Chapter 10


    “WHAT’S the matter?”


    Nag-alang inlayan si rice ni no. Napatitig siya sa katabing binata na para bang hindi


    mman kung ano ang gagawin. Muling nangilid ang mga luha niya. How could life be so cruel to both


    of them?


    Sa nalabong paningin d ng pagluha ay ibinalik ni rice ang pansin kay Benedict. Bumalik na sa


    pagkain nito ang matanda. Hawak ng nanginginig na mga kamay nito ang isang sandwich. Bahagyang


    kumt sa mgabi ng matanda ang pman ng kinakain pero w itong pakim. Ang ngkong


    mga mata nito ay nanatili sa pagtanaw sa swimming pool. The old man looked so lost. His expression


    was exactly how she felt at that moment.


    How can I fight someone like that?


    Sumunod na tiningnan ni rice ang ina ni no. Nakatakip ang kamay sa bibig nito na para bang


    gt na gt habang ang mga mata ay puno ng recognition na nakatitig din sa kanya. Wng buhay


    na napangiti siya. Nagkita na s minsan ng ginang sa eleksiyon, noong panahon na


    nangangampanya si Benedict. Natatandaan niyang umuwi ng bansa ang ginang pero hindi kasama


    ang tatlong anak nito. Siguro ay natakot itong mman ng mga anak ang tungkol sa bulok na


    pagkatao ng asawa kaya ginusto nitong protektahan ang mga iyon at yo mismo kay Benedict.


    “rice, ano ba’ng nangyayari?”


    Hindi na nagsalita si rice. Tahimik na inalis niya ang mga braso ni no na nakasuporta sa


    kanyang baywang. Itink niya ito. Kahit nanghihina pa ang mga tuhod ay pinilit niyang tumayo.


    Dahan-dahan siyang nakad pyo sa tatlo. Mpit na siya sa front door nang maramdaman ang


    pamilyar na kamay ni no na pumigil sa kanyang braso. Napahinto siya sa palakad. Hin siya ng


    binata paharap dito.


    Bakas ang pinaghalong pagtataka at pag-ala sa anyo ni no. “Bakit ka nagkakaganito?”


    naguguluhang tanong nito. “Ano ba tga ang nangyayari sa `yo? Make me understand, baby,


    please.”


    “I just feel so tired,” mahinang sagot ni rice. Sa nakalipas na mga taon na halos hindi siya


    nagpahinga sa pagtatrabaho, ni minsan ay hindi siya nakaramdam ng katd ng matinding kapaguran


    na nadarama niya nang mga sandaling iyon. The sole purpose of avenging gave her strength. Hindi


    siya huminto hangga’t hindi niya nararating ang rurok ng tagumpay. Dahil gusto niya na sa muling


    paghaharap n ni Benedict, may magagawa na siya hindi td noon. Pero w nang silbi iyon


    ngayon. Ni hindi niya nga masumbatan ang matanda. Ang katotohanang iyon anglong nagpapahina


    at nagbibigay ngbis na kapaguran sa kanya. “Please just let me go. I want to be alone desperately.”


    Inalis ni rice ang kamay ni no sa braso niya at muling lumapit sa pinto. Nang mabuksan iyon ay


    dere-deretso na siyang lumabas. A guard escorted her through the gate. Ito rin ang tumawag ng taxi


    para sa kanya. Nang sa wakas ay may huminto sa tapat n ay nagmamadaling pumasok na siya


    roon. Nang makyo na ang taxi ay saka niya hinayaan ang sariling humagulgol. Tinakpan niya ng


    mga kamay ang bibig at impit na napasigaw. She didn’t mind the driver who curiously eyed on her.


    Her heart was too broken to care about anything or anyone at the moment.


    “NASAAN ka?” naninikip ang dibdib na tanong ni no nang sa wakas ay sagutin ni rice ang tawag


    niya. W ang dga sa apartment nito nang puntahan niya may isang oras na ang nakararaan.


