Chapter 2


    “KUNG HINDI kong tga kangan ng urgent reliever ni Denise-“


    “Ang problema… kangan mo.” Maagap na sinabi ni Katerina matapos basahin ni Brett ang kanyang


    ipinasang bio data pati na ang iba pang mga requirements na kangan sa pag-a-apply niya bng


    temporary pianist sa pagmamay-ari nito at ng kaibigan nitong si Luis na restaurant. Sa pagkakam


    niya, naka-leave anglaki dahil kasalukuyang nasa Hawaii para sa honeymoon nito at ng asawa.


    “Kangan mo ako.”


    Sumandal si Brett sa swivel chair nito at matamang tumitig sa kanya. “Aren’t we being too arrogant


    here, Ms. Alvarez? Ang restaurant ang may kangan sa ’yo at ang piano na nasabas at naghihintay


    na sa ’yo.” Mayamaya ay inpit nito ang swivel chair mesa nito pagkatapos ay dumukwang sa kanya.


    “So Miss Supermodel, pwede ka na bang magsim mamayang gabi?”


    Bi, pakiramdam ni Katerina ay mabibingi siya sa mkas na pagkabog ng kanyang dibdib. Kahit


    may nakapagitan sa kanng mpad namesa, pakiramdam niya pa rin ay bing uminit sa paligid.


    Sa ng distansya nang nayo ng mukha ni Brett sa kanya aynghap nanghap niya ang


    mabangong hininga nito. Napahugot siya ng mlim na hininga saka pasimpleng lumayo rito. Isinandal


    niya ang natensiyon na katawan sa back rest ng kanyang silya.


    Sa dami ng mga lugar na napuntahan ni Katerina, marami na siyang naklang naggagwapuhang mga


    maramdamang bugso ng damdamin na isa sa mga qualification niya sa pagpili ng magiging kasama sa


    buhay.


    Pero anglaking kaharap niya ay kakaiba. Parang may mao sa pagkatao nitong humahatak sa


    kanya ppit rito sa muli nng pagkikita. He stirred a strange emotion in her that she had never felt


    before. He made her desire to unfold the mystery behind his ogre facade.


    “Pwedeng-pwede… Shrek.” Sagot ni Katerina nang sa wakas ay makahuma. Nang si Brett naman ang


    matign ay ngumisi siya. “Brett, Shrek, rhyme naman. Okay na ‘yon.”


    Naningkit ang mga mata nito. “Let me make this clear, Ms. Alvarez. W akong pakim kung sikat


    ka. Habang nandito ka sa restaurant na ito, empleyadang kita. Kaya matuto kang gumng.”


    You will be fine, Brett. I promise you that. Imbes ay bulong ng puso niya. Matagal na tinitigan niya ang


    gwapong mukha nito bago siya dahan-dahang tumango. There were many things she wished she


    could tell him. She wanted to reach out to him just like what he did to her in the past.


    If he was Shrek, she would dly be his donkey. But a donkey should know its limitations. She sighed.


    Tumayo na siya. “I guess I’ll just see youter… Sir Brett.”


    Tahimik na tinahak na ni Katerina ang daan patungo sa pinto. Pbas na sana siya ng opisina nito


    nang humabol pa ito ng salita. “And Ms. Alvarez?”


    Nagtatakang nilingon niya ito. “Sir?”


    “Never ever miss a good chance to shut up.” Napaawang ang mgabi niya sa pagkapahiya. “That’s


    all. Makakaalis ka na.”


    Sunod-sunod siyang napabuga nang mlalim na hininga para kalmahin ang sarili bago siya mkas


    na tumikhim para agawin ang atensiyon ni Brett nang bumalik na ito m sa pagbabasa ng mga


    reports sa mga naroong folder sa mesa nito. “Sir?”


    “Yes?” Hindi tumitingin sa kanyang sagot nito. “Anything else, Ms. Alvarez?”


    Pinilit niyang ngumiti. “Tumigil kayo sa pananakit ng feelings ng iba dahil baka makasanayan nyo ‘yan,


    Sir.”


    “KUNG nahanap mo na siya, ano pang problema?”


