Chapter 8


    “HOW WAS your assignment doing so far, rice? Bihira na kaming makarinig ng balita m sa `yo.


    Lately, mas mads ko pang makausap si Radha kaysa sa `yo. Dapat na ba kaming mag-la?”


    Napahugot ng mlim na hininga si rice. Kung hinding siya pagdududahan ng mga kaibigan,


    siguro ay hindi niya sinagot ang tawag na iyon ni Yalena. ng linggo niya nang iniiwasan na


    makausap ang kambal. W rin siyang idea kung ano ang tamang sasabihin sa mga ito. Hindi niya na


    maunawaan ang sarili.


    Tuwing nakikita ni rice ang pagmamahal sa mga mata ni no, nagkakaroon ng pagdududa sa


    puso niya tungkol sa no. m niyang hindi niya iyon dapat na maramdaman pero kahit anong


    pagpipigil ay naaapektuhan pa rin siya sa ipinapakitang kabutihan ng binata.


    “There is nothing to worry about. Every thing is under control, Yana.” Sinadya ni rice na tawagin sa


    pyaw nito ang kaibigan para ipanatag ang loob nito. Kinder pang siya ay magkakase at


    magkakaibigan na s ng kambal. Kahit pa nagdududa na siya sa sarili ay ayaw niyang magkaroon din


    ng puwang ang pagdududa sa puso ng mga kaibigan para sa kanya. Mahal niya ang mga ito, ang


    dwa nang ang natitira sa kanya. They were like a family to her. m niya rin ang matinding


    paghihirap na pinagdaanan ng mga ito nang sabay na maw ang mga magng.


    “Busyng tga ako nitong mga nakaraang araw kaya hindi na ako nakakatawag sa inyo. Pasensiya


    na. It won’t happen again.”


    “I understand. W ka pa bang nakukuhang impormasyon tungkol kay Benedict?”


    “W pa.” Bumakas ang frustration sa boses ni rice. “We were right, though. His sons are hiding


    him. Hindi ko pa m kung saan siya itinatago. Iyon siguro ang dahn kung bakit kahit ng private


    investigator na ang inupahan natin noon ay hindi pa rin siya matagpuan. I don’t know what in the world


    happened but I promise I won’t stop until I find out, Yana.” Paniniguro niya sa kaibigan bago


    nagpam.


    Bumuntong-hininga si rice bago napatitig sa mansion ng mga McClennan m sa bintana ng


    kanyang sasakyan. Sa liwanag na dulot ng sikat ng araw ay para bang tore ang ky-kremang bahay


    na iyon na kay hirap tibagin katd mismo ng mga naninirahan doon, ang tatlong kawal ni Benedict,


    ang mga anak nito.


    Minsan ay pinagtatakhan niya kung kakayanin ba tga n ng mga kaibigan na mgpasan ang mga


    anak ni Benedict. no may be in love with her right now but that did not mean that he was easier to


    deal with.


    Bumuntong-hininga uli si rice bago bumaba na ng kanyang kotse. Lumapit siya sa gate at nag-


    doorbell. s-sais pang ng umaga ay ginising na siya ni no sa pamamagitan ng pagtawag nito.


    Inanyayahan siya ng binata na magpunta sa mansion ng mga ito. Hindi nito sinabi kung bakit. So here


    she was.


    Si no pa mismo ang magbukas ng gate para sa kanya. Nakangiti itong sumalubong sa kanya.


    “Pasensiya ka na. Susunduin sana kita sa apartment mo. But I got so busy in the kitchen.” Hinapit nito


    ang kanyang baywang mayamaya ay mab na hinalikan siya sa mgabi. “I missed you.”


    Her heart started pounding. Isang bagay na ng linggo niya na ring pinagtatakhan. Automatic na


    ipinulupot ni rice ang mga braso sa batok ni no at pinlim pa ang halik. She could kiss him all


    day and she wouldn’t mind. She loved kissing him and she loved the way he kissed her back as if she


    was the most beautiful woman he had ever seen. And it was hard. Because she was not supposed to


    love anything about him.


