Chapter 1


    “SMILE, BRETT. ‘Wag ka ditong mapa ng tao, utang-na-loob. Kasal ko ‘to.”


    Inignora ni Brett ang sinabing iyon ng kasosyo niya sa negosyo at best friend na si Luis. Naiinip na


    napasulyap siya sa kanyang wristwatch. Dwang oras at tatlumpu’t minuto na siyang nagtitiyagang


    nakaupo sa isa sa mga mesa roon sa reception. Kahit pa gusto niya sanang tuparin ang ipinangako sa


    kaibigan na manatili roon hanggang tatlong oras ay hindi niya na tga kayang magtagal pa. Luis had


    always been aware that he was allergic to weddings.


    Kumuha si Brett ng wine ss m sa tray ng isa sa mga nagdaang waiter pagkatapos ay sinulyapan


    ang kaibigan. “Luis, pare, you are the best buddy I’ve ever had but please understand that I really can’t


    stay here longer.” Tumayo na siya. “You know how much I’m against to…” Umiling siya at hindi na


    itinuloy pa ang sasabihin.


    Bumuntong-hininga si Luis. “Hindihat ng love story ay katd ng love story ng mga magng mo,


    pare.” Dumako ang mga mata nito sa direksiyon ng ngayon ay asawa na nito na si Sarah na


    kasalukuyang ab rin sa pakikipag-usap sa inws nito. Pagkaraan nang ng sandali ay sumy


    ang masayang ngiti sa mgabi nito. “Masarap ang magmahal. Ayaw mong kasing subukan.”


    “Para saan pa? Ayokong maging katd ni Papa.” Tumigas ang anyo ni Brett. “He fell in love and


    believed in that fairy tale crap and ended up eight feet below the freaking ground.” Sa hindi niya na


    mabng na pagkakataon ay muling sumagi sa isip niya ang nakitang duguang anyo ng kanyang ama


    sa ospitalbing tatlong taon na ang nakararaan. Muling nanumbalik ang galit niya para sa ina.


    Sunud-sunod na mlalim na paghinga ang pinakawn niya para kalmahin ang sarili. “I’m sorry,


    man. I’m happy for you and Sarah but I just can’t stand these things. This remind me of people I


    wanted so badly to forget. I really have to go now.”


    Tinapik niya si Luis sa balikat. Para namang nakakaunawang tumango ang kaibigan niya.


    Nagmamadaling lumabas na siya sa hotel pagkatapos ay hinubad ang kanyang itim na coat at


    binuksan ang unang tatlong butones ng suot na long sleeved.


    Sa simbahan pang ay para na siyang sinasakal habang nagpapalitan ng pangako sa isa’t isa ang


    mga ikinakasal. Pign niya man ay pumapasok pa rin sa isip niya ang kanyang mga magng sa


    pamamagitan mga ito.


    Noong bata pa si Brett, nala niyang paulit-ulit na inire-recite ng dwa sa isa’t isa ang mga pangako


    ng mga ito noong ikinasal. Nala niya pati na ang inak niyang puno ng pagmamahal na sulyap ng


    mga ito sa isa’t isa… He breathed sharply.


    Nang makarating sa kinapaparadahan ng kanyang kotse, nagmamadali siyang sumakay doon at


    pinaharurot iyon pyo. Nag-drive siya papunta sa sementeryo kahit pa s tres y medya na ng


    hapon.


    Sa katirikan ng araw ay nndas ni Brett ang daan patungo sa puntod ng kanyang ama katd ng


    nakagawian niya sa nakalipas na mga taon. Nang makarating doon ay naupo siya sa Bermuda grass


    pagkatapos ay mariin niyang ipinikit ang mga mata.


    “To have and to h-hold, in sickness and in health, till death do we part…” parang sirang ka na muling


    naro sa isip niya ang halos pabulong na sinabi na iyon ng kanyang ama habang lumuluhang


    nakatitig sa noon ay matigas na anyo ng kanyang ina. “Nakalimutan mo na ba anghat ng iyon,


    Almira?”


    Kinakapos ang hiningang dumt siya. Naghuhumiyaw sa hapdi ang mga sugat na kay tagal na ring


    nananahan sa kanyang dibdib. God… how he wished the world could care. How he wished his mother


    yed it fair.


