Chapter 3


    “QUITE A RECORD, Miss Alvarez. Imagine, two vitions all in your two days here.”


    Napalunok si Katerina. Nagyeyelo ang mga mata ni Brett habang nakatitig sa kanya. She felt a sudden


    chill running down her spine by the intensity of his voice.


    “Oh, bakit para kang namumu dyan? Hindi ka ba proud sa sarili mo? Kasi ako, proud sa ’yo. Ikaw pa


    Nagpapakatatag na tumayo siya. Sa dami ng taong nakla niya na ay hindi niya maunawaan kung


    bakit tanging kay Brettng siya nakaramdam ng matinding kaba. “Pero ang m kong namang


    vition ko ay-“


    “And now you are questioning me?” Kumunot ang noo ng Boss niya. “That’s your third vition. Una ay


    ang pagsuway mo sa utos ko kagabi. Pangwa ay ang kawn mo ng paggng sa ‘kin.”


    Napayuko siya. “I’m sorry.”


    Marahas na napabuga si Brett ng hangin. “Tign mo na ito, Katerina. Ak mo ba hindi ko m kung


    anong ginagawa mo? Hell, you want me to return to that neen-year-old foolish boy!” Nagtaas na ito


    ng boss. “I hate that boy! I regretted being that boy and I will nevere back. So stop trying to


    change me!”


    Namasa ang kanyang mga mata. Pakiramdam niya ay may tumusok na maliliit na karayom sa kanyang


    puso. “Hindi naman kita pinipilit baguhin, Brett. Gustong naman kitang tulungan. I just wanted to


    return the favor. Pero kung gusto mo tgang magpaka-Shrek habang buhay, sigeng.” Gumaralgal


    ang kanyang boses. “Pero ‘wag mo naman sanang pagsisihang naging ikaw ang teenager nalaking


    nakla ko thirteen years ago. Dahil kapag ginawa mo ‘yon… para mo na ring pinagsisihang nakla at


    tinulungan mo ako.”


    Mapait na napangiti siya nang hindi ito makapagsalita. “So, totoo nga… pinagsisisihan mong


    tinulungan mo ako?”


    Nang manatili pa ring wng imik si Brett ay mabilis na nag-excuse na siya rito. Nagmamadali na


    siyang lumabas ng kusina.


    “Kate, okay kang ba?” Nag-alang tanong ni Margie nang madaanan niya sa counter. “You look-“


    “I’m fine.” Sinikap niyang ngumiti sa kab ng pagsisikip ng kanyang dibdib. “I just had this minor


    encounter with the monster on the loose.”


    ILANG SEGUNDONG natulos sa kinatatayuan si Brett bago sa wakas ay kumilos ang kanyang mga


    paa. Bago niya pa mamyan ay nasa parking lot na siya pasunod kay Katerina. Nadatnan niya ang


    dgang nakasakay sa kotse nito habang nakayukyok ang ulo sa manib. Bukas ang bintana ng


    sasakyan kaya hindi na mahirap para sa kanyang hang umiiyak ito base na rin sa pag-alog ng mga


    balikat nito.


    Naikuyom ni Brett ang mga kamay. Akmang papasok nang siya uli sa restaurant nang tuksong


    nanumbalik sa isip niya ang nasaksihang anyo ng dga sa kusina. Pain was visible all over her deep


    blue eyes. He breathed heavily. Damn it, Katerina. What on earth are you doing to me?


    Bago niya pa mamyan ay nakpit na siya sa dga at mkas na tinapik ang pinto ng kotse nito.


    “Get out of the car, Katerina. Let’s talk.” Nang hindi ito kumilos ay mas mkas na tinapik niya ang


    pinto. “Now.”


    Para namang nabi ito nang humarap sa kanya. He almost cursed upon seeing the tears rolling down


    her cheeks. He should not be affected. And he was not supposed to be affected but hell, he was. Then


    and now, Katerina still has that same impact on him.


    Mabilis na ipinaling nito ang mukha nito sa ibang direksiyon. Nakita niya pa ang maagap na pagpunas


    nito ng mga luha bago dahan-dahang lumabas.


