Chapter 5


    “TONIGHT, I JUST want to be… Brett again. Not the ogre, not the Shrek, just the same Brett from


    fourteen years ago.” Nahinto sa pagbubukas ng pinto ng kotse niya si Katerina nang marinig ang


    pagsulpot ng boses na iyon na para bang nagmum sa kanyang likuran.


    Nanatili pa siya roon pagkaalis ni Brett dahil pinakiusapan siya ni Margie na isabay niya ito sa pag-uwi.


    Madaraanan niya rin naman ang bahay nito papunta sa apartment niya kaya pumayag na rin siya. Pero


    nagkaaberya sa tiyan nito kaya napilitan itong buksan uli ang restaurant para magbanyo. Mabuti na


    “Ang dami kong mga bagay na nalimutan na sa gabing ito, gusto kong matandaan.” Sa kauna-unahang


    pagkakataon sa araw na iyon m nang tanggihan ni Brett ang cake na d ni Katerina ay sumy


    ang matamis na ngiti sa mgabi niya. She was d he listened. She was d… he came back.


    “May dwang oras pa. If it’s not too much to ask, will you stay with me?”


    Humarap siya kay Brett. Matagal niyang tinitigan ang gwapong mukha nito. For the first time, she was


    able to see right through his eyes. Malungkot ang mga mata nito habang deretsong nakatitig sa kanya.


    Right at that very moment, his eyes betrayed his nasty treatments.


    Tatango na sana siya nang mala si Margie. “Pero nangako kasi ako kay-“


    “Okayng sa ’kin, Kate.” Ani Margie na hindi niya namyang nakpit na p sa kan. “Tinopak


    ang boyfriend ko, na-realize niya na yata kung sino siya sa buhay ko. ‘Ayun, nagpanggap na


    nagmamsakit. Susunduin niya raw ako.” Nakangisi itong nag thumbs-up sa kanya pero agad rin


    itong pumormal nang humarap kay Brett. “Mag-ingat po kayo, sir.”


    Tumangong anglaki pagkatapos ay inakbayan na siya patungo sa sasakyan nito matapos niyang


    i-lock ang kotse niya. Muli siyang napangiti. So Brett was gentleman after all.


    “Saan tayo?”


    Napasulyap si Katerina sa kanyang wristwatch. “Ten-thirty na, w nang mapupuntahan sa ganitong


    oras.” ng saglit siyang nag-isip bago pumitik sa ere. Nangingip ang mga matang nilingon niya ang


    “Saan?”


    “Sa orphanage.” Kinindatan niya ito. “Magpa-ampon na muna tayo sa kan.”


    INILATAG NI KATERINA ang kumot na hiniram niya sa mga madre sa damuhan pagkatapos ay naupo


    siya sa lim ng puno ng narra. Pinagpag niya ang space sa tabi niya at sinenyasang maupo ang


    nakakunot-noong si Brett.


    Dis-oras na ng gabi kaya ang mga madre nang ang naabutan nng gising dahil nagno-nobena pa


    ang mga ito. Ang mga ito ang nagbukas sa kan ng gate. Nakasanayan na ng mga ito ang bian


    niyang pagsulpot sa orphanage kapag nasa bansa siya,lo na kapag inaatake siya ng lungkot sa


    kanyang apartment.


    “You call this your favorite ce?”


    Napangisi si Katerina. “Yup.” Ibinukas niya ang mga braso. “Presko ang hangin sa dami ng mga puno


    rito, nakaka-rx.” tumingin siya sa kngitan. “At masarap rin mag-stargazing.”


    “Peromon nang ang ganitong tanawin.”


    Nahiga siya sa kumot habang nanatiling nakatitig sangit. She remembered doing the same thing


    years ago while asking herself what life would have been if she was someone else. Would she still take


    some time to gaze at the stars and appreciate their beauty?


    “Sa dami ng lugar na napuntahan ko, tama ka. Common na ngang ang ganitong scenery.”


    Napatangu-tangong sinabi niya. “But this ce will always be the loveliest for me because this is my


    home.”


    Nang maramdaman niyang naupo na si Brett sa tabi niya ay humarap siya rito. Sa liwanag na


    nagmum sa buwan pati na sa mga w na ikint sa buong orphanage ay kitang-kita niya ang


    pagsasalubong ng mga ky nito.


