Chapter 9


    “I’VE CHECKED my Facebook ount. Bakit tayo na athat, hindi mo pa rin tinatanggap ang friend


    request ko? And please, change the single on your status. I want everyone to know that we are in a


    rtionship now.”


    M sa pagtanaw sa pagsikat ng araw ay kunot-noong nilingon ni rice si no. Nang mman


    niyang seryoso ito ay hindi niya napign ang pagtawa nang mkas. “Nag-friend request ka tga sa


    ‘kin?”


    “Oo.” Kumunot ang noo ni no. “Nagpaturo akong mag-Facebook sa secretary ko ng linggo


    pagkauwi ko m sa Denver noong una kitang makita. And you’re annoying. Sa `yong ako nag-


    friend request. m mo bang ang daming ini-add ako but I ignored them all?” Nag-iwas ng tingin ang


    binata. “Childish as it may sound pero gusto ko kasi, tayong dwang kahit sa simpleng Facebook


    ount.”


    Amused pa rin na humiga si rice sa buhanginan. Hinayaan niyang maabot ng mga maparong


    alon ang kanyang mga binti. “Hindi ako mahilig sa kahit na anong ount sa social media, no.


    Mara, my personal assistant, made me an ount on Facebook, but I never used it. Kaya siya nang


    ang gumamit para daw mag-promote. Hinayaan ko naman na as long as w siyang ipo-post na kahit


    anong hindi ko magugustuhan.” Napangisi si rice nang mabilis siyang lingunin ni no. “But Mara’s


    been busy these past few months since she got married. ‘Yon siguro ang dahn kaya hindi pa siya


    nakakapag-Inte.” She giggled. “Pero kung nakita niya siguro ang friend request mo, siguradong ia-


    ept ka kaagad n’on. I know her. Mahilig `yon sa gwapo, eh.”


    Sa pagkakataong iyon ay bumalik na ang matamis na ngiti sa mgabi ni no. “So, inaamin mo nang


    gwapo ako?”


    “You’re beyond that.” Naramdaman ni rice ang pamum ng mga pisngi sa ginawang pag-amin.


    Ipinikit niya nang ang mga mata para makaiwas sa mga mata ni no.


    Narinig niya ang pagtawa ng binata bago niya naramdaman ang pagtabi nito ng higa sa kanya.


    Niyakap siya nito sa kanyang baywang at idinikit ang mukha sa kanyang leeg. Nakagat niya ang


    ibabangbi nang maramdaman ang init ng hininga nito na pumapaypay sa kanyang leeg. no


    smelled so good.


    “I love you, rice,” bulong nito. “I love your smile. I love yourughter. Heck,” Natawa si no. “I think


    I’m addicted to you.”


    It was theirst day on the beach and those words just made their stay more unforgettable. Humarap


    siya kay no at gumanti ng yakap. She didn’t know what to say. All she knew was that it felt so


    sinfully good to feel his embrace at the beginning of their day.


    “ALAM kong masyado pang maaga para rito. After all, three months pang tayo. Pero sigurado na


    ako sa nararamdaman ko para sa ‘yo, rice. The day after the resort’s thanksgiving, I bought this


    ring. I wanted to wait some more until you’re ready but I… I couldn’t do it anymore. I had to say this


    now and hope that you will say yes to me.”


    Bumalik sa kasalukuyan ang isip ni rice nang marinig ang boses ni no.


    “Hindi ako mapakali kapag hindi ka nakikita o kapag hindi ko naririnig ang boses mo. Gusto kong


    magkaroon ng assurance na akin ka na tga. I get so jealous by the way men look at you every time.


    Naiinis na rin ako sa sarili ko dahil hindi naman ako ganito dati. Pero w akong magawa. Every day, I


    feel like my smile depends on you.” Bumakas ang frustration sa mukha ni no. “So, I’m asking you


    right now, rice. Please remove my insecurities and marry me.”