    “Hindi pa naman tapos ang break ko, sir.” Namamaos na sinabi nito. “Kaya siguro naman, w akong


    panibagong vition na nagawa dahilng lumabas na muna ako ngayon.”


    “Mero’n. Tinawag mo akong Brett nang kanina at umalis ka na kaagad nang hindi pa ako


    pumapayag.”


    Nam ang mga pisngi ni Katerina. Sa kab nang bahagya ring pamum ng mga mata at ilong nito


    ay hindi pa rin matatawaran ang ganda nito. And he swore he had never seen such beauty.


    “You are really an ogre, do you know that?” Naniningkit ang mga matang sinabi nito. “And I don’t get it.


    Kung ang passion mo tga ay manakot ng tao, bakit hindi ka nang sa horror house nagtrabaho?


    Ayaw nyo no’n sir, gusto nyo na ng ginagawa nyo, kikita pa kayo nang husto?”


    “That’s vition number five.”


    “Ano naman ‘yong vition na ‘yon kumpara sa ginawa mo? Nakakasakit ka na, ah.” napu-frustrate na


    napaluha itong muli. “Pagkatapos mong ipamukha sa ’kin na pinagsisisihan mong tinulungan mo ako


    noon? Na iniligtas mo ang buhay ko? For so many years, your words kept ringing in my ears. They


    gave me hope. They prevented me from giving up. Because I was waiting to experience that beautiful


    world you were talking about. Kasi naniw ako sa ’yo.” Dagdag nito bago siya tinalikuran.


    For the past years, Brett never cared for other people again. And it was easier. ng beses na ba


    siyang nakakita ng babaeng umiiyak? M sa ipetent na mga empleyadong sinibak niya sa


    trabaho hanggang sa mga babaeng nagdaan sa kanyang buhay? Hindi niya na mabng. ng beses


    niya na rin bang nahuli ang mga tauhan niyang binibinyagan siya gamit ang iba’t ibang pangn? Pero


    w siyang pakim.


    But this woman was different in ways he never wanted to acknowledge anymore.


    Maagap na pinign niya si Katerina sa braso. Noong una ay nagpumis pa ang dga pero mabilis


    na niyakap niya ito. Marahang tinapik niya ang likod nito para patahanin ito. Narinig niya pa ang


    mkas na pagsinghap nito bago niya narinig ang muling pag-iyak saka nito isinubsob ang mukha sa


    kanyang dibdib.


    Despite everything, Brett smiled. Hanggang ngayon ay iyakin pa rin p si Katerina. “I’m sorry.” He


    softly said. “I may have regretted almost everything in my life, Katerina. But I never regretted being on


    that bridge with you that night. I never regretted saving you. My only regret was giving you false


    hopes.”


    “I CAN STILL feel her in my heart, Drei. My daughter is still alive. Maniw ka sa akin.” Determinadong


    sinabi ni Martin sa inaanak niyang si Andrei. Isang taon pang ang bunso at nawaw niyang anak


    na si Eirene ay ipinagkasundo niya na iyon sa kanyang inaanak. Kung hindi ngang marahil sa mga


    nangyari noon, disin sana ay kasal na ang dwa ngayon.


    Muling kumirot ang dibdib ni Martin sa naisip. Nakad siya patungo sa bintana at inililis ang kurtina.


    Bumungad sa kanya ang ekta-ektaryang lupain na hindi na maabot ng kanyang mga mata ang


    hangganan. He smiled bitterly. He may have every thing but he still remained the poorest man on Earth


    without the ones he loved who will nevere back. Ang bumubuhay nang sa kanya ngayon ay ang


    paniniwng buhay pa ang kanyang si Eirene.


    Pign niya man ay tumulo pa rin ang kanyang mga luha nang mala kung paano s nagkahiwy


    mag-ama…


    Second birthday ni Eirene nang dalhin niya ang bata sa mall para ipasyal habang ab naman ang


    kanyang Misis at dwa pang anak nalaki sa paghahanda ng isang munting salo-salo. Noong


    panahong iyon ay kapapanalo niya pang bng mayor ng kanng bayan kaya gusto ng mga itong


    pagsabayin na ang private celebration sa pagitanng nng mag-anak.


