Chapter 12


    “WHAT are you doing?” nakakunot ang noong tanong ni rice kay no nang bi nang itong


    humarang sa harap niya. Hindi niya tuloy makita NAng maayos ang paglubog ng araw dahil saki ng


    bulto nito. “Umalis ka diyan, no. You’re blocking the view.”


    Pero nagmatigas si no. Mapang-akit na ngumiti pa ang binata kasabay ng bi nang na paggiling


    ng katawan nito. “I’ll never gonna dance again. Guilty feet have got no rhythm. Though it’s easy to


    pretend, I know you’re not a fool…”


    Naitakip ni rice ang pd sa bibig habang gt pa ring nakatitig sa binatang patuloy sa


    sintunadong pag-awit at paggiling sa kanyang harap. Mayamaya ay napangiti siya hanggang sa mauwi


    rin iyon sa mkas na pagtawa. “My goodness, no,” amused na nasabi niya. “You are driving me


    crazy.”


    “What?” painosenteng tanong naman ni no habang patuloy sa paggiling. “You once told me you


    wanted a man who can sing and dance for you. So, here it is. Pinagsabay ko ng gawin para minsanang


    kahihiyanng,” naaaliw rin na sagot nito bago muling bumirada sa pagkanta.


    Kasabay NAng tuluyang pagtatago ng haring araw ay ang paghinto rin ni no sa kalokohan nito.


    Humihingal na naupo ito sa tabi ni rice sa buhanginan mayamaya ay mmbing na niyakap siya.


    “It’s all worth it,” bulong nito.


    “Ano’ng ibig mong sabihin?”


    “Seeing you smile andugh like that, the craziness... It’s all worth it, rice.”


    Nahinto sa pagbabalik-tanaw si rice nang sa wakas ay makita na si Alexandra at Benedict sa


    veranda. Mag-isa siyang nagpunta sa Olongapo NAng araw na iyon. Nabi pa siya nang hayaang


    makapasok ng mga gwardiya sa loob ng bahay.


    “rice.” Kaagad na tumayo si Alexandra nang makita siya. Iniwanan nito na nakaupo sa stool si


    Benedict na gaya ng dati ay nakatlang sa paligid. “I am so, so sorry—”


    “For what? For keeping your lips sealed the past years?”


    Tumulo ang mga luha ni Alexandra kasabay ng pagkuha nito sa mga kamay ni rice. “Mahal na


    mahal ka ng anak ko. Please spare my son.”


    “Kung makapagsalita ka naman, parang ako ang kontrabida rito.” Mapait na natawa si rice. Kins


    niya ang mga kamay ni Alexandra na nakahawak sa kanya. Mmig na tiningnan niya ang ginang.


    “Can you give me a moment with Benedict? I promise I won’t kill him or hurt him. Ipinapangako kong


    hindi ko siya ihuhulog o itutk sa veranda,” may bahid-sarkasmong sinabi niya nang makita ang pag-


    aalingan sa mukha ng ginang. “The killing is just Benedict’s forte. Not mine.”


    Hindi na nakapagsalita pa si Alexandra. Para bang mabibigat ang mga paa na tumalikod na ito at


    nakad pyo habang si rice ay lumapit sa kinauupuan ni Benedict. Muling umatake ang kirot sa


    kanyang dibdib nang makita itong nakatitigng sa sahig. “Hi. Do you remember me?” Mayamaya ay


    natawa siya. “Oh, of course you don’t. How stupid of me. Pero hindi mo man ako mala, ikaw,


    hinding-hindi ko malilimutan.


    “You took my dad’s life, my mom’s sanity, you took my life. You took every thing away from me. Ang


    damot-damot mo. W ka nang itinira sa akin. Iyong kompanya, sa `yong sa `yo na iyon. Pero ‘yong


    buhay na kinuha mo, damn it, McClennan!” Napahagulgol si rice. “Bumalik ka na sa dati! Fight fair


    for once, damn you!”


    “rice.”


    Natign si rice nang marinig ang pamilyar na boses na iyon. ng sandali pa ay naramdaman niya


    ang mga matatag na brasong yumakap sa kanyang likod. Muling pumatak ang mga luha niya. “I was


    as good as dead when your father ruined my life, no.”


    “You love me. Hindi mo maitatanggi `yon. I felt your love and I love you. Let our love for each other


    bring you back to life, rice,” nakikiusap na bulong ni no.


    Muling humagulgol si rice. Hindi niya na m kung ano ang iisipin o kung ano ang gagawin.


    Pakiramdam niya ay tumigil anghat ng bagay sim nang mman niya ang tunay na sitwasyon ni


    Benedict. Ni hindi niya maipam kina Maggy at Yalena ang nangyari. rice knew that those two


    would never hesitate to torture Benedict more.