    M sa pagkakatitig sa rosary ay tumuon ang mga mata ni Katerina sa bagong dating na si ine na


    naupo sa tabi niya. Kasalukuyan siyang nasa orphanage nang mga sandaling iyon at nakasandal sa


    lim ng puno ng narra. Katataposng niyang makiparo sa mga bata roon. Doon niya


    napagpasyahang tumuloy bago siya bumalik sa restaurant para tumugtog.


    Pinilit niyang ngumiti kay ine na halosbing limang taon ang tanda sa kanya. Ito ang nagsilbing


    nakatatandang kapatid niya sa nakalipas na mga taon. Isang linggong itong mananatili sa bansa


    pagkatapos ay babalik na sa Indonesia dahil naroroon ang mga kasamahan niya sa trabaho na mina-


    manage rin nito. Sumamang so ine sa kanya dahil gusto rin daw nitong magbakasyon kahit ng


    arawng.


    ine was a vagabond just like her. Lakbay rin ito nangkbay dahil w na rin itong mauuwian.


    Parehong binawian ng buhay sa isang ne crash ang mga magng nito. Nag-iisang anakng ito.


    Mads nitong sinasabing ayaw nitong magkaroon ng pamilya pero kla ni Katerina ang kaibigan


    dahil katd niya rin ito, naghihintayng ng rason para finally ay mag-stay sa isang lugar… para


    tumigil na sa palakbay.


    “Paano mo naman nasabing may problema ako?”


    “Nah, I’ve known you for years, Kate.” amused pang natawa ito. “Tumitingin kang sa rosary mo


    kapag nalulungkot ka o namomroblema ka. Anong nangyari? Hindi ka na ba naala ni Brett?”


    Habang nasa ibang bansa siya at busy sa pagtatrabaho, nakiusap siya kay ine na min ang mga


    pangunahing impormasyon tungkol kay Brett. Kaya dito niya nman na single pa rin ito at part owner


    ng anim na restaurants sa Man. Weekly ay iba’t ibang putahe ang inihahain ng Buddies’ m foreign


    delicacies hanggang sa local na mga pagkain.


    Para na ring nakla ni ine si Brett dahil sa mga kwento niyang paulit-ulit na. Pgi niyang


    kinukwento anglaki sa bawat taong nagiging mpit sa kanya. Dahil gusto niyang paulit-ulit na


    malang may pag-asa. Dahil dito, natutunan niya na pging may lilitaw na bahaghari matapos ang


    isang mkas na pag-n.


    “Nagbago na siya, ine.” Isinysay ni Katerina sa kaibigan ang mga nangyari m nang muli sng


    magkita ni Brett. “At gusto ko siyang tulungan.”


    “How can you help a broken man if you are broken yourself?” Nang makita ni ine ang pagrehistro ng


    pagkasorpresa sa anyo ni Katerina, mkas itong bumuntong-hininga. “Come on, Kate. m ko


    namang dinadaya mong kami. You can’t always pretend you’re happy. m kong deep inside,


    nasasaktan ka pa rin dahil hindi mo pa rin mahanap ang pinagmn mo.”


    ng sandaling natign si Katerina bago sumandal sa balikat ng kaibigan. Ipinikit niya ang kanyang


    mga mata. Muli siyang nakaramdam ng matinding pagod na pilit niyang pinagtatakpan sa nakalipas na


    mga taon. “Hindi ko m. Pero pakiramdam ko, matutulungan kong nang tuluyan ang sarili ko kapag


    natulungan ko na siya. In this twisted world, I felt like he and I were two lost souls… destined to find


    each other.”


    NAPALUNOK si Brett habang pinagmamasdan ang nakakaenganyong pagtugtog ni Katerina nang


    gabing iyon. Sa simpleng bking bestida, para itong anghel na hinaharana ang mga customer. Sa


    naisip ay inilibot niya ang mga mata sa kabuuan ng lugar. Wng mga mata ang hindi nakatutok sa


    gitna ng maliit na stage nang gabing iyon.


    And Brett should be celebrating. But looking at the admiration visible in the men’s eyes for Katerina


    made him ufortable for some reason. Heck.


    Nalilito sa sariling damdamin na akmang tatalikod nang siya at papasok sa kanyang opisina nang


    mapreno siya nang marinig ang bing pagkanta ni Katerina.


    “Teach me to love,


    Teach me to live,


    Teach me to remember…”


    Text ? by N0ve/lDrama.Org.