    “Ano’ng ibig mong sabihin?”


    Nagkibit-balikat siya. “This isn’t about me.” Bumangon siya at kinuha ang kahon ng cake na


    tinanggihan nito. Binuksan niya iyon at gamit ang hintuturo ay tinikman iyon. Muli siyang napangisi


    nang makita ang pagkagt nito. “What? You hate cakes, right?”


    Sa pagkasopresa niya, kumuha rin ito m roon gamit rin ang sariling daliri at tinikman iyon. Ngumiti


    ito. “This tastes good, Kate. Thank you.”


    Natign siya. It was not the way he called her by her nickname though she must admit when it came


    from him, that sounded sweet. It was the simple way he smiled, that good-natured smile she has


    missed for a long time. Pakiramdam niya, saglit na huminto sa pagtibok ang kanyang puso. There was


    light in his dark eyes when he smiled and she was mesmerized.


    Nakakahawa ang ngiti ni Brett at kay sarap pagmasdan kaya namanking panghihinayang niya nang


    bi nang iyong mabura. Napalitan iyon ng makulimlim na namang anyo nito. “I used to love cakes,


    you know, because my Mom used to bake.”


    “Ano’ng nangyari?”


    “She left.” Nagtagis ang mga bagang nito. “And boom. Shrek was born.”


    “WHEN I SAVED your life on the bridge that night, she ruined mine.” Marahas na napabuga ng hangin


    si Brett para pign ang pagbangon ng poot sa dibdib. Nilingon niya si Katerina nang manatili itong


    tahimik.


    Ngayon niya nang binuksan ang bahaging iyon ng buhay niya sa iba. Ang una’t huli ay sa kaibigan


    niyang si Luis, nasing pa siya nang umamin kaya hindi niya na mala ang naging reaction nito.


    Pero ang nakikita niya sa mga mata ni Katerina nang mga sandaling iyon… sa pgay niya ay pgi


    niya nang maala.


    Wng bahid ng panghuhusga ang mga mata nito para sa kanya man o sa kanyang ina. Sa halip ay


    puno ng pang-unawa ang mga iyon at… pagtanggap. Hinawakan nito ang pd niya, damang-dama


    niya ang init na nagmum roon. Nang ngumiti si Katerina, pakiramdam niya, unti-unting nalusaw ang


    yelo sa puso niya. Her smile was warm and encouraging… making him little by little, unfold his story.


    “It all started when you first saw me during my neenth birthday.” Binuksan niya rito ang kanyang


    nakaraan. W siyang itinira o iniwang isa mang detalye. “Since then, I never celebrated it anymore.”


    Pagtatapos niya sa kwento.


    Kumunot ang noo ni Brett nang ng sandali na ang lumipas ay w pa rin siyang narinig na komento


    ni Katerina. “Bakit natahimik ka?”


    “W akong masabi. W naman kasi akong… birthday.” Kimi itong ngumiti. “Natagpuanng ako ni


    Inay sa tapat ng kanlungan ng mga madre noong dwang taon daw siguro ako. Ipinagpilitan niyang


    ituring ko ang araw na ‘yon bng birthday ko pero ayoko.” Nagkibit-balikat ito. “I celebrate all the


    important asions but I never really celebrate my birthday. Ayokong dayain ang sarili ko. Malulungkot


    Natahimik si Brett. Bi, nakaramdam siya ng panliliit sa sarili. He was too caught up by his own pain


    that he has forgotten the reason why Katerina almost jump off the bridge fourteen years ago.


    “Noong gabing nagkita tayo, kamamatayng ni Inay, all the more reason why I didn’t want to


    celebrate. W na kasi siya para mamilit sa ’kin na maghanda ako. That night, I was running from her


    husband. He was high on drugs and he was…” Her voice trailed off. Tuming ito sa kngitan. “He


    was trying to rape me.” Tumulo ang mga luha nito pero maagap nitong pinunasan ang mga iyon. “Good


    thing I met you. ‘Yong perang ibinigay mo sa ‘kin, ipinamasahe ko papunta rito. Nagpaampon ako rito.


    And that was how I survived the past years.”