    At hindi niya makakaya iyon. Dahil sa kab ng matinding galit sa puso niya, hindi niya pa rin maatim


    na saktan ang ama nglaking pinakamamahal niya.


    Pagkalipas ng ng sandali ay kinalma ni rice ang sarili. Bigo pa ring inalis niya ang mga braso ni


    no sa kanyang baywang. Humarap siya sa binata. Buong pagmamahal na hinaplos niya ang mga


    pisngi nito. He had lost weight. Hta ring hindi ito gaanong nakakatulog sa nakalipas na mga araw


    dahil nangangalumata ito. And she wanted to reach out. But she… just couldn’t. “I don’t know why I’m


    feeling like this and why to you of all people.”


    “Why?” Rumehistro ang sakit sa mga mata ni no. “Is it so wrong to love me?”


    rice looked at no with all the pain in her heart. “Yes,” she whispered before she kissed him hard


    on the lips.


    Ang sabi ni Mama noon, may iba’t ibang uri daw ng pagmamahal, no. Some are selfless, some are


    greedy. Benedict had you. He had your mom who still loves him so much. He had Austin and Ansel,


    too. Kung sana ay nakuntento na ang Papa mo noon, kung sana buhay pa si Papa, ang mag-asawang


    de Lara, at maayos ang kgayan ni Mama, hindi sana tayo nasasaktan ngayon. I would never have


    let you go. Hindi td ngayon. We are victims of your father’s greedy choices.


    “I CAME here to say good-bye. I’m going back to Nevada today, Mom. And I don’t know when I’ll be


    able to visit you again.” Pinagmasdan ni rice si Ca na nakatitigng sa kngitan nang may


    matamis na ngiti sa mgabi. Sa loob ngbinlimang taon ay nabuhay siya na d ang matinding


    hinanakit sa puso para sa ina. Nang bumigay ang katinuan nito, pakiramdam niya ay hindi na siya


    inisip ng ina. Kasabay ng pagsuko sa realidad ay ang pagsuko rin nito sa kanya noon. Kaya kahit


    minsan ay hindi niya ito dinw. Nag-aabot nang si rice ng pera sa personal assistant niya at


    ipinapad iyon sa Pilipinas, sa mismong center ng ina para sa maintenance ng mga gamot nito at iba


    pang kangan.


    But now, here she was. Pakiramdam ni rice ay naliligaw siya at w nang iba pang mapupuntahan


    sa bansa at ang ina ang naisipan niyang puntahan.


    Angki na nang ipinagbago ni Ca. Marami nang puti sa buhok nito pero maganda pa rin td ng


    dati. And her eyes looked at ease now. Napasigok si rice, mukhang dahil doon ay nakuha niya ang


    atensiyon ng ina. Umangat ang mga pd nito at hinaplos ang mga pisngi niya nang makitang


    Content bel0ngs to N?vel(D)r/a/ma.Org.


    lumuluha siya. Gumuhit ang ngiti sa kanyang mgabi kasabay ng patuloy na pag-agos ng mga luha


    niya. It felt so good to feel her mother’s warm hands against her cheeks, especially at a time like this.


    “Hindi ko na m, ‘Ma. Hindi ko na m kung tama pa rin ba ang mga ginagawa ko ngayon. I feel like


    I’mmitting a huge mistake to you and Dad for being swayed like this but believe me, I’m trying so


    hard to fight this feeling. It’s just that, ever since I got to know Benedict’s second son, pakiramdam ko,


    marami na sa mga pinaniniwan ko ang hindi na sigurado. All I know right now is that I will be leaving


    my heart here, `Ma,” namamaos nang sinabi ni rice. Napatitig siya sa suot na engagement ring. It


    was such a lovely ring and under normal situation, she would have appreciated it and loved it. She


    would have unted it to the world. Pero hindi ganoon ang nararamdaman niya.


    Hindi m ni no ang no niyang pag-alis. Nitong mga nakalipas na linggo ay ipinaayos niya na


    kay Radha ang kanyang passport.


    Apat na araw nang bago ang nakatakda nng kasal ni no. Araw-araw ay pinupuntahan si rice


    ng binata sa townhouse niya at ipinapam ang mga detalye tungkol sa kanng kasal. Ito pa ang


    personal na nagd sa kanya ng wedding gown niya. He was such a dedicated groom-to-be. Nanikip


    ang dibdib ni rice. Sa araw ng kanng kasal ang katuparan ng kanyang paghihiganti sa


    pamamagitan ni no, sa oras na hindi niya ito siputin. Nasa kanya na ngayon anghat.


    ng linggo nang nailipat ni no sa pangn ni rice anghat ng shares nito sa kompanya pati na


    ang ng milyon na pera nito sa bangko. Nasa kanya na ang mga pinirmahan nitong papeles. She was


    probably three times richer now than she was before. Pero nakiusap si no na ito na muna ang


    tatayo sa kompanya para sa kanya. Dahil ayaw nitong ipam sa mga kapatid ang totoong sitwasyon,


    sa pakiusap na rin daw ni Alexandra para maisalba pa ang magandang pagtingin ng magkapatid kay


    Benedict.