    Congrattions, rice. Mission aplished, anang isip ni rice habang nakatitig pa rin sa


    nakaluhod na si no. Ngayong nag-propose na ang binata, siguradong ng araw nang ang


    bibngin bago niya muling makadaupang-pd ang mga magng nito, ang mga magiging biyenan


    niya. Kaagad na pumait ang kanyang pasa sa nala.


    A part of her was rejoicing but there was also a part of her that was in a sudden grief. At habang


    pinagmamasdan niya ang pagguhit ng kaba sa mga mata ni no, naunawaan niya na ang dahn ng


    kanyang pag-aalingan sa nakalipas na mga buwan. She had fallen for her target. Hindi niya m


    kung paano nangyaring sa kab ng kanyang mga pinagdaanan—ang pait, sakit, at poot sa sistema


    niya—ay nakalusot pa rin ang pagmamahal sa puso niya: pusong ak niya ay pinatigas na ng


    panahon.


    “You are happy being with me, right?” Tanong ni no, uncertainty was bing more and more


    evident in his eyes with each second that passes.


    “I am.” But it’s wrong.


    “I can make you happier.”


    You can’t. Unless you change your surname, you can’t. Bumigay ang mga tuhod ni rice sa naisip.


    Lumuluhang napaluhod siya. Kaagad na niyakap niya si no para itago ang pagrehistro ng sakit sa


    kanyang mukha. “I love you, too,” taos sa pusong sagot niya. “And yes,” Nabasag ang boses niya. “I


    This text is ? N?velDrama/.Org.


    will marry you.”


    You love me. I love you. There shouldn’t be any problem. But no, our love is our biggest problem.


    PATULOY sa mkas na pagtibok ang puso ni rice habang pababa ng kotse ni no. Para bang


    sasabog ang dibdib niya sa mga halo-halong emosyon na nararamdaman. Mking bahagi sa


    kanyang pagkatao ang bing gustong bumalik sa pagiging trese anyos at muling tumakbo pyo


    td ng ginawa niya noon na pag-alis sa Pilipinas para makatakas m sa sakit at pagkabigo.


    Because she knew, to see Benedict after several years can change her life again. She will be facing


    her worst nightmare.


    Ang buong ak ni rice ay matagal niya nang naihanda ang sarili para doon. Pero ano ngayon


    itong nararamdaman niya?


    May bahagi rin sa kanya ang gusto nang makaharap uli si Benedict at ipamukha rito na winasak at


    dinurog man nito ang pamilya niya noon ay nakabangon pa rin siya. Ipinangako niya noon sa sarili na


    sisingilin ito sa mga kasnan sa kanya. She knew that she just had to stick with the n. Para sa


    isang taong namuhay sa galit sa napakahabang panahon, dapat ay madali na iyon. Pero hindi. Dahil


    m niyang imposibleng hindi masagasaan si no sa mga gagawin niya. At iyon ang mas pinag-


    ala niya.


    Natensiyon si rice nang maramdaman ang paghawak ni no sa kanyang pd.


    “Mmig ang kamay mo. And you look anxious, rice,” napapangiting wika ng binata. “`Wag kang


    matakot. Kasama mo naman ako. Besides, my parents won’t harm you. And I’m sure, mom will like


    you.”


    Sinikap ni rice na ngumiti. “Just your mom?”


    Masuyong ngumiti rin si no. Ang isang kamay nito ay umangat at humaplos sa kanyang pisngi. “In


    another circumstances, in another time, I’m sure dad would have liked you, too.” Magtatanong pa sana


    si rice nang ngumisi ang binata. “Hindi ko binanggit kay Mama ang pangn mo. Ang sinabi ko


    siguradong magkakasundo kayo. I’m sure she’s familiar about your line of work.” Natawa ito. “She


    would surely be surprised that I brought a supermodel home.”