    Nagntang si Martin pagkarating n ng anak sa kanng bahay. W ang mga gwardya na


    kadsan ay ipinagbubukas siya ng gate. Pagpasok niya ay basag anghat ng mga gamit.


    Sumalubong sa kanya ang dwa nng kasambahay na duguang nakahandusay sa s.


    Kumakabog ang dibdib na umakyat siya sa ikwang ppag. Naabutan niyang nakabgta ang


    personal guard niyang si Ram sa hagdan. Pero td ng mga kasambahay ay w na rin itong buhay.


    Hawak pa rin nito ang baril nito. Ito ang nagpumilit sa kanyang sumamang ipasyal si Eirene pero


    ipinagpilitan niyang gusto niyang masolo ang bunsong anak nang wng kahit na sinong bantay para


    makakilos s nito nang mya bago manng sana siya pormal na umupo sa kanyang puwesto.


    Naikuyom ni Martin ang mga kamay. Hanggang sa huling sandali ay naging matapat si Ram sa


    kanyang pamilya. Dwa pang mga gwardya ang nakita niyang nakahandusay mpit sa master’s


    bedroom. Kinakabahang pumasok siya roon. Halos tumigil sa pagtibok ang kanyang puso nang makita


    ang kanyang pamilya, magkakasama ang mga ito sa mking kama,hat ay pawang mga nakapikit


    at duguan dulot ng tama ng mga b.


    Maagap na pinulsuhan niya sina Lorenzo at Kyle, ang una ay sampung taong gng habang walo


    naman ang huli. Nag-umpisa nang mag-init ang kanyang mga mata nang mmang patay na rin ang


    mga ito. Nanggigipuspos na napapikit siya nang mariin. Malinaw na pinasok ang mga ito habang w


    siya.


    Sumunod na sinilip niya si Althea, ang kanyang asawa. May pulso pa ito pero mahina na. Npitan


    niya ito at marahang niyugyog. Para siyang nakatanaw ng munting pag-asa nang dahan-dahan itong


    dumt.


    “Thank God!” basag ang boses na sinabi ni Martin pagkatapos ay isinampay ang braso ng asawa sa


    kanyang balikat habang pasan naman sa kab si Eirene. “Come on, Thea. Get up. Dadalhin kita sa


    ospital.”


    Napailing ito. “L-leave now, Martin. I-itago mo ang… ang b-bunso natin.” Hirap man ay pilit pa rin nitong


    pagsasalita. “H-hindi ko na k-kaya.” Bumitaw ito sa kanya pagkatapos ay sinikap na abutin ang pisngi


    nang himng natutulog pa ring si Eirene na nasa kanyang bisig. Napagod marahil ang bata sa


    palaro nang dalhin niya ito sa yground.


    “I… I l-love you b-both.” Tumulo ang mga luha nito. “Umalis na k-kayo. Siguradong babalik pa s h-


    hangga’t m nng… b-buhay pa k-kayo.”


    PINIGILAN ni Martin ang mapahagulgol nang tuluyan nang bumitaw si Althea sa pagkapit sa kanng


    anak. Nang pumikit ito, kahit masakit sa kanyang loob ay tumayo na siya at nilisan ang kanng naging


    Còntens bel0ngs to N?(v)elDr/a/ma.Org


    masayang tahanan sa loob ng ng taon.


    He still had his Eirene. And he had to live for her.


    Muli siyang nag-drive pbas. Pero mayamayang ay may napansin siyang png van na


    bumubuntot sa kan hanggang sa magsim na itong magpaputok. Nang umingit ang kanyang anak


    ay lumuluhang tinapik-tapik niya ito sa braso pagkatapos ay binuksan ang radyo ng sasakyan at


    mahinang pinatugtog iyon.


    “Oh, God. Help us, please.” Nang dinadaga na ang kanyang dibdib ay inabot niya ang rosary na


    ingay mismo ni Althea sa dashboard ng kanyang sasakyan at mahigpit na hinawakan iyon saka pilit


    na pinag-arn ang dinaraanan.


    Kasalukuyan nang nagsasara ng mga pinto at bintana ang mga nadaraanan niyang bahay. Hindi siya


    makahinto para humingi ng tulong sa takot na madamay pa ang mga kababayan na pinangakuan niya


    pa namang tutulungan sa abot ng kanyang makakaya at poprotektahan bng bagong mayor ng mga


    ito.


