Chapter 13


    “KUNG gusto mo png umalis, sana sinabi mo sa akin. Ihahatid kita hinding sa airport kundi sa


    Nevada pa mismo. I will try to keep you safe. Hindi td nang ganito. rice naman.” Naihmos ni


    no ang pd sa mukha habang pinagmamasdan ang natutulog pa ring anyo ni rice.


    May bandage sa ulo ang dga dahil sa pagtama ng ulo nito sa dashboard. May n din itong galos sa


    katawan sanhi ng mga tumalsik na bubog sa nabasag na smin ng kotseng sinakyan nito. Katd ng


    sinapit ni rice ang kasama nitong babae na napag-man ni no na Radha ang pangn. Ang


    pagkakaibang ay sa manib humampas ang ulo niyon. Muling bumigat ang dibdib niya sa naisip.


    Halos mabaliw si no sa pag-ala nang tawagan siya ng pulis at ini-report ang nangyaring


    aksidente kay rice. Siyang daw ang nasa speed dial ng dga kaya siya ang tinawagan nito. Sa


    Pampanga nangyari ang aksidente kaya ng oras pa ang inabot bago siya nakarating sa ospital kung


    saan isinugod ang dga. Ayon sa nauna nang nagkamy na si Radha nang tanungin niya ay hindi


    na umano nito nagawang iwasan ang humahagibis na kotse sa pagliko nito sa kalsada. Nagkataon


    pangsing ang driver ng nakabanggang kotse.


    Nagtagis ang mga bagang ni no. He swore he would do every thing in his power to make sure that


    the man would no longer be able to drive any car again.


    Kung hinding napign si no ng kapatid niyang si Austin na sumama sa kanya m pa sa Man,


    siguradong nasuntok niya na ang driver bago pa ito ipasok sa kulungan. Mabuti nang at wng


    mlang pinsng tinamo si rice ayon na rin sa sumuring doktor kung hindi ay baka hindi niya na


    m ang gagawin nang mga sandaling iyon.


    “Sabi ko naman sa `yo, w kang gagawin na hindi ko maiintindihan. If you want to leave me, then


    leave. But you should have at least, informed me. I wouldn’t have stopped you from leaving. I know I


    N?vel(D)rama.Org''s content.


    have no right to do that.” Inabot ni no ang kamay ni rice at masuyong hinalikan iyon.


    Pumatak ang luha niya. Naiintindihan niya ang gagawing pag-alis ng dga apat na araw bago ang


    kanng kasal. It was still about her revenge, after all.


    Noong una, habang inaasikaso niya ang kasal n ni rice, kahit paano ay umasa pa siya na


    posibleng sa dulo nghat ng iyon ay may kahahantungan din s ng dga. Personal niyang inayos


    anghat. Binalew niya ang mga tanong ng n kung bakit w ang kanyang fiancée o kung


    nasaan ito. There were rumors circting that only no was happy about the wedding, that he was


    just forcing the supermodel to get her to marry him out of his obsession with her. His mother was


    worried because it was ruining his name but he didn’t mind at all. Those people don’t know the truth,


    they would never understand.


    He just wanted their wedding to be perfect. He took a leave from the office and helped the wedding


    coordinator with all the preparations.


    Pero naho ang katiting na pag-asa sa puso ni no sa araw na iyon nang min niya kay Radha


    kung saan papunta ang dwa kung hindi nangyari ang aksidente. Ihahatid p dapat ng huli ang


    dga sa airport pabalik sa Nevada.


    Nabigo siyang patunayan na posibleng isalba ng pagmamahn n ni rice ang sakit na dulot ng


    mga nangyari sa nakaraan.


    Naramdaman ni no na minahal din siya ni rice. Pero hindi sapat ang pagmamahal na iyon para


    manatili sa tabi niya ang dga. Sabagay ay masisisi niya ba ito saki ng kasnan ng ama niya


    rito?


    “Magpagaling ka. Ako mismo ang maghahatid sa `yo pabalik, pangako.” Damn, just saying those words


    is already enough to break him inside. Muling pumatak ang luha ni no. Nasisiguro niyang kung


    makikitang siya ng mga kapatid ay pagtatawanan siya ng mga ito. He had strings of women in the


    past. He was even regarded a yer.


    Pero heto siya ngayon. Nang tamaan siya kay rice ay sakang nauso ang pagluha sa kanya.


    “Makukuntento na akong pagmasdan ka m sa myo. And if after a few years, a divine intervention


    happened and you magically forgot everything, I promise I would still be here. Baka sakaling sa


    panahon na ‘yon, pwede na tayong dwa. Sapat na sa aking naramdaman ko kahit paano na minahal


    mo ako. Because during those times that you were with me, I knew it was not just a show, rice. I


    knew you were being real to me. I knew you were being... You.”