    Brett wanted to say something but damn it, he was lost for words. Ang m niyang ay ngayon niya


    ipinagpapasmat na nagkita s ni Katerina noong gabing iyon. He was d he was there. Pero


    kasabay niyon ay gusto niyang hatakin pabalik sa nakaraan ang dga at suntukin ang amain nito.


    Nagtagis ang mga bagang niya. Damn that bastard for making her-


    Natign siya nang bing matawa si Katerina. “Will you stop that murderous look in your eyes?


    Anton’s dead, hindi ko m kung bakit. Nman ko nang na patay na siya nang bisitahin ko ang


    puntod ni Inay. Magkatabi s ng puntod. He died eight months after I left.”


    “Good for him.”


    Sumeryoso ang mukha ni Katerina. “So, you see… hindihat ng nakangiti, masaya. Minsan, defense


    mechanism nang namin ‘yon para hindi mman ng iba na deep inside, nalulungkot kami.”


    He sighed. He realized he had been an insensitive jerk. Pero may magagawa pa siya para sa kan.


    Napasulyap siya sa relo niya. Halos limang minuto pa bago tuluyang mag-s dose ng gabi. Mahigpit


    na hinawakan niya ang mga kamay nito. Nagtatakang tinitigan siya nito.


    Masuyo siyang ngumiti. “As the clock ticks at twelve, let’s move on together.”


    Napasinghap ito. “Brett-“


    “Sshh. I’m sorry.” Idinikit niya ang noo sa noo ni Katerina. Muli, naramdaman niya ang pagpayapa ng


    kanyang puso. “I’m sorry I’ve been a jerk. Magsim tayo ulit. Ako si Brett Santin, thirty-four years


    old and a restaurant owner. It’s nice to meet you. ”


    Naramdaman niya ang pagtulo ng mga luha nito sa kanyang kamay. “Ako naman si Katerina Alvarez,


    twenty-six. Isang modelo. It’s nice to meet you, too, Brett.”


    Napasulyap siya sa relo niya. s-dose na. “Wee to my life, Katerina.”


    “Thank you, Brett.” Napasigok ito. “And happy birthday.”


    MALUNGKOT na napangiti si Katerina habang pinagmamasdan ang matayog na shopping mall sa


    kanyang harapan. It was the same ce where her Nanay Cecilia found her. Ang pagkakaiba ngang


    ay hindi na iyon kanlungan ng mga madre ngayon.


    Napahaplos siya sa suot na kwintas na natatakpan ng suot niyang cardigan. Sa isang ip ay


    nanumbalik ang sakit sa kanyang dibdib. m niyang sumang-ayon siya sa sinabi ni Brett na


    mamuhay nang s sa kasalukuyan at kalimutan na anghat ng sakit na dulot ng nakaraan pero


    hindi niya pa rin mapign ang sariling bumalik-balik sa lugar na iyon. Because in the deepest part of


    her heart, she was hoping that somehow, somewhere inside the mall, someone was looking for her.


    Napahugot siya ng mlim na hininga. Come on, Kate. Hinding naman ikaw ang batang iniwan ng


    mga magng sa kung saan. Makuntento ka nang sa kung anong meron ka ngayon. Mapait na


    naisaloob niya. And move on.


    Nakagat niya ang ibabangbi para pign ang paghikbi. Iyon na ang huling beses na babalik siya sa


    lugar na iyon. Pagkatapos ay hindi na siya muli pang lilingon.


    Just this once. Aniya sa sarili bago dahan-dahang pumasok sa loob ng mall. Inikot niya ang buong


    lugar. Tumingin-tingin siya sa mga disys roon kahit ordinaryo nang para sa kanya ang nakikita.


    Nang wng mahanap na mabibili, pumasok nang siya sa book store. Bumili siya ng ng mga libro


    para sa mga bata sa orphanage. Nakapagbayad at pbas na sana siya nang gtin siya ng isang


    babaeng humawak sa kamay niya.


    Nalaki ang mga mata nito sabay sulyap sa magazine na d. Naki rin ang mga mata niya nang


    makitang siya ang nasa front cover niyon, isa iyong fashion magazine. “Miss, ikaw si Kate, ‘di ba? Kate


    Alvarez? Iyong supermodel?”


