.” She breathed heavily. “At patutunayan ko ‘yan sa


    ’yo. I just hope that when that timees, you can at least show that you are happy for me.”


    Hindi niya na tinawagan uli si Brett. May pagkakataon pa naman para makapag-usap s pagbalik nito


    sa restaurant tutal ay bukas pa naman ang nakatakda niyang pagsama kay Andrei pabalik sa tunay


    niyang tahanan. Sa loob nang ng sandali ay muling namasa ang kanyang mga mata. It felt so


    Pabalik na sana siya sa mini stage para muling tumugtog nang mag-ring ang cell phone niya. Si Andrei


    ang nasa kabng linya. Nagpalitan na s nito ng phone numbers matapos nng mag-usap kanina.


    “Are you ready for tomorrow?”


    Ngumiti siya. “More than ready.”


    “HEY, I MISS you today.”


    Kaagad na nabura ang maghapon na pagod ni Brett nang marinig ang mmbing na sinabing iyon ni


    Katerina. Kasalukuyan itong tumutugtog nang dumating siya sa Buddies’ kaya hindi niya na inab pa.


    Dumeretso na siya sa kanyang opisina at doon pansamantng nagpahinga.


    Sinibak niya sa trabaho ang manager ng branch ng Buddies’ sa Antipolo nang mapatunayan niyang


    ginagamit nito ang pagiging manager para gipitin at ipitin ang mga suweldo ng mga empleyado roon.


    Halos buong araw siyang nanatili roon para ayusin ang mga records sa binakante nitong posisyon


    kaya pagabi na nang makabalik siya sa opisina.


    Halos isang linggo pa siyang magpapabalik-balik roon para obserbahan ang pamamkad ni Cedric,


    ang assistant manager roon na ngayong arawng ay ginawa niyang manager.


    “I miss you, too, babe.” Namamaos niyang sinabi bago tumayo at sinalubong ang dga. Nang


    yakapin niya si Katerina at magiliw nitong gantihan ang yakap niya ay payapa niyang naipikit ang


    kanyang mga mata. He has been alone so long that he wasn’t used having someone with him. That’s


    why he was grateful that she was patient with him. “I love you.”


    “I love you, too.” Sagot ni Katerina saka bahagyang humiwy sa kanya. Hinaplos nito ang mga pisngi


    niya. “Naala mo pa ba ‘yong ikinuwento ko sa ’yo kanina? About my parents-“


    Kumunot ang noo niya. “I thought we’re moving on together? Bakit mo pa binabanggit ‘yan? They are


    noting back, Kate. Katd ni Mama. Just ept that, okay? And move on.”


    Tuluyan na siyang bumitaw sa kanyang girlfriend. He refused to be affected by the sadness in her


    eyes. He had been through all that before. Umasa rin siya noon pero nabigo at nasaktanng siya.


    Ayaw niyang matd rin si Katerina sa kanya, ayaw niyang masaktan rin ito gaya niya. He couldn’t


    take the pain back then that’s why he resorted to changing his self. And he will be damned if he would


    let the same thing happen to the woman he loved.


    “Pero Brett, makinig ka muna kasi-“


    “Sshh.” Siniil niya na ng halik sa mgabi si Katerina para matahimik na ito, silently hoping that it would


    make her forget all those things, the way it made him forget.


    “SHALL WE GO?”


    Kabadong ngumiti si Katerina pagkatapos ay iniabot kay Andrei ang d niyang travelling bag. Sa


    kab ng nerbiyos ay nagawa niya pang maaliw nang layan pa siya nito papasok sa nakabukas ng


    pinto ng kotse. Bihira na sa mga pulis ngayon ang kasing gentleman nito. “Thank you.”


    Nagkibit-balikat anglaki. “Anything for the lovely supermodel.”


    Natawa siya na agad ring nahinto nang mapasulyap sa hawak na cell phone. Noong nagdaang gabi


    pagkatapos niyang mag-empake ng mga gamit ay sinubukan niya pa ring tawagan si Brett para


    ipam rito ang nakatakda niyang pagpunta sa Infanta, Quezon para makla ang kanyang pamilya.