    Somehow, rice had aplished her mission. She had no reason not to leave the country.


    Napabagsak niya na ang isa sa mga anak ni Benedict. This was her life-long dream. She should be


    happy. In fact, she should be celebrating. Pero myo sa kasiyahan ang nadarama niya.


    Pumasok sa isip niya ang naging usapan n ni no nang minsang bisitahin siya nito sa townhouse


    niya ng araw bago ito nag-propose. Along with the flowers and her favorite snacks, he brought


    something that really surprised her.


    “A bible? Really, no?” Nala ni rice na gt na blas niya matapos niyang makita angman


    ng paper bag na ibinigay nito sa kanya. Parang napapasong nabitiwan niya iyon na maagap namang


    nasalo ni no. “I can’t ept this. This is crazy. You know that I don’t believe in-“


    “No problem. I will teach you how to believe again. Every day, I will tell you about my God, rice. For


    sure, you would love Him, too.” Inabot ng binata ang mga kamay niya at muling ingay doon ang bible


    saka ngumiti. “Isn’t it sad having nothing positive to believe in? If you can’t read it alone, it’s okay. We


    will read it together. After all, it’s been a long time since I had someone to read this with. Noong mga


    bata pa kami, sabay-sabay kaming pinagbabasa ng bible ni Mama. You may find it hard to believe but


    ever since meeting you, it’s been my dream to read this with you. We will do it one step at a time


    together, baby. And it’s going to be exciting, believe me.”


    “Kakaiba si no kay Benedict, Mama. In fact, kakaiba siya sahat ng mgalaking nakla ko. m


    mo bang tinuruan niya akong magdasal? He was just like Dad when he was still alive. no made me


    read the bible, he made me hold the rosary, and he introduced me to his God.” Pumasok sa isip ni


    rice ang mga panahong matapos nng kumain ng mga iniluto ni no ay hindi pwedeng hindi siya


    nito paghahawakin ng bibliya. He was that persistent. Every time he would visit her, he would make


    sure that they would read a chapter a day. Muli siyang napangiti sa nala. “The faith in his eyes urged


    me to believe in the good things as well. There was even a time when I almost made myself believe


    about the healing he was talking about. But just when I was about to do that, his father’s face crossed


    my mind and it woke me up. Dahil kahit anong gawin niya, anak pa rin siya ni Benedict.” Naw ang


    ngiti niya. “Si Benedict na siyang sumira sa buhay natin na kahit kan ay hindi ko na magagawang


    gantihan pa. He doesn’t deserve the Alzheimer’s, `Ma. He deserve more than that.”


    Umihip ang mkas na hangin. Doon na sumunod na tumutok ang atensiyon ni Ca. Buhay na buhay


    ang naging pagtawa nito nang makita ang pagsayaw ng mga hman sa hardin na iyon ng Center.


    Sabagay, ano ba ang inaasahan niya? Hindi niya m kung nakinig kahit paano ang kanyang ina. But


    at least, rice was able to tell her mother what she feels just like what she used to do when she was


    still a little girl. Mapait na ngumiti si rice bago tumayo.


    Hinalikan niya sa noo ang ina. “Be safe, mom.” Bulong niya rito saka tuluyan nang umalis. Siguradong


    matatagn pa uli bago s magkita.


    Sumakay na si rice sa kotse ni Radha. Ito ang maghahatid sa kanya.


    “Tara na,” mahinang sinabi niya nang maupo na sa passenger seat. Dederetso na s sa airport. She


    was about to go back to her old life. But she was not even excited about it. What did you do to me,


    no?


    Mariin niyang ipinikit ang mga mata habang nagbibiyahe s parang maimt din ang mga iyon


    nang marinig ang sunod-sunod na tensiyonadong pagmumura ni Radha. Bihira nitong gawin iyon.


    “Why? What’s going on—”


    Hindi na naituloy pa ni rice ang sasabihin nang bing sumalpok sa kung ano ang kanng kotse


    kasabay niyon ay humampas ang ulo niya sa kung saang matigas na bagay.


    Bing umahon ang takot sa kanyang puso. Bago tuluyang mawn ng my ay naro pa sa isip


    niya ang gwapong mukha ni no.