    Palihim na sinisi niya ang sarili. How stupid of her to ever think that no one will notice her. Palibhasa,


    nasanay na siya sa Buddies’ na kung trautuhin siya ay parang ordinaryong taong na kaibigan ng


    tumutugtog. Palibhasa ay halos puro celebrities’ rin ang mga kumakain doon. Pero sa sim ay


    dinumog siya ng mga ito at nagpakuha ng mga litrato. Ngayon ay kabatian niya nang ang mga ito.


    Kahit m niyang huli na ay isinuot niya pa rin ang kanyang dark sses. “N-no. Hindi ako ‘yon.”


    “Hindi. Ikaw tga ‘yong supermodel, eh!” Mkas na sinabi ng babae na sapat para makaagaw na


    s ng atensiyon ng iba. Iniharap nito sa ng mamimili roon ang magazine. “Siyang-siya ho ang


    babae sa cover, ‘di ba?”


    Napasinghap siya at bumitaw sa babae pagkatapos ay dahan-dahang umatras parang magt uli


    nang may brasong umakbay sa kanya. “Eirene, sweetheart, nandito kang p. Kanina ka pa


    hinahanap ng mga anak natin sa kotse.”


    Napalingon siya sa bagong dating nalaki. Sa nalilitong takbo ng isip ay nagawa niya pang mabilis na


    pag-arn ang anyo nito. Moreno ito at matangkad katd ni Brett. Sa taas niyang 5’9 ay hanggang


    leegng siya nito. Naka-dark sses rin ito kaya ang matangos na ilongng nito ang nakikita niya


    pati na ang pinkish at maninipis na mgabi nitong parang pagmamay-ari ng isang babae.


    Naka-asul na long sleeve ito na hapit sa katawan kaya kapuna-puna ang mlapad nitong mga


    balikat. Kung tutuosin ay simpleng ang suot nito dahil tinernuhanng iyon ng kupas na maong na


    pantalon. Leather shoes ang ipinaris nito roon. Sa kabuuan ay htang may sinasabi sa buhay ang


    Pasimpleng bumulong ito sa kanya. “Were you really the woman in the magazine?”


    nganing tumango siya. Napasipol ito. “Akin mo nga naman. I was looking for someone but I


    found a supermodel instead. Hmm… not bad.” Ngumiti ito kaya lumitaw ang dimples sa magkabng


    pisngi. Mayamayang ay nanumbalik ang kaba niya nang dahan-dahan nang magspit ang mga tao


    sa kanya bitbit ang camera ng mga ito.


    Pero kalmadong idiniinng ng estranghero ang kamay nito sa kanyang balikat. “Maki-ride on ka na


    ganda ho ng asawa ko ‘no? Mads nga tga siyang napagkakamng si Kate Alvarez. At bng


    asawa niya, siyempre, nakatataba tga ‘yon ng puso kaya maraming smat po.” Yumukod pa ito.


    “But she’s really Eirene Morrison. At may tatlong anak na po kami. Sige po, mauna na kami.” Nilingon


    siya nito. “Tara na, sweetheart. Gutom na ang mga anak natin.”


    Nang tumalikod ito, maagap na napasunod siya. Pero mukhang hindi pa rin kumbinsido ang n sa


    N?velDrama.Org owns this text.


    mga tao kaya may humabol pa rin sa kan kaya bumilis ang pakad n. Pero sa suot niyang high


    heels at saki ng mga paghakbang nglaki, nahirapan siyang sabayan ito.


    Pumtak ito pagkatapos ay huminto. “Why do women love to wear such creepy things? This is a


    shopping mall, for heaven’s sake!” Bago pa siya makahuma, parang isang sakong ng bigas na


    isinampa siya nito sa balikat nito. “At least, you’re wearing jeans.” amused nang dagdag nito bago


    nagpatuloy sa mabibilis na paghakbang. “Sa susunod, mamili ka ng magiging catwalk mo, Miss


    Supermodel.”


    “MARAMING SALAMAT.” Nahihiyang sinabi ni Katerina sa estrangherong tumulong sa kanya nang


    ganap na sng makyo sa pinanggalingang shopping mall. Dahil coding ang nirerentahan niyang


    kotse at inihatidng siya roon ng manager niyang si ine na kababalikng sa bansa para sa death


    anniversary ng mga magng nito ay w na siyang nagawa kundi makisakay sa kotse nglaki.