    Kinuha ni no ang rosary sa bulsa ng kanyang pantalon na bigay ng kanng ina noong bata pa s


    ng mga kapatid. Ingay niya iyon sa kamay ni rice. “I love you so much. Please be well.”


    Tumayo na siya at umalis ng hospital room ng dga. Mahirap na at bakalo pa itong magkasakit sa


    oras na siya ang unang makita nito sa paggising.


    They said that prayers are powerful. Maybe if I pray hard enough, makukulitan angngit at maiisipang


    pagbigyan ako. Who knows? Maybe you and I can be together, one day? Until then... I will


    continue to pray hard every day.


    “BAKIT bumangon ka na agad?” Nag-alang npitan si rice ni no nang maabutan siya nitong


    itinutupi na ang hospital gown niya. Nakapag-ayos na rin siya at nakasuot na ng damit pakad. She


    was all set and ready to go.


    “Bakit ka ba nagmamadali? Gano’n ka ba tga ka-excited na umalis?”


    “Oo.”


    Nabitin sa ere ang mga kamay ni no nang tangkang hahawakan nito si rice. Naupo siya sa kama


    at pinagmasdan ang binata. He looked so tired as if he was not able to sleep for the past couple of


    hours. He still looks as dashing as the first time they met. But gone was the sparkle in his beautiful blue


    eyes. And it was because of her. “I’m sorry,” mahinang sinabi niya.


    Mabilis na nag-iwas ng mga mata si no pero bago iyon ay hindi nakaligtas sa kanya ang pagdaan


    ng kirot sa mga mata nito. Tumango-tango ang binata. “It’s nothing. I understand. Sinabi ko naman na


    sa ‘yo dati, there is no need to feel sorry for me. Pero hayaan mo sana akong ihatid ka manng


    hanggang sa kung saan mo bk na pumunta. I… I just need an assurance that you will be safe this


    time because I will really go crazy if something happens to you again and—”


    “I love you, no.”


    “I almost lost my mind while waiting for you to wake up and—” Nahinto sa pagsasalita si no at


    mayamaya ay gt na napalingon kay rice. “Ano uli ang sinabi mo?”


    “I love you.” Namasa ang mga mata ni rice.


    Bago siya mawn ng my noong nagdaang araw dulot ng aksidente ay puro si no angman ng


    isip niya. Noonng siya nakaramdam ng matinding takot pagkalipas ngbinlimang taon. Ang ak


    niya ay w na siyang kakayahang makaramdam pa ng ganoon pero iba p kapag nagmamahal na


    ang isang tao. Even the hardest heart can melt and be afraid when ites to love.


    Natakot siya para sa sarili perolo na para kay no. Natakot siyang mamatay nang hindi manng


    nasasabi sa binata kung gaano niya ito kamahal. Ni hindi manng niya napasaya nang husto ang


    binata. M nang minahal siya ni no, puro hirap at sakit na ang ipinaranas niya rito. He endured


    and continued giving his all to her while receiving nothing from her. She had been so unfair. Wng


    kasnan ang binata pero idinamay niya dahil sa galit niya sa ama nito. And then rice remembered


    having so many questions. What if she marries him? What if she attends their wedding? If she leaves


    him, would it guarantee her that she would forget the pain and would eventually be happy knowing that


    she hurt him?


    At ngayong nasa harap niya na si no, nasagot niya na ang mga katanungan na iyon.


    “I said I love you. I really do. And I need you in my life.” Tuluyan nang pumatak ang mga luha ni rice


    nang rumehistro ang pagkasorpresa sa mukha ni no. Hindi na nakapagpigil na tumayo siya sa


    kama at lumapit sa binata. Buong higpit na niyakap niya ito. Nagsimng magkaroon ng tunog ang


    pag-iyak niya. Sumagi sa isip niya ang disappointment na naramdaman nang si Radha ang mamtan


    niya kanina imbes na ang mukha ng binata.


    Hindi niya naiwasan ang pumikit at damhin ang sandali nang gumanti si no ng mas mahigpit na


    yakap. “Kinangan ko pang maaksidente bago ako nakapag-isip nang maayos. I was so scared when


    I thought that I would die without seeing you, without holding you like this and without even saying


    good-bye to you. Ang sabi ng doktor, maswerte raw kami ni Radha dahil minor injuriesng ang


    natamo namin sa nangyaring aksidente. But you know what I think? Radha and I were beyond lucky. I


    want to believe that your God protected me, no. Ang sabi ni Papa,hat daw ng nangyayari sa


    buhay ng isang tao, may magandang paliwanag. Siguro, kaya ako binuhay ng Diyos ay para patigilin


    na ako sa pagtakas.” Pumiyok ang boses niya.