    Marahas na napalingon siya sa dga. Deretso ang mga mata nitong nakatitig sa kanya nang mga


    sandaling iyon. Mmyos ang tinig nito at malinaw ang pagkakaawit kaya hindi niya maintindihan kung


    saan nanggaling ang tensiyon na bi niyang naramdaman.


    “Teach me to hope,


    Teach me again


    Show me the ways of your world,


    My Shang-r boy…”


    Hope, love and life. Tatlong mga bagay na nakalimutan niya na. ng saglit siyang nanatiling na


    nakatla kay Katerina bago sa wakas ay rumehistro sa kanyang isip ang lyrics ng kinakanta nito,


    kanta na ngayon ay w nang dudang parunggit nito sa kanya na doon nito idinaan.


    Kumuyom ang kanyang mga kamay Hindi m ni Katerina ang pinagdaanan niya. Sinenyasan niya


    itong tumigil na muna at lumapit sa kanya pero hindi ito nakinig. Sa halip ay nagpatuloy pa rin ito at


    nanatiling na nakatitig sa kanya. Damn it, Katerina!


    Nanggagiti na si Brett na ang mismong naglihis ng tingin. Because for the first time after thirteen


    long years, he felt scared no matter how much he hated to admit it. Because when she looked at him,


    he felt like she could see all of him, his fears, his pain, his soul and his… heart.


    Madilim ang anyong pumasok na si Brett sa kanyang opisina. Sumandal siya sa kanyang swivel chair


    at mariing ipinikit ang mga mata. Despite of all the foreign emotions he was having at the moment, he


    still wouldn’t simply let a stubborn woman like Katerina Alvarez stand in the way of his peaceful world.


    “SHREK ALERT! Shrek alert!”


    Nabulunan si Katerina matapos niyang marinig ang may kkasang annoucement na iyon ni Margie


    nang humahangos itong pumasok sa kusina kung saan kasalukuyan siyang kumakain kasabay ang


    n sa mga waitress. Sa counter ito nakatoka pero itinga nito ang sarili bng tagabantay at


    tagasenyas sa kan sa tuwing lumbas ng opisina nito si Brett at nagroronda sa kabuuan ng


    restaurant.


    Mabilis na na-adapt ng mga ito ang pagtawag niya ng Shrek sa Boss n. Napangiti nang siya sa


    naisip.


    Pangwang araw niya pang sa Buddies pero madali niya nang nakapgayan ng loob ang mga


    kasamahan. Kahit kadsang maloloko ay mababait rin naman ang mga ito. Ang n sa mga ito ay


    nakatuntong ng kolehiyo habang ang iba naman ay nakatapos ng pag-aaral at pind na makapasok


    sa eleganteng restaurant na iyon.


    Mayamaya ay naho ang ngiti sa mgabi ni Katerina sa sumunod na ibinalita ni Margie. “Nakababa


    na siya m sa second floor. At papunta na siya dito sa kusina.”


    Nabi siya nang sa isang ip ay nagtayuan ang mga kasabayan niyang kumain. Mabilis na


    nagpam ang mga ito sa kanya patungo sa kanya-kanyang destinasyon. Pati si Margie ay naho


    na rin.


    Napahugot siya nang mlim na hininga. m niyang siyang naman tga ang pakay ni Brett dahil


    sa ginawa niyang pagsuway rito noong nagdaang gabi. Bukod sa sinadya niya pang agad na umuwi


    pagka-log out para hindi na muna makatikim pa ng salita nito. Pero ngayon ay w na siyang takas.


    Pero hindi niya pinagsisisihan ang ginawa. Nang makita niyang papatalikod na si Brett noong


    nakaraang gabi ay hindi niya napign ang sarilingpatan na ng kanta ang pagtugtog. Hoping that he


    would somehow remember the things he had forgotten.


    “Kalmahin mo ang sarili mo, Kate.” Aniya sa sarili matapos niyang uminom ng isang basong tubig. “The


    ogre is fast approaching in three, two-“


    “Miss Alvarez!”


    “One.” Nakakagatbing humarap siya sa bagong dating na si Brett na ngayon ay nakasandal na sa


    hamba ng pinto ng kusina. “Hello, Shrek. I mean, Sir Brett.”