    Hindi na nakaimik pa si rice nang marahan siyang hhin ni no papasok sa isang magarang


    bahay na iyon sa Olongapo. Isang linggo matapos niyang tanggapin ang alok nitong kasal nang


    sorpresahin siya ng binata sa apartment niya hindi pa man sumisikat ang araw. Pinagbihis siya at


    pinaghanda nito para sa biyahe n papunta sa bahay ng mga magng nito dahil gusto na raw nitong


    ipakla siya sa mga iyon.


    no was so excited about the wedding. Gusto na nitong maikasal s pagkalipas ng dwang buwan


    na preparasyon. She breathed sharply upon remembering the wedding coordinator whom they talked


    to just the other day. Gint siya ng binata dahil inak niyang simpleng dinner dateng ang


    mangyayari. Iyon p ay pag-uusapan na ang tungkol sa kasal.


    “Nasa swimming pool po ang mga magng ninyo, Sir no,” anang kasambahay na siyang


    sumalubong sa kan sa front door. Dumoble ang kaba sa dibdib niya. Humigpit ang pagkakahawak


    niya sa kamay ni no dahn para mapahinto sa palakad ang huli. Huminto na rin siya.


    “rice—”


    “No, don’t talk. Just listen to me first.” Napahugot ng mlim na hininga si rice bago siya nag-angat


    ng tingin sa binata. She was suddenly scared. “Gusto kong mman mo na kung kaya kong ayusin


    ang nakaraan ko, gagawin ko para bumagay ako sa `yo. If only the tragedy in my life didn’t happen, I


    could have been a better partner for you. I could have been open to love you more. I wouldn’t have


    those baggages with me and you wouldn’t have had to deal with them. I knew you were trying all these


    time, no. I knew you were enduring things just to be with me. I know how frustrating I could be and


    how lonely I make you feel at times. Because that’s what I feel, too. And I knew how much you wanted


    to carry my cross. But that is mine to bear. Not yours. Patawarin mo ako kasi hindi ko sakop ang


    nakaraan.” Namasa ang mga mata niya. “Pero sa isang banda, nakukuha ko nang magpasmat sa


    kab nghat. Dahil kung hindi nangyari ang mga nangyari, hindi kita makikla. I wouldn’t have fallen


    for you. And I wouldn’t have been so happy.”


    Nagsalubong ang mga ky ni no. “rice, hindi ko maintindihan.Why are you suddenly being like


    this—”


    Ingay ni rice ang dwang daliri sa pagitan ng mgabi ni no para patigilin ito sa pagsasalita.


    Mapait siyang ngumiti. “Before I met you, I was wasted. Nagbagong anghat nang mahalin mo ako.


    Marami kang ipinala sa ‘kin. You reminded me how to live. You reminded me how to hope, how to


    pray, and how to stop for a moment to appreciate life. Tuwing nakikita kita, pakiramdam ko, pinapasilip


    ako ng Diyos ng pag-asa. And you always have that look in your eyes that tells me I’m the most


    beautiful woman in the world.”


    “Because for me, you really are,” halos pabulong na sagot ni no nang alisin ang mga daliri niya sa


    mgabi nito. “You are the most beautiful woman in the world for me, rice. Inside out. At


    nagkakamali ka. I never endured anything by being with you. The truth was that I was the happiest


    every time you are with me. Loving you never made me feel lonely.”


    “See? You find me beautiful. You are seeing something that I don’t.” Was all rice could say. Natawa


    siya kasabay ng pagpatak ng kanyang mga luha. “I didn’t know that there was still beauty left inside me


    until I saw how you look at me, no. Sa kab ng sakit na nararamdaman ko, gusto ko pa ring


    mman mo na sumaya ako m nang mahalin kita.”


    Maingat na pinunasan ni no ang mga luha niya pagkatapos ay idinikit nito ang noo sa noo niya. “I


    love you so much that your words are scaring me right now. It makes me feel that something wrong is


    about to happen.” Bahagyang inyo ng binata ang mukha sa kanya. “Pero maayos naman anghat,


    `di ba?”