    “KAKULAY NG LANGIT, Buddies’ ang pangn, dwang ppag… check.”


    Unti-unting sumy ang masayang ngiti sa mgabi ni Katerina ng makumpirmang ang


    pinagmamasdang restaurant nga ang hinahanap niya. Dahil tumutugma anghat ng mga description


    na ibinigay sa kanya ng kanyang manager na si ine patungkol sa lugar.


    Matapos makahanap nang mapagpaparadahan ng kanyang kotse, para bang may pakpak ang mga


    pang pumasok siya sa restaurant. Excited siyang dumeretso sa counter. “Excuse me. Nasa loob ba si


    Brett Santin?”


    Kumunot ang noo ng babaeng napagtanungan ni Katerina na nagngangng Margie, ayon na rin sa


    suot nitong name te. “Lumabas po siya saglit, ma’am. Kaanu-ano po ba kayo ni sir Brett?”


    Ngumiti siya. “Kaibigan.”


    Para naman nasorpresang nilingon ni Margie ang kasama nito na t nakikinig rin sa kan. “May


    kaibigan pa p si sir Brett maliban kay sir Luis? Paano nangyari ‘yon?”


    Nagsalubong ang mga ky ni Katerina. “Oo naman. He even saved my life many years ago. Brett is


    actually my savior.”


    “Brett Santin is a grouchy, terrifying handsome ogre but never a savior, Miss.” Hindi napigng sabad


    ng katabi ni Margie na si Dianne.


    Amused na napangiti na siya. “Kung makapagsalita naman kayo parang-“


    “Ang pinakaayaw ko sahat ay ang mga empleyadong nakikipaghuntahan during working hours.


    Kaninong bisita ang babaeng ito?”


    Kumabog ang dibdib ni Katerina sa narinig na pamilyar na boses na iyon. Kahit mahinang iyon at


    mariin nang mga sandaling iyon ay wng dudang iyon pa rin ang boses nglaking hinahanap niya.


    Dahan-dahan siyang humarap sa bagong dating. Nang sa wakas ay masyan niya si Brett, agad na


    nangilid ang kanyang mga luha. Sa isang ip, pakiramdam niya ay nanumbalik siya sa nakaraaan, sa


    nakaraang wng araw na hindi niya binabalik-balikan…


    “TAGU-TAGUAN, maliwanag ang buwan. W sa likod, w sa harap. Pagbng ko ng tatlo, dapat


    nakatago ka na. Isa…”


    Napalunok si Katerina. Kahit nanginginig pa ang mga tuhod d ngbis na takot ay nagtuloy-tuloy pa


    rin siya sa mabilis na pagbaba sa hagdan nang marinig niya ang mkas na pagsigaw na iyon ng


    kanyang step father na si Anton m sa kwarto niya.


    “Dwa…”


    Muntik nang magkabis ang kanyang mga paa dahil para bang napakpit nang ng boses na iyon


    sa kanya. Sa murang edad na trese ay m niyang kaya nagkakaganoon ang kanyang stepfather ay


    dahil sa impluwensiya ng droga. M nang mamatay sa sakit na kidney cancer ang kinkhan niyang


    ina na si Cecilia na siyang asawa nito mahigit isang buwan na ang nakararaan ay naging ganoon na


    ito.


    Mads niya nang napapansin ang mga kakaibang tingin ng kanyang stepfather sa kanya noong libing


    pang ng kanyang ina kaya mads ay umiiwas siya rito. Pagdating nito sa kanng bahay ay in-


    lock niya na ang pinto ng kanyang maliit na kwarto pero kakaiba ang gabing iyon. Dahil nagising na


    kab ng matinding nerbiyos ay nanaig pa rin ang lohikal na bahagi ng isip niya. Dahil nagawa niya


    itong tuhurin sa masng bahagi ng katawan kaya pansamant siyang makatakas rito.


    “Tatlo!”


    Napatili si Katerina nang sa tuluyang pagbaba niya sa hagdan ay may mga kamay na bi nang


    sumabunot sa kanyang mahabang buhok. Kahit halos mapaluha sa matinding kirot ay sinikap niyang


    humarap sa amain at tinuhod ito uli. Nang napahiyaw ito sa sakit, nagmamadali nang dumeretso siya


    sa pinto at binuksan iyon. Nagpatuloy siya sa matuling pagtakbo kahit w siyang siguradong


    patutunguhan.