    Mayamaya ay mapait na ngumiti si Martin nang may mala. Mabuti nang at taal na tagaroon siya


    dahil doon na siya ipinanganak. Iniliko niya ang kanyang kotse. Sa sumunod na sandali ay


    nakipaghabn siya sa van hanggang sa wakas ay nagawa niyang mailigaw ang mga ito pero m


    niyang pansamantng iyon. Hindi pa s ligtas ng anak niya.


    ng oras siyang nagpatuloy sa pagmamaneho hanggang sa makarating siya sa tapat ng kanlungan


    ng mga madre. Nag-angan man ay iniwan niya roon ang natutulog pa ring anak dahil marami pa


    siyang kangang asikasuhin nang mag-isa sa kanng bayan sa Infanta, Quezon. Ang no niya ay


    hingan ng tulong ang kaibigan niyang pulis na si Arthur, ang ama ni Andrei na sa katabing bayan n


    ang bahay. Pero sa tindi ng pinaghalo-halong takot, pagkalito at sakit dulot ng mga pangyayari sa loob


    He needed to keep Eirene away. He needed to keep her safe. Pareho nang nasa ibang bansa ang mga


    magng n ni Althea kaya w na siyang mapupuntahan pang iba. Kung isasama niya naman ito


    sa kaibigan ay hindi niya garantisado ang kaligtasan nito. Bukod sa huli ay w na siyang


    pinagkakatiwang iba.


    “Babalikan ka rito ni Daddy, princess. I promise you that.” Mahinang sinabi niya. Kinuha niya m sa


    bulsa ng suot na cks ang isang kwintas na ipinagawa niya para sa birthday nito. May naka-engraved


    roon na EM, tanda ng pangn nitong Eirene Morrison. “Hintayin mo ako. Darating ako, pangako.”


    Hinagkan niya ito sa noo. “I love you so much. I wille back for you, baby.”


    But he never managed to fulfill his promise. Sa pagbalik niya sa kanng bayan ay b ng baril ang


    kaagad na sumalubong sa kanyang sasakyan. Nabaril siya sa kanyang balikat at humampas ang


    kanyang ulo sa manib ng kotse nang mkas siyang bungguin ng isa pang sasakyan.


    Sa muling pagdt ni Martin ay mukha ni Arthur ang bumungad sa kanya. Nman niyang nagawa pa


    p itong tawagan ni Althea habang nagdedeliryo. Ito ang nagligtas sa kanya sa tulong na rin ng mga


    kasamahan nito. Nahuli ang mga nagtangka sa kanyang buhay gayundin ang mga pumang sa


    kanyang mag-iina at at ang tao sa likod nghat ng iyon, ang natalong kban niya sa pulitika.


    Pero halos masiraan siya ng ulo nang makitang binatilyo na si Andrei. He found out that he was in


    mawn ng pag-asang magigising pa siya. Pero binuhay pa siya ng Diyos.


    Binalikan niya kaagad ang natatandaang lugar kung saan niya iniwan ang kanyang bunsong anak.


    Pero napag-man niyang nasunog na p ang kanlungan ng mga madre. Ngayon ay isang mking


    establishment na ang nakatayo roon. Nag-hire siya ng ng mga imbestigador para matulungan siya


    sa paghahanap pero sa tagal ng panahon na lumipas ay para sng naghahanap ng karayom sa


    bunton ng mga dayami.


    “Naniniw naman po ako sa inyo, Ninong.”


    Natigil siya sa pagbabalik-tanaw nang marinig ang baritonong boses na iyon ni Andrei.


    “’Wag kayong mag-la, hindi ko po susukuan ang paghahanap. I will find Eirene and I will bring her


    back to you.”


    Sa kauna-unahang pagkakataon buhat nang magising si Martin m saatose ay sumy ang


    sinserong ngiti sa kanyang mgabi. M nang mamatay sa sakit sa puso dwang taon na ang


    nakararaan ang ama ni Andrei ay naging mpit slo nito sa isa’t isa. Andrei was a very good man.


    And if ever they find Eirene, he was sure that the two would fit for each other perfectly. “Thank you,


    son. I know I can count on you.”