    Pero sa pangatlong pagkakataon ay hindi siya nito pinagbigyan.


    “Kate, babe, if this is about your parents again, stop it, alright? Matulog ka na. May pasok pa tayo


    bukas.”


    Sinikap niyang alisin ang pagtatampong nararamdaman. Siguro ay sakang mlaman ni Brett na


    hindi siya pumasok kapag nadatnan ang kaibigan nitong si Luis na pinakiusapan niya munang


    pansamantng tumugtog habang w siya. Tutal naman ay hanggang kinabukasan nang siya sa


    restaurant dahil sa susunod na araw ay babalik na ang orihinal na pianist ng mga ito.


    Nasorpresa si Katerina nang bi nang siyang hhin pababa ni Andrei ng sasakyan nito. “Utang-


    na-loob, dito ka magbuntong-hininga at huwag sa loob ng kotse ko. No bad vibes, please.”


    Natawa siya.


    KUMUNOT ang noo ni Brett sa nasaksihang tagpo sa pagitan ni Katerina at nglaking nakita niyang


    naghatid sa kanyang girlfriend noon sa restaurant. Nagtagis ang mga bagang niya nang makita itong


    nakikipagtawanan pa salaki habang inalayan ito pasakay sa kotse na hindi na mahirap para sa


    kanyang han kung kanino.


    Bakit may travelling bag na iniabot rito ang dga? Kung aalis ito, bakit hindi niya m?


    Mabuti nang p at nagpasya siyang sunduin ngayon si Katerina dahil gusto niya munang bumawi


    rito. m niyang hindi man sabihin ay masama ang loob nito. He made a promise to his self that he


    wouldn’t let that day pass without confessing to her his reasons why he didn’t want to bring out the past


    again, why he didn’t want her to hope the way he did.


    Pero ano itong nasasaksihan niya ngayon?


    Sandaling naipikit niya nang mariin ang mga mata bago kinuha ang kanyang cell phone at idinayal ang


    numero ng dga. “Nasaan ka?” agad na bungad niya habang nakatitig sa kotseng kinalulnan nito


    na kasalukuyan nang umaandar.


    Maagap na ipinasunod niya sa driver ng taxi na kanyang sinasakyan ang kotse ng mga ito. Coding ang


    kotse niya sa araw na iyon kaya doon na muna siya sumakay.


    Narinig niya ang mkas na pagtikhim ni Katerina sa kabng linya. “Nasa… nasa orphanage ako


    ngayon, Brett. May kanganng akong asikasuhin rito kaya hindi na muna ako makakapasok


    ngayon. I’m sorry.”


    Kumuyom ang mga kamay niya. “Tga? Sinong kasama mong pumunta dyan?”


    ng sandaling natahimik ang dga bago sumagot. “Si ine. Kagabing siya dumating.”


    Pinutol niya na ang tawag. Mayamaya ay mapait siyang natawa. As simple as those words and he was


    broken once again.


    Pero ipinagpatuloy niya pa rin ang pagsunod sa dwa. After two hours, he tried to call her onest


    time. Please, Kate. I’m begging you, tell me the damn truth. “Nasaan ka?”


    “Nasa orphanage pa rin. Bakit?”


    Naihmos niya ang mga pd sa kanyang mukha. Kasabay niyon ay sinenyasan niya na ang driver


    na ihinto na ang pagsunod sa kotse. Katerina was doing exactly what his mother did in the past.


    Tahasan ang kanyang ina sa pagsisinungaling noon sa kanyang ama na may iba na ito, kasabay nang


    palihim na pakikipagtagpo salaki nito… mga bagay na ginagawa ngayon ni Katerina.


    Damn it, Kate. Mariin siyang napapikit kasabay nang pag-ahon ng sakit at galit sa puso niya. Umasa


    na naman siya. At muli… nabigo na naman siya.