    Nang makarating siya sa ty, sakang siya huminto. Halos w nang katao-tao doon dahil dis oras


    na ng gabi. Hysterical na nagsisigaw siya roon. “Inay! Bakit mo naman ako iniwan agad? Hindi ka na


    naawa sa akin! Iniwan na nga ako ng mga magng ko, pati ba naman ikaw?”


    Nagsisikip ang dibdib na napaluha si Katerina. Marahil daw ay dwang taon ang edad niya nang


    matagpuan siya ng ina sa gate ng kanlungan ng mga madre isang hating gabi habang pauwi ito m


    sa trabaho. Ayon dito, nagtanong-tanong ito tungkol sa kanya sa mga kpit na lugar pero nang


    wng makakla sa sa kanya, tuluyan na siyang kinupkop nito dahil w rin naman daw itong


    kakayahang magkaroon ng anak. Kahit hirap din sa buhay dahil sa maliit na salonng ito


    nagtatrabaho ay pinagsumikapan siya nitong mapag-aral.


    Lumipat na s pagkalipas ng anim na taon noong magkaroon ito ng asawa. Minahal siya ng ina-


    inahan na parang tunay na anak kaya hindi niya m kung paano na siya ngayong w na ito.


    Nahinto na siya sa pag-aaral sa highschool. Ang kakarampot na perang naiwan ng ina ay ipinatalong


    sa sugal ng kanyang amain. Ang natitira nang sa kanya ngayon ay ang kanyang ginintuang kwintas


    na may hugis bilog na pendant at sa gitna ay may dwang letrang nakaukit na EM na suot niya na


    nang matagpuan siya. Pero dahil sa musmos pang edad ay w siyang mala.


    Muling pumatak ang kanyang mga luha. Maniniw pa ba siyang makakatulong ang kanyang kwintas


    para mahanap siya ng kanyang mga tunay na magng? Pero mahigit isang dekada na ang lumipas,


    aasa pa ba siya?


    Napailing siya. W na siyang mauuwian. W na siyang mapupuntahan. Isinampa niya na ang isang


    binti sa pasimano ng ty. “Sasama nang ako sa inyo, ‘Nay. Hindi ko na kaya.”


    “I WON’T do that if I were you.”


    Napasinghap si Katerina sa baritonong boses na na narinig. Paglingon niya, may matangkad na


    jacket. Sa liwanag na m sa poste ng w ay malinaw niyang nabistahan ang anyo nito. Clean cut


    ang buhok ng estranghero, makakapal ang mga ky, nakangiti ang kasing dilim ng gabi nitong mga


    mata na pinarisan ng mga pilik na para bang mas mlantik pa kaysa sa kanya, matangos ang ilong at


    nakangiti rin ang pinkish na mgabi.


    “Mahirap tga ang mabuhay. Living in this sometimes crazy world requires courage.”


    “Pero hindi naman kasi ako matapang.” Mahinang sinabi niya. Kahit paano, naiintindihan niya naman


    ang sinabi nito dahil valedictorian siya nang magtapos ng elementary. At isa ang English sa favorite


    subject niya.


    “m mo bang neenth birthday ko ngayon?” Imbes ay sagot nito. “Pinangakuan ako ni Papa na


    magce-celebrate kami pagdating ko from school. Pero pag-uwi ko, no one was there. Nainip na akong


    maghintay kaya lumabas na muna ako.” Nagkibit-balikat ito. “Last night, nahuli ng kaibigan ko si Mama


    na nakikipag-date sa iba. You see, on the rocks na ang pagsasama ng parents ko. At nasasaktan ako.”


    “Then jump with me. Tutal, malungkot rin p ang buhay mo.”


    Umiling ang estranghero. “No, I still have hope.” Inangat nito ang isang pd sa kanya. “Come. Kung


    susukuan mo ngayon ang buhay, paano mo mlaman na sa kab ng hirap, maganda pa rin p ang


    mundo? Don’t quit on life, let it voluntarily quit on you.”