    “I’ve been to a bar,” namamaos na sagot ni rice. “Bakit gano’n? Ang sabi n, kapag nasing ka,


    makakalimutan mo daw anghat ng problema mo. Pero hindi pa rin ako makalimot. Ni hindi ako


    msingsing.” Natawa ito sa kabng linya. “Does it mean that my problems are stronger than the


    alcohol?”


    “Stop that.” Marahas na napabuga ng hangin si no. Sandali siyang tumigil sa pagmamaneho.


    “Sabihin mo sa ‘kin ang totoo,” nakikiusap nang sabi niya. “Nasaan ka? Pupuntahan kita. It’s not safe


    for you to be alone right now.”


    ng sandali pa ay nakarinig siya ng tunog na para banggas ng tubig. Muli siyang inatake ng


    kaba. “rice, tell me the damn truth. Where the hell are you—”


    “Does it matter where I am?” Humikbi ang dga. “I feel like dying right now.”


    “Please don’t do anything crazy.” no breathed painfully. Muli niyang iminaniobra ang sasakyan


    habang hawak pa rin ang cell phone sa kabng kamay. Malikot ang mga mata niya habang


    nagmamaneho, nagbabaka-sakaling makikita si rice. Dumiin ang pagkakahawak niya sa manib


    nang marinig ang paghagulgol ng dga. “rice, mahal kita. Sabihin mo naman sa akin kung nasaan


    ka. Darating ako agad. Let me at least be with you, I’m begging you.”


    ng minuto ang lumipas bago sa wakas ay sumagot ang dga.


    “Apartment,” mahinang sagot nito bago naw na sa kabng linya. Binilisan ni no ang


    pagmamaneho pabalik sa tinutuluyan ni rice habang patuloy pa rin sa mkas na pagkabog ang


    dibdib niya.


    Nang makarating na roon ay nagmamadaling ipinarada ni no ang kotse. Binuksan niya ang gate at


    halos takbuhin ang pinto. Sunod-sunod na kumatok siya roon pero wng sumasagot m sa loob.


    Damn it. Muli siyang bumalik sa kanyang kotse at kinuha sa dashboard ang susi ng bahay na ipina-


    duplicate niya noon. Ginamit niya iyon nang minsang sorpresahin si rice noong first monthsary n.


    Pagkagising ng dga noon ay nakahanda na ang mga paborito nitong pagkain.


    Mapait siyang napangiti sa nala bago tuluyang binuksan ang pinto.


    “rice!” Madilim na kabahayan ang sumalubong kay no. Lumapit siya sa naalang kinaroroonan


    ng main switch. Nang makapa iyon ay binuksan niya ang mga w. Pero w sa s dga. Tinakbo


    niya ang hagdan papunta sa kwarto nito. Nang makarating doon ay nakarinig siya uli ng pagas


    ng tubig na sigurado siyang m sa shower. Dumeretso siya sa banyo. Binuksan niya ang pinto niyon.


    Maliwanag kahit paano roon dahil bukas ang w. And there lies his rice... On the floor.


    Nakasmpak ito sa sahig. Suot pa rin nito anghat ng damit nang magpunta s sa Olongapo.


    Patuloy pa rin ang pagragasa ng tubig sa buong katawan ng dga na nagmum sa shower kasabay


    niyon ay ang mkas na paghagulgol nito. His heart wept at the sight.


    Pumasok siya sa banyo. Pinatay niya ang shower. Lumuhod siya sa harap nang nagt na si rice


    at buong higpit na niyakap ang basang-basang katawan ng dga. “Gusto mong makapaghiganti, `di


    ba? Ako nang, rice. Ako nang ang gawin mong kabayaran.”


    Sa hindi na mabng na pagkakataon sa araw na iyon ay muling nala ni no ang mga ipinagtapat


    ng ina. Nag-p ang kanyang mga mata.


    “LET HER go, no,” nakikiusap na sinabi ni Alexandra nang akmang susundan ni no ang kanyang


    fiancée. “Mag-usap na muna tayo.”