    Nagmt si rice. Muli siyang napangiti nang makita ang liwanag na m sa sikat ng araw na


    tumatagos sa sming bintana sa loob ng kanyang hospital room. Sa kab ng pagkadismayang hindi


    si no ang namtan, mki pa rin ang pasasmat niya. Kahit kan ay hindi niya natandaang


    huminto siya sandali para ma-appreciate ang pagsikat ng araw noon. Pero iba ngayon. She was so


    d to witness the sunlight. She was so d to feel its warmth on her skin. She was so d to be alive


    for the first time after so many years. Because being alive means a second chance with the man that


    she was holding right now.


    “Habang w ka, isip ako nang isip. Kung tatakas ba ako ngayon, mawaw ang sakit sa nangyari


    noon? Iiwasan kong ang sakit pero mananatili iyon dahil hindi ko hinarap. So, I figured I’d stay here


    with you. I will face every thing with you now—the pain, the fears, and the memories. Nakahanda na


    akong makasama ka, no. At least when I’m with you, I can be assured that the pain will subside.


    Because you are my pain reliever. m ko isang araw, mawaw rin anghat ng sakit. We will work


    on it together... Right?”


    Masuyong ngumiti si rice nang maramdaman ang paggw ng mga balikat ni no, tanda ng pag-


    iyak nito. Who would have thought that a man like him would shed tears for a woman like her? Ah, this


    is the sweetest revenge. One McClennan cried and fell in love with her. But there was a consequence;


    she fell for her target, too. And somehow, that was not so bad.


    “I thought I would lose you forever. Maisip ko pang na ako mismo ang maghahatid sa `yo pyo,


    parang sinasakal na ako. And when I found out about your n to leave yesterday, I died... A thousand


    deaths, rice.” Bahagyang lumayo si no sa kanya at pinakatitigan siya. Idinikit nito ang noo sa


    kanya. “I was ready to wait for you. Ayos na ang no. Susundan kita sa Nevada. Araw-araw, magpa-


    practice akong magluto para kung sakaling dumating ang panahon na maho na anghat ng sakit


    na nararamdaman mo at maisipan mong balikan ako, may maipagmamki na ako sa `yo.” Marahang


    natawa ito. “But God is really good because here you are now. I thought I would never hear you say


    you love me again. Mahal na mahal kita, rice. More than you can ever imagine.”


    Sandaling idinistansiya ni rice ang mukha kay no. Pinahid niya ang mga luha ng binata katd


    ng ginawa nito sa kanya.


    “Ibig sabihin ba nito, tuloy ang kasal natin?”


    Tumango si rice. “You haven’t cancelled it yet... Have you?”


    “I was just about to do that today. But a miracle happened. Mabuti nang p at dito na muna ako


    tumuloy.”


    “Thank you very much, no, for everything.” Mayamaya ay may nala si rice. “It might take a


    long while before I can forgive your father, though.”


    “Naiintindihan ko. I will be with you every single step of the way.”


    Muling ngumiti si rice. Sandali namang natign si no. Mayamaya ay hinawakan nito ang mga


    pisngi niya. “Do you know that every time you smile, I fall for you? And every time you touch me or kiss


    me, I fall... even harder,” bulong pa nito bago siya hinalikan sa mgabi.


    Kuntentong ipinikit ni rice ang mga mata. Hindi niya na muna aaminin kina Maggy at Yalena ang


    tungkol sa natusan kay Benedict. She doesn’t want her friends to lose their purpose the way she did


    before. Saka niya na rin aaminin kay no ang tungkol sa mga kaibigan. Dahil ayaw niyang


    pagtaksn ang kambal. Nakasisiguro naman si rice na mauunawaan siya ni no. And besides,


    who was she to meddle with her best friends’ destiny? Baka td niya, sa gagawin ng mga itong


    tuluyang makahanap ng kapayapaan ang mga kaibigan.


    Magdadahn nang siyang parte pa rin ng misyon ang gagawing pagpapakasal.


    Natign si rice sa pag-iisip nanglo pangliman ni no ang paghalik sa kanya. She closed her


    eyes and stopped herself from thinking of anything else.


    Saka na siya mag-iisip.


    EPILOGUE


    “YOU, TWO, look pathetic, happily pathetic. And it’s making me crazy. It’s annoying, too.”


    Natawa nang si rice sa para bang naaasar na sinabing iyon ni Austin na sumunod p sa kan


    ng kanyang asawa sa kusina. Pagdating n ni no m sa pagsisimba ay naabutan na n sa


    bahay ang bunsong kapatid nito na parang pinagsakluban ngngit at lupa ang mukha. Hindi naman


    n ito makausap nang maayos dahil nanatiling tahimik anglaki kaya hinayaan na muna n itong


    tumambay sa bahay n.