    Namasa ang mga mata ni Katerina. “Pero w na kasi akong mapupuntahan. W na akong pamilya.


    W rin akong kapera-pera.”


    Kumunot ang noo niya nang bas ng estranghero ang may kalumaan nang wallet nito. Kitang-kita


    ? 2024 N?v/el/Dram/a.Org.


    niya ang tatatlong daan nang naman niyon. Inabot nito iyonhat sa kanya kasama ang isang asul


    na rosary.


    “Pasensiya ka na, ito nang tga ang pera ko. Baon ko pa ‘yan sa mga susunod na araw pero sa


    ’yo nang. I hope it can help somehow. ‘Yung rosary, itago mo. Bigay pa ‘yan sa akin ng L ko.


    Iingatan ka niyan.” Ngumiti ang estranghero. “W ka na png pamilya. Lugi ka kapag nag-suicide


    ka. Find people who will cry for you first and then decideter on if you’d still want to die.”


    Nang mga sandaling iyon, hindi niya m kung anong sumapi sa kanya nang tanggapin niya ang


    nakhad na pd ng estranghero. Tuluyan na siyang umalis m sa pagkakasampa sa ty.


    Habang nakatitig siya sa mga mga mata nito, pakiramdam niya ay napuno ng pag-asa ang puso niya.


    Kahit nahihiya, tinanggap niya ang pera at rosary dahil kung gugustuhin niyang mabuhay ay


    kakanganin niya ang mga iyon.


    “Paano? Aalis na ako. Baka may madatnan na ako sa bahay.”


    Tumalikod na ang estranghero sa kanya. Mayamaya ay mkas na pumito si Katerina nang may


    malimutan. Lumingon ito. “What?”


    “A-anong pangn mo?”


    “Brett. Brett Santin.”


    “Happy birthday, Brett. At maraming smat.” Sa kauna-unahang pagkakataon m nang yumao ang


    inay niya ay ngumiti siya. Pakiramdam niya ay nakahanap siya ng kakampi… kahit sa maikling oras


    “Nice meeting you.” Napatingin ang estranghero sa relo nito. “But I really have to go now. Mag-iingat


    ka… Katerina.” Sinaluduhan pa siya nito bago ito nananakbong umalis.


    “Brett Santin…” Naibulong niya habang pinagmamasdan ang unti-unti nitong paho sa kanyang


    paningin. “Isang araw, magkikita tayo ulit… hanggang sa muli.”


    “Kaya napagkakamng slow mads ang mga tao, eh.” Nahinto siya sa pagbabalik-tanaw nang


    marinig ang nang-iinsultong boses ng kaharap. “Sinisenyasan mo na, parang batang nakamaangng


    na tutunganga pa sa ’yo. Kung ‘di ka rinng o-order, then get the hell out of my sight, Miss. Ayoko sa


    mga taong hindi nakakatulong sa pago sa negosyo ko.”


    Napasinghap si Katerina.


    SA ILANG SANDALI ay ginustong pagdudahan ni Katerina anglaking kaharap. Brusko at antipatiko


    ito, myong-myo sa ugali ng gwapong binatilyo na nagligtas at bumago sa kanyang buhay noon.


    Pero mayamayang ay naipilig niya ang ulo.


    Mas tumangkad man anglaki at mas lumaki man ang pangangatawan ay wng dudang ito pa rin


    anglaking hinahanap ni Katerina. Nag-maturedng ang anyo nito. W man siyang makita kahit na


    katiting na emosyon sa mga mata nito, nakasisiguro siyang ang mga matang iyon pa rin ang naghatid


    sa kanya ng pag-asa noon. Wng kangiti-ngiti ang mga maninipis at mapupng mgabi nito,


    kabaliktaran nang naala niya.


    Kumunot ang noo ni Katerina. Anong nangyari kay Brett?


    “Is that how you treat your possible customers?” Kalmado pa ring sagot niya mayamaya. “Paano p


    kung o-order ako?”


    “’Edi magso-sorry ako.” Tumaas ang sulok ng mgabi ni Brett. “So… o-order ka ba?”


    “Hindi.” Inalis niya ang suot na dark sses. “Hindi mo na ba ako natatandaan? Ako si Katerina.