    “Sa susunod na, `Ma.” Binuksan niya ang pinto. “With rice’s current state of mind, I don’t think she


    can go home safely and—”


    “Ca was the name of the woman your father had ever loved through the years, son. She was one


    beautiful woman. Schoolmate siya noon ng ama mo sa college. Pero si Ca, iba anglaking gusto.


    Si Roman.”


    “For crying out loud, ‘Ma! This is not the right time to talk about Dad’s puppy love!” Hindi na napign ni


    no ang bahagyang pagtataas ng boses. Naihmos niya ang pd sa mukha. Gulong-gulo na ang


    isip niya. Napabuga siya ng hangin at pilit na kinalma ang sarili bago humihingi ng pang-unawang


    tumingin sa kanyang ina. Pain was all over his mother’s eyes. “I’m sorry, ‘Ma. I didn’t mean to shout at


    you. Babalik ako. Kung sa pagbabalik ko at gusto mo pa ring pag-usapan ang bagay na ito, makikinig


    na ako, pangako. But right now, I need to talk to my—”


    “Nagpakasal sina Ca at Roman. Nagkaroon s ng isang anak. It was a girl. And they named her


    rice. rice Anne Alvero.”


    Natign si no. Gt na bumalik ang tingin niya sa ina.


    “I’ve already met rice fifteen years ago, son. At hinding-hindi ko malilimutan ang manghel na


    mukha niya.” Gumuhit ang malungkot na ngiti sa mgabi ng ina. “Dahil kamukhang-kamukha siya ng


    nag-iisang babaeng pinag-yan ng papa mo ng puso niya.”


    “Ma—”


    “Ni minsan ba ay hindi ka nagtaka kung nasaan ang mga magng ni rice?”


    Kumunot ang noo ni no. “She told me that her father died when she was thirteen, while her mother


    is in a mental institution right now.”


    Umawang ang bibig ni Alexandra sa pagkabi.


    “Hindi raw natanggap ng kanyang ina ang nangyari sa pamilya n. Naiwan siyang mag-isa.” He


    breathed heavily upon remembering the sadness in rice’s voice as she unfolded her life story to


    him. “Thank God for the man who helped her and adopted her. Pero ang sabi niya, meron daw taong


    sinadyang patayin ang ama niya.” Inhad na ni no sa ina ang nlaman dahil umaasa siyang may


    idea ito sa nangyari sa pamilya ni rice.


    Agad na lumapit siya sa ina nang makita ang pagluha nito. “What’s wrong?”


    “Ang ak ko, hindi na muli pang mauungkat ang nakaraan. Kaya ibinaon ko na siya sa limot kasabay


    ng pagkaw ng mga  ng Papa mo. Pero w ring nangyari. It seemed that the past came back


    with vengeance.” Natawa si Alexandra pero mapait iyon sa pandinig ni no. “And it’s out to torture


    the present, son,” she whispered in grief. “It looks like rice... Is after your dad.”


    “My dad’s death was not an ident. Someone intentionally killed him.” Para bang tuksong


    umalingawngaw sa isip ni no ang mga sinabing iyon noon ni rice. “To seed and avenge


    became my purpose and without them, I’d be lost.”


    Mahigpit na hinawakan ni no ang mga balikat ng nakayukong ina. Nanginig ang kanyang mga


    kmnan sa pinaghalong kaba at takot. “Tell me that it was not Dad, Mom,” nakikiusap na sinabi niya.


    “Hindi siya ang dahn ng pagkamatay ng ama ni rice, ‘di ba? Imposibleng mangyari ‘yon. Hindi


    gano’ng tao si Dad, ‘di ba?” Nala niya ang kakaibang reaction ng kanyang fiancée nang makita nito


    sa wakas ang kanyang ama. At ngayon, heto naman ang kanyang ina na nagpapatibay ng hin niya


    pero ayaw tanggapin ng kanyang sistema ang nabubuong sagot. Tensiyonadong inangat niya ang


    luhaang mukha ng ina. “`Ma, answer me. It wasn’t Dad... Right?”