    Hindi niya na nagawang i-text si ine sa pagkataranta niya. Pinangakuan pa man din siya nitong


    susunduin. Dahil w na rin naman daw ibang pupuntahan pa ang estrangherong tumulong sa kanya


    ay idineretso na siya nito sa mismong pinapasukan niya, ang Buddies’. W naman sa anyo nito ang


    gagawa nang masama kaya nagpahatid na rin siya.


    Nagkibit-balikat ito. “Nakita ko kasing hindi ka na komportable sa sitwasyon mo kanina kaya naki-


    eksena na ako.” Hinubad nito ang dark sses na suot, revealing his golden brown eyes. Amused na


    ngumiti ito. “Sa susunod kasi, mag-ingat ka na. Iba na ang mga Pinay ngayon. They’re now addicted to


    fashion. Kaya imposibleng wng makakla sa ’yo.”


    Tumango nang si Katerina at pilit na inalis sa isip kung paano siya inakbayan nglaki at basta na


    ang kanyang smin at ginantihan ang ngiti nito. “Again, thank you very much.”


    ng saglit naman itong t natign. “Your eyes remind me of someone very close to my heart. And


    your hair’s just like his. Pwede ka bang makuhanan ng picture?” Bi nang ay sinabi nito. “Souvenir


    Dahil sa utang na loob niya salaki, hindi na siya tumanggi pa. Ngumiti siya nang kuhanan nito ng


    litrato gamit ang cellphone. Mayamaya, inhad nito ang pd sa kanya. “Ako nga p si Andrei


    Bt.”


    “Katerina Alvarez.” Aniya pagkatanggap sa pd nito na kaagad niya ring binitiwan nang


    magkagtan s pareho sa bing pag-ring ng kanyang cellphone. Pagsilip niya sa screen ay si


    Brett ang nasa kabng linya at tumatawag.


    Nag-alang napalingon siya sa gawing bintana ng kotse ni Andrei. Nakatayo na sabas ng


    restaurant si Brett at nakatingin sa direksiyon n. Kahit paano, nagpapasmat siyang tinted ang mga


    bintana ng sasakyan. Nakagat niya angbi nang may mala. Mabilis na napasulyap siya sa kanyang


    relo. Halos dwang oras na siyangte sa kanyang pagtugtog para sa gabing iyon. Siguradong galit


    na si Brett.


    Hindi niya na kasi namyan ang oras habang nag-iikot siya sa mall kanina. Sa dami ng mga


    na nagsasabayan sa isip niya ay nakaligtaan niya na. Bukod doon, sinulit niya na ang pagkakataong


    pumasyal tutal naman ay iyon na ang huling punta niya roon.


    “Ah, sige, mauuna na ako.Tumutugtog kasi ako dyan sa Buddies’ habang nandito ako sa ‘Pinas. At…


    galit na ang Boss ko dahilte na ako sa duty ko.” Ngumiti siya. “Maraming smat uli. Kung may oras


    ka, dumaan kang dito. Ililibre kita.”


    Natawa si Andrei saka bumaba na sa kotse nito sa kab ng pag-awat niya rito. Pinagbuksan pa rin


    siya nito ng pinto at inlayang makababa.


    Kumaway siya at akmang tatalikod na sana nang tawagin siya nito. “And Kate?”


    Nagtatakang humarap siya rito. “Yeah?”


    “’Yong Eirene Morrison na itinawag ko sa ’yo kanina noong nasa book store tayo, hindi ‘yon isang


    imbentong pangnng. Siya ‘yong nabanggit ko sa ’yong hinahanap ko.”


    Kumunot ang noo niya. “And?”


    “W naman. I just think I’m on the verge of finding her.” Nangip ang mga mata ni Andrei. “I love


    your ne, by the way.” Natign siya. Saka niyang napansing nakalitaw na p ang kwintas


    niya. “And I’m d I saw you today, Kate.” Muli siyang nginitian nito.


    Hindi na siya nagkaroon pa ng pagkatataong makapagkomento dahil maagap na sumakay na si Andrei


    sa kotse nito at pinaharurot iyon pyo.


    Napailing siya saka nakad patungo sa nakatayong si Brett sa entrance ng restaurant. Salubong ang


    mga ky nito. “Who the hell was that?”