    Katerina Alvarez.”


    Sa isang ip, nakita niya ang pagdaan ng recognition sa mga mata ni Brett pero mabilis din iyong


    naho. “I don’t really give a damn if you are Katerina Alvarez or J Lim Napoles. Take my advice.


    Get out of here.”


    HINDI NAKALIGTAS kay Brett ang pagbtay ng matinding pagkagt sa ky dagat na mga mata ni


    Katerina. Magsisinungaling siya kung sasabihin niyang hindi niya ito naala. Dahil itong ang nag-


    iisang babaeng nakapukaw ng interes niyabing-tatlong taon na ang nakararaan.


    It was not every day that he would witness a girl, ready to jump off the bridge with a face like hers.


    Mukha itong naliligaw na prinsesa nang gabing iyon na nagtatagong sa kupas na dw na sando at


    puting pajama. Katerina’s face was a work of art. M sa perpektong mga ky nito, asul na deep-set


    na mga mata na binagayan ng mga mahahabang pilik, matangos na ilong at mapipintog na mgabing


    natural na mapup. Nakakulong ang mukha nito sa mahaba at makintab na tuwid na tuwid na buhok


    nitong hanggang baywang.


    Halos hindi pa rin nagbago ang anyo ni Katerina, maliban sampas-balikat nang na buhok nito


    ngayon. Pero hindi maikakang mas gumanda ito. Wng mag-aakng minsa ay tinangka nitong


    kitilin ang sariling buhay.


    Nakasuot ng simpleng lc na bestidang si Katerina na nagpalitaw sa mporsnang bt nito,


    hanggang tuhodng ang haba niyon kaya pansinin ang mga mahahaba at makikinis nitong biyas. At


    that very moment, she looked every inch a model out to endorse a dress in a very effortless way.


    “Isa ka sa dadwang rason kung bakit bumalik ako sa ‘Pinas.” Mahinang sinabi nito mayamaya.


    “Kaya ‘wag mo naman sana akong pyasin agad. I… I just want to check out on the boy who tried to


    help me when he was helpless himself.”


    Mapait siyang napangiti. Wng dudang naging maganda ang buhay ni Katerina sa nakalipas na mga


    taon, kabaliktaran nang sa kanya. Buhay na buhay at puno ng pag-asa ang mga mata nito, pag-asang


    baon niya rin sa puso niya noong unang beses na nagkita s na sa isang ip ay tinangay papyo


    ng kanyang ina.


    Nagtagis ang mga bagang ni Brett sa naisip. Katerina was a painful reminder of his shattered dreams,


    of how he had hoped and how crazy he had been for believing in stupid things.


    “Umalis ka na.” Mariing sinabi niya bago niya ito tinalikuran at dumeretso sa kanyang opisina.


    Kung susukuan mo ngayon ang buhay, paano mo mlaman na sa kab ng hirap, maganda pa rin


    p ang mundo? Sarkastikong natawa si Brett nang mala ang mga binitiwang salita noon kay


    Katerina.


    Magandang mundo? My ass.


    ILANG SAGLIT na natla si Katerina bago siya tuluyang nakahuma. Napasulyap siya sa nakasarang


    na ngayong pinto na pinasukan ni Brett na sa pgay niya ay ang nagsisilbing opisina nito. Their


    situation was reversed!


    Habang nakatitig siya sa mga mata ni Brett kanina, para siyang nakatitig sa sariling reflection niya


    noong trese anyos siya. There was this undeniable darkness in his aura and the extreme hopelessless


    in his voice whenever he talks.


    He seemed to be in the same ce that she was in thirteen years ago but how on Earth could that


    happen? Hindi ba at si Brett pa nga ang tumulong at nagpatakas sa kanya pyo sa lugar na iyon?


    What happened to you, Brett?


    Dahil salaki, ginusto niyang mabuhay dahil sa murang edad ay hinangad niyang matusan ang


    magandang mundong sinabi nito. Nagsikap siya. Pinagyaman niya ang sarili. Ginamit niya ang perang


    ibinigay nito sa kanya. Sa kgitnaan ng gabi ay nakipagsapran siya. Nagbiyahe siya at nagtanong-


    tanong sa driver ng jeep na sinakyan niya patungo sa bahay-ampunan. Sinuwerte naman siya dahil


    may m itong ganoong lugar na ng oras rin angyo m sa dating bahay na kanyang tinirhan.