    Tumango si rice bago niya pinakatitigan si no. His blue eyes will always remain a wonder to her.


    Because those were the most beautiful thing she had ever seen in her life. The way they sparkle and


    the way they smile along with his lips, they were amazing. “no, mahal kita. Mahal na mahal.”


    Hindi makapaniwng napatitig sa kanya si no pero mayamayang ay nagkaroon ng magandang


    ngiti sa mgabi nito. His eyes smiled with his lips once more. Iyon ang ikwang beses na nanguna


    siya sa pagsasabi ng pagmamahal. Ipinaikot ni rice ang mga braso sa batok ng binata at buong


    pagsuyong hinalikan sa mgabi na kaagad ding tinugon nito. Siguro kung sa ibang katauhan siya


    nabubuhay at kasama pa rin ang binata ay sobra-sobra ang saya niya ngayon. Because only by living


    someone else’s life can she love him freely... Without him being her enemy’s son.


    ng sandali pa ay naghiwy ang kanng mgabi. Hinalikan siya ni no sa noo bago muling


    inabot ang isang kamay niya. And slowly, painfully, they walked through the pool area. Her heart


    started pounding again. Nakagat ni rice ang ibabangbi nang matanaw na sa wakas ang dwang


    bulto na nakaupo sa isang bench sa gilid ng swimming pool. Nakatalikod pa ang mga ito sa direksiyon


    n ng kanyang boyfriend. Sa tabi ng bench ay may maliit at pabilog na mesa. Hin na siya ni no


    ppit sa mag-asawa hanggang sa tuluyang makaharap ni rice ang dwa.


    “Mom, Dad, I want you both to meet my beautiful fiancée, rice Anne Alvero,” ani no matapos


    nitong bitiwan sandali ang kamay niya para lumapit sa ina nito at halikan sa noo. “rice, meet my


    parents, Alexandra Rivera and Benedict McClennan.”


    Binalew ni rice ang matinding pagkabi na bumakas sa mukha ng ina ni no. Sa halip ay sa


    iisang taong tumutok ang buong atensiyon niya. Umawang ang bibig niya sa nasaksihan.


    Kasalukuyan png kumakain ang dwa nang dumating s ni no. Alexandra was all over


    Benedict who was eating like a child.


    Puno ng kanin ang bibig ng matandanglaki. Bahagyang namumu rin ang bt nito. At


    napakapayat ng katawan, myong-myo sa natatandaan niyang anyo nito. W siyang mabasang


    anumang expression sa mga mata ni Benedict. ngko ang mga iyon habang nananatiling tahimik na


    nakatanaw sa swimming pool.


    “My father is suffering fromst stage Alzheimer’s disease, rice. That was the reason why we all


    had to move back in this country seven years ago. W na siyang mala na kahit na ano tungkol sa


    sarili niya ngayon. He had forgotten everything,” mahinang sinabi ni no. “Including how to eat, drink,


    or speak.”


    Bumuka ang bibig ni rice para magsalita pero w ni isang salitang lumabas m roon. Hindi


    makapaniwng napatitig siya kay Benedict na puno pa ng butil ng kanin sa pisngi. Sinikap niyang


    iproseso sa isip ang mga sinabi ni no.


    Nang sa wakas ay maintindihan ang nangyayari ay para bang nauubusan ngkas na bumigay ang


    mga tuhod ni rice. Napaluhod siya sa magaspang na semento kasabay ng pagbagsak ng kanyang


    mga luha. Pakiramdam niya ay muli siyang dinaya ng tadhana.


    Ang taong nabubuhay siya para paghigantihan, hayun at mistng sanggol na wng kamy-my


    sa mga nangyayari sa paligid nito. Nala niya ang mga kaibigan sa Nevada. Muli siyang lumuha.


    Their n to revenge... That was one empty wish now.


    Sa isang kisap-mata, muling dinurog ni Benedict McClennan ang mundo niya.