    “Huwag mo sanang husgahan ang ama mo.” Mahigpit na kumapit si Alexandra sa braso ni no.


    “Minsan, may mga bagay tayong nagagawa sa tindi ng pagmamahal na nararamdaman natin para sa


    isang tao. Sometimes, love can blind a person, no.”


    Sa isang ip ay gumuho ang mundo ni no. His mother’s words were more than a confession.


    June 24, 1999


    MAY IBA’T IBANG uri daw ng pagmamahal. Some are selfless, some are greedy. I chose to love the


    greedy way. I thought if I have every thing, I would get the woman that I have always wanted.


    What I did for love the past months would probably exceed what the viin in every movie does.


    Ninakaw ko ang pangarap ni Roman na maging Mayor. From business partners, we became rivals.


    Winning the election was easy as long as you have the money. Because I realized that money can buy


    even a government position. I should have stopped there. m kong anuman ang gawing


    pangangampanya ni Roman, sigurado na ang panalo ko. Pero hindi ako nakontento. Because I know


    Roman. Matalo man siya, makakabangon pa rin siya dahil sa suporta ng pamilya niya. He had his


    treasures, Ca and his daughter.


    The unrequited love plus the resentment, those I learned, were deadly. One crazy day, Roman and his


    friends died. I had my people worked on it. Ca was now single. W na siyang iba pang


    masasandn. Pero sa kab ng alok ko sa kanya, tinanggihan niya pa rin ako. Ang ak ko,


    nagmamking si Ca dahil meron pang natitira sa kanya. So I took more from her. I took their


    wealth, theirpany’s shares. I made it possible for their shares to be transferred to mine. I took


    Roman’s everything. But in the end, I still lost.


    There was just something that Roman have that I don’t; he was the hero, I was the viin.


    I just realized that when Ca came in the office with her little girl, rice. Nakaya kong sikmurain at


    pangatawanan ang pagiging kontrabida sa mga mata ni Ca pero hindi sa anak niya. When rice


    looked at me as if she was seeing a monster in me, for one brief moment, I must admit, I regretted


    being me.


    Still, I continued with the show. It’s the only thing I’m at least good at. I’m a murderer. I’m a thief. And I


    will carry this down to my grave... Together with my love for Ca still burning inside me.


    Benedict


    MULING pumatak ang mga luha ni no nang mala ang mga sinabi ng ina at ang nabasang entry


    na iyon sa isa sa mga diaries ng kanyang ama. Parang pinipiga ang puso niya habang patuloy sa


    paghagulgol si rice sa kanyang tabi. Sa loob ng ng buwan, ginusto niyang mman kung sino


    ang tao sa likod ng mapapait na pangyayari sa buhay ng dga. He wanted to give her the justice she


    deserves. Pero paano niya magagawa iyon kung sariling ama niya p mismo ang may pakana niyon?


    Ni hindi niya na makokompronta ang huli tungkol sa bagay na iyon. Ni sa hinagap, hindi niya naisip na


    kla niya p ang tinutukoy ni rice noon sa beach house.


    Nang umuwi sng magkakapatid kasama ang ina sa Pilipinas pitong taon na ang nakararaan ay


    nagpapakita na ng senyales ang ama ng pagkakaroon ng dementia. He was diagnosed to be on the


    fifth stage of Alzheimer’s disease at that time. Kinangan n itong yo at itago sa publiko. They


    were told that Benedict had been receiving death threats.


    Ayon sa bodyguard ng ama ay sigurado na m raw iyon sa mga kban ni Benedict sa negosyo.