    Ginamb niya ang mga madre sa ng beses na pag-doorbell sa tinutuluyan ng mga ito at doon na


    nagsimng magbago ang kanyang buhay. Kinupkop siya ng mga madre. Pind rin siyang


    makapag-aral m sa schrship program ng isa sa mga mayayamang sponsor ng ampunan.


    Nakapagtapos siya ng Mass Communication nang may karangn. Pero nakla niya si ine


    habang nagti-training siya sa isang Network Company. Isa itong talent scout at inalok siyang maging


    modelo na hindi niya naman pinmpas pa dahil sa kagustuhang kumita nang mki para


    maipahanap ang tunay na mga magng at para makitang muli si Brett… at may maipagmki rito.


    Gusto niyang isipin nitong hindi nasayang ang pagtulong nito noon sa kanya.


    Isa na siyang international model ngayon. Nakarating na siya sa iba’t ibang panig ng mundo pero


    mads, naroroon pa rin ang kahungkagan sa kanyang dibdib. Sa mga unang taon niya bng


    modelo, nag-hire siya ng private investigator para tulungan siya sa paghahanap sa kanyang mga


    magng pero nabigo siya. Dahil kwintasng ang tanging pinanghahawakan niya bukod doon,


    nasunog na ang kanlungan kung saan siya natagpuan ng kanyang nanay-nanayan.


    Magdadwang taon na rin m nang tuluyan niya nang sukuan ang paghahanap. Kaya ngayong


    binigyan siya ng anim na buwan na bakasyon ng manager niyang si ine bago siya muling pumirma


    ng panibagong kontrata, ginusto niyang ibuhos nang sa pagtulong sa mga kapwa niya orphan sa


    kinkhan niyang ampunan at sa paghahanap kay Brett ang kanyang panahon.


    Ngayon ay gustong pagsisihan ni Katerina na hindi niya agad hinanap ang binata. Sana ay noon niya


    pa nman ang naging sitwasyon nito.


    Nahinto siya m sa mlim na pag-iisip nang masw siya sa pag-sh ng camera. Paglingon niya


    sa counter ay nahuli niyang kinukuhanan siya ng litrato ni Margie pagkatapos ay nagmamadaling


    lumabas ito m roon at maagap na lumapit sa kanya. “Kayo po si Kate Alvarez, ‘di ba? Iyong


    international model? Naku, fan nyo po ako!”


    Katerina was about to smile back, nang mapukaw ang atensiyon niya ng isang papbas na waiter na


    may dng katamtamangking tarpaulin na may nakasaad na, “Wanted: Female pianist.”


    Hinarang niya ang waiter at kinuha m rito ang hawak nito. “Wag mo nang ipaskil ‘to.”


    Kumunot ang noo nglaki. “Bakit, may kakla po ba kayo, ma’am? Six months relieverng po ang


    kangan namin dahil nasa maternity leave ang resident pianist namin. Araw-araw po siyang


    tumutugtog rito at hinahanap na po siya ng customers.”


    Ngumiti si Katerina. Mabuti nang p at nakapagpaturo siyang tumugtog ng piano sa kase niya


    noong kolehiyo. Ang pagtugtog din ang naging libangan n ng manager niya tuwing day-off niya. “The


    pianist is just right in front of you.”


    “Pero Miss Kate, magtatrabaho po kayo under sir Brett. Nakita nyo naman po kung gaano siya


    kabangis. Nagtitiyaga na ngang po kami dito dahil maganda ang pasweldo.” sabad ni Margie. “Pero


    kayo po, sa ganda nyong ‘yan, hindi nyo na kangang magtiyaga pa. He’s an ogre.”


    Iyon nga ang dahn kung bakit gusto kong magtrabaho rito. Gusto niyang sa pagkakataong iyon ay


    siya naman ang makatulong kay Brett. Tutusin niya kung ano ang nangyari rito at tutulungan niya


    ito, makabawi manng sa utang-na-loob niya rito.


    Kinindatan ni Katerina si Margie. “To beat the ogre, you have to be the ogress.”