    “LIAR. You were seeing someone else behind my back, Katerina. Katd ka rin ni Almira. Hindi


    sasapat sa inyo ang isa.” Napasinghap si Katerina sa narinig na sinabing iyon ni Brett sa kabng linya


    pagkatapos ay busy tone na ang sumunod na narinig niya.


    Gt na nagay niya ang cell phone sa bulsa ng kanyang suot na jacket. Pakiramdam niya ay bi


    siyang gininaw samig na narinig sa boses ni Brett. Pinagkiskis niya ang dwang pd sa pag-


    asang makakaamot kahit kaunti manng na init.


    Para namang nakakaunawang hininaan ni Andrei ang aircon sa loob ng sasakyan. Pero naroon pa rin


    ang palamig niya na m niyang hindi sanhi ng hangin. Kahit pa ng minuto na ang nakalilipas ay


    parang tuksong umaalingawngaw pa rin sa isip niya ang nagyeyelong boses ng kanyang boyfriend.


    How could he judge her just like that? How did he found out she was with Andrei? And God… how


    could he justpare her to his mother? Hindi niya magawang aminin kay Brett ang totoo dahil ayaw


    niyang sa ikaapat na pagkakataon ay sumama ang loob niya kapag pinign na naman siya nito o di


    kaya ay kapag hindi na naman siya pinakinggan nito. Ang no niya ay min na muna ang


    katotohanan m sa sariling pamilya bago niya ito balikan para patunayan ritong magkaiba ang


    sitwasyon n.


    “Let me guess. That was your boyfriend on the phone, at nman niyang nagsisinungaling ka sa


    kanya.” basag ni Andrei sa katahimikan.


    Text ? by N0ve/lDrama.Org.


    “Brett is not just a boyfriend to me. We are engaged. We are supposed to get married in three months.


    Hindi kong naman sinabi ang totoo kasi m kong pipign niyang ako. He wanted us to just keep


    moving forward, to forget the past.” Namasa ang mga mata ni Katerina sa nagbabantang pagluha.


    “Okayng naman sana ‘yon sa ‘kin kung nagkataon na hindi ko nman ang tungkol sa pamilya ko.


    But how can it be okay now? I have so many questions. I could have lived wondering for the rest of my


    life if only I didn’t meet you, if only you didn’t tell me about my identity. Pero ngayon, hindi ko na kayang


    pign ang curiosity kolo na at may mga tao nang nakahandang sumagot sa mga tanong ko. Hindi


    ako matatahimik hangga’t hindi ko nlaman ang mga sagot. No matter how painful the answers are,


    I’m willing to listen just so I can finally get on with my life.


    “Kung sa kanya, pwede, kasi kla niya kung sino siya. Buo ang pagkatao niya. May nakaraan siya.


    Pero paano naman ako? Bubuoin ko pang ngayong araw ang pagkatao ko para masabayan ko ang


    pagbangon niya.” Gumaralgal ang boses ni Katerina. “m ko namang nagsinungaling ako sa kanya.


    But how can he just use the woman he loves of seeing someone else behind his back?”


    “I’m giving you two options, Kate.” Natign siya nang bing ihinto ni Andrei ang sasakyan. “A,


    babalik tayo at ipauunawa mo sa tigreng boyfriend mo na hindi mo siya niloloko at hindi tayo nagdi-


    date although I must admit that I like you and how I wished this is really a date or B,” Tinapik nito ang


    manib. “We can pursue travelling.”


    Ang tagal naghanap ni Katerina, ang tagal niyang nangul sa sariling pamilya. And now that she was


    halfway towards the missing pieces in her life, how can she stop? Inignora niya ang pahaging ng


    I will be back, Brett. Kahit pa nasasaktan ay pangako niya pa rin sa sarili. Palipasin na muna natin ang


    mga sama ng loob natin sa isa’t isa. Pagbalik ko, mag-uusap tayo.