    Hindi n ipinam ang kgayan nito sa kahit na sino sabas ng kanng pamilya sa takot na


    samanthin ang ama ng ibang tao. Pinbas n na nagretiro na ang huli at kasalukuyang


    nagbabakasyon sa iba’t ibang lugar. Sim noon ay s nang magkakapatid ang namuno sa


    kompanya matapos pirmahan ni Benedict ang ng dokumento. Noong panahong iyon, kahit paano ay


    may naala pa ito kahit pa nagkakaroon na ngpses sa memorya nito. And just two years ago, his


    father’s illness got worse, hanggang sa tuluyan na itong wng mala tungkol sa sarili nito. Maging


    ang mga bagay td ng pagkain, pag-inom, pagbibihis at pagsasalita ay hindi na nito mala at hindi


    na magagawa kung w ang tulong ng kanyang ina.


    Benedict was fifty when he started showing signs of Dementia. He acquired an early-onset Alzheimer’s


    disease. Ayon sa geriatrician na sumuri dito ay mki ang posibilidad na hereditary ang sanhi niyon.


    Their great grandmother died of the same disease.


    Sim nang umuwi s sa Pilipinas ay ang ina na ang nagtga sa sarili bng tagapag-ga ng


    ama. Nag-iwan nang sng magkakapatid ng mga guwardiya sa mansiyon n sa Olongapo para


    makasiguro sa kaligtasan ng mga magng. Buwan-buwan kung dumw s roon. At tuwing


    gagawin n iyon ay nagsasama s ng mga pulis na nakasibilyan para sakali mang may sumusunod


    sa kan ng mga kapatid ay magagawan kaagad n ng paraan at matutusan na rin n kung sino


    ang nagpapad ng death threats sa kanng ama. Taon-taon din kung ilipat n ng safe house ang


    mga magng.


    Unang pagkakataon n ng mga kapatid na makarating sa Pilipinas pitong taon na ang nakararaan.


    Nang aksidenteng mabuntis ni Benedict ang kapwa nito Filipino-American niyang ina ay sa Boston,


    kung saan nakatira ang ina, nagpakasal ang dwa. Anim na taon matapos ipanganak si Austin ay


    tuluyan nang naghiwy ang dwa at nagpad nang ng sustento sa kan si Benedict. Nag-


    divorce ang mga ito. M noon ay bumalik na sa Pilipinas ang kanng ama at bihira na nng makita.


    And for the past years, though Alexandra tried so hard to fill the void in her son’s lives, a part of them


    still yearned silently for their father. Kaya masaya sng nagpunta sa Pilipinas sa pag-aakng


    makakasama na ang kanng ama. Pero naho ang saya at pag-asang iyon nang unti-unting hindi


    na s nito mala.


    Sa kab niyon ay nanatili ang mataas na pagtingin n kay Benedict. They have always thought that


    Benedict was a brilliant businessman. Bukod sa McClennan Power, Oil, and Mining Corporation ay


    mayroon pa itong pag-aaring constructionpany na minana pa sa ama dahil nag-iisang anakng


    ito. Ang parehong mga negosyo ay matagumpay nitong napamahan.


    Pero naho anghat ng paghangang iyon nang nman ni no ang isa sa mga lihim ng ama.


    Aminado siyang kahit pa narinig niya na m sa ina ang kompirmasyon ay hindi niya pa rin nagawang


    maniw. Benedict unfolded his deepest and darkest secrets to Alexandra years before his memory


    nakakasama nito. Pero hindi iyon maatim na paniwan ni no hanggang sa ipakita na sa kanya ng


    N?vel(D)rama.Org''s content.


    ina ang n sa mga journals ng ama.


    “Gusto mong maghiganti kay Papa, `di ba? Then use me. If he took your father’s life, then take mine.


    From now on, I will be yours. Do whatever you want to do with me. You have the rest of my life. m


    kong hindi pa sapat na kabayaran ‘yon kaya patawarin mo ako kasi ‘yonng ang kaya kong ibigay sa


    ‘yo.” Nabasag ang boses ni no. “You can have all of me, rice.”


    Lumayo kay no si rice. Halos lumubog siya sa pinaghalong sakit at kahihiyan nang makita ang


    parawan ng sakit at galit sa anyo ng dga.


    “m mo na p.”


    “Oo.”


    Good Lord. He was in love with someone who treats him exactly like an enemy.