    Si rice ang nag-volunteer magluto para sa tanghalian n nang araw na iyon pero sumunod sa


    kanya si no sa kusina at ipinahihinto siya. Nang hindi siya pumayag ay ipinagpilitan pa rin nitong


    tulungan siya.


    Napangiti nang siya. Ever since they got married five months ago, no stick with his promise.


    Wng araw na hindi siya pinagsisilbihan ng asawa. Ito pa rin ang nagluluto para sa kan. He


    became really domesticated. Ni sa hinagap ay hindi niya aking darating ito sa puntong ganoon.


    And every night, when they are alone in their room, he would still dance and sing for her. Every night,


    he would have different performances to show her. And even those were improving. Pilyang napangiti


    si rice sa naisip. Hindi niya m na posible p ang ganitong se ng pakiramdam. Every day, she


    keeps falling in love with her husband all the more.


    Bi ay naro sa isip ni rice ang paboritong bible verse ni no na sa katagn ay nakabisa na


    rin niya. That was Psalm chapter thirty-seven verse five. It says that God has a reason for allowing


    things to happen. We may never understand His wisdom but we simply have to trust His will.


    Totoong minsan ay mahirap unawain kung bakit nangyari ang mga nangyari. Minsan, mahirap unawain


    ang mga dahn Niya. Pero nitong nakalipas na mga buwan ay napakaraming na-realize ni rice.


    Una na roon ay nagkamali siya ng inak. Hindi p siya kanman hinayaang mag-isa ng Diyos.


    Mayroon pa rin Itong iniwan para sa kanya. Dahil ipinagkaloob Nito sa kanya si Tito Harry at ang


    kambal na sina Maggy at Yalena. At ngayon ay ipinagkaloob Nito sa kanya si no. At sa tulong ng


    asawa, m niyang isang araw ay tuluyan na siyang makakabangon. She was positive that one day,


    she and her best friends would find healing.


    Napahinto si rice sa pag-iisip nang mapansing tumigil si no sa paghihiwa ng mga gy. Sa


    kab ng presensiya ng kapatid ay niyakap pa rin siya ng asawa m sa kanyang likuran at hinalikan


    sa batok. “What are you smiling at?”


    “You and your silly night performances,” amused na sagot ni rice.


    Idinikit ni no ang katawan sa kanya. “Really, huh? By all means, tawanan mo na ako ngayon.”


    Marahang kinagat siya nito sa kanyang leeg. “Because with the kind of performance I am nning to


    do tonight, you wouldn’t even think of smiling, baby.”


    “Ano nang p ang iisipin ko, kung gano’n?”


    “How about a night of pure passion?” Nag-init ang pakiramdam ni rice sa bulong na iyon ni no. “I


    was nning to try dancing without any costumes tonight, baby. Para tipid, I’ll dance... naked. And as a


    punishment forughing at me, I won’t let you sleep tonight, baby.”


    “Hmm…” Mkas na napatikhim si rice. Itink niya ang asawa at bahagyang lumayo rito bago pa


    siya kung saan na naman dalhin ng nagsisim na namang maglikot na imahinasyon niya. Siniguro


    niyang may sapat na distansiya sa pagitan n habang tumutulong sa paghanda ng iba pang


    ingredients sa lulutuin n. Narinig niya pa ang mapanuksong pagtawa ni no na para bang


    nahan angman ng isip niya. Napailing nang siya. no will always be a royal tease.


    Nanunuyo anglamunan na lumapit si rice sa refrigerator at kumuha ng maiinom. Bi siyang


    nakaramdam ng matinding uhaw.


    “Austin, bro, bakit ka nga p naparito? Kung `di mo napapansin, nakakaistorbo ka na,” nagbibirong


    sinabi ni no bago nagpatuloy sa paghihiwa. “May problema ba?”


    “I met a girl and fell in love with her,” sa wakas ay sagot ni Austin. Tahimikng na nakikinig si rice.


    Kumuha siya ng baso at nagsalin ng tubig m sa hawak na pitsel at uminom. “One silly night, we got


    drunk. She made me sign something. Ak ko marriage contract kaya pinirmahan ko. Pero paggising


    ko kinabukasan, w na siya. W na rin ang pera ko sa bangko at ang shares ko sa kompanya.”


    “What?!” Nabing nilingon ni no ang kapatid. “Hindi ka manng ba nagduda? You just let her do


    that?”


    “It was my first time to fall in love, Kuya,” depensa naman ni Austin. “It was my first time to be with a


    woman. W akong m sa mga komplikadong bagay. My ko ba namang pagnanakawan niya


    ako?” Naihmos nito ang pd sa mukha. “But she’s really lovely, thief and all that.”


    “What’s her name?”


    “Maggy. Maggy de Lara.”


    Naibuga ni rice ang iniinom na tubig.


    Wakas


    The Novel will be updated first on this website. Come back and


    continue reading tomorrow, everyone!