    Sa naisip ay napadt si rice. Pinagmasdan niya ang nakapikit na gwapong anyo ni no. Napuno


    ng init ang puso niya. Focus, rice. Focus. ng sandaling pilit na kinalma niya na muna ang puso


    bago sa wakas ay inyo ang sarili kay no.Belongs to (N)?vel/Drama.Org.


    Puno ng kip ang mga mata ng binata nang dumt ito. “Can I assume by the way you kissed me that


    you missed me, too?”


    “KAGABIng tayo nagkita,” paiwas sa sagot ni rice. Nagpunta si no sa apartment niya noong


    nagdaang gabi pagkagaling nito sa opisina. Kahit ng beses niya nang pinagsasabihan ay tumutuloy


    pa rin ito sa supermarket bago sa apartment niya. Pagdating doon ng binata ay nagluluto pa ito.


    Tinotoo nito ang mga ipinangako noong gabing magtapat ng pag-ibig sa kanya. no was a very


    stubborn man. He would always cook for her, and he would do it almost every night. And she must


    admit he was improving a lot.


    ng araw m nang makabalik sina rice at no noon sa Man m sa beach house nito sa


    Laguna ay naghanap na siya ng apartment. Mas praktikal iyon kaysa sa resort kahit pa mas gusto


    sana siyang manatili roon ng mga kaibigan dahil mas magiging komportable at ligtas daw siya sa resort


    base sa higpit ng security doon. Pero ipinagpilitan pa rin ni rice na sa apartment manatili. ng ulit


    na rin siyang kinulit ni no na bilhan nang ng condo unit o kaya ay town house na mpit sa


    mansiyon ng mga ito pero tumanggi siya. Kung tutuusin, saki ng naipon ni rice ay kakayanin


    niyang magpundar ng sariling bahay pero ayaw niya dahil ng buwanng naman ang itatagal niya sa


    bansa. W na siyang bk manatili pa roon sa oras na maisagawa niya na ang no. She breathed


    heavily upon the thought.


    “I’m truly hoping that one day; you woulde around, rice, and express your feelings more,”


    masuyong sinabi ni no bago ito muling ngumiti at pinagmasdan ang kanyang kabuuan. She was


    only wearing a cream sleeveless top and faded maong jeans. Wng takong na sandals ang ipinaris


    niya roon. Her jeans were her most favorite outfit. Dahil doon siya pinakakomportable. “I’m just


    wondering. How do you manage to pull that off?”


    Kumunot ang noo ni rice. “What do you mean?”


    “You look breathtaking even in jeans.” Napailing si no bago tuming sangit. “Thank You, Lord,


    for thy blessings. I am truly a blessed man.”


    Natawa nang si rice bago nagpaakay na kay no sa loob. Muli siyang nasorpresa nang


    makitang nakaupong sa s ang mga kasambahay nina no na sabay-sabay na tumayong para


    magbigay-gng sa kanya.


    “Pinagpahinga ko na muna ang mga katulong. I’m the one who did all the work in the kitchen,”


    nagmamking bulong ni no.


    Nang makarating sa komedor ay nasorpresa uli si rice sa ayos ng mesa. Naka-set iyon para sa


    dwa. Naroroon na ang mga pagkain, ang wine, ang mga kandng nakasindi na, mayroon ding


    hugis-pusong cake at bouquet ng bk.


    “Sinabi ko naman sa `yong pagsisilbihan kita. I was the one who did every thing. You can even ask the


    maids.”


    “What for? Pwede namang sa ‘min nang siya magtanong,” anang isang baritong boses.


    Napalingon si rice sa bukana ng komedor. Naroroon ang magkapatid na Austin at Ansel. It was the


    first time they met. Parehong hindi nakapunta ang mga ito sa opening ng resort sa Antipolo dahil sa


    kanya-kanyang business transactions ayon na rin kay no.


    Lumapit kay rice si Ansel at inabot ang kamay niya. He kissed the back of her hand. “Finally, we’ve


    met, rice Anne. I’m Ansel, no’s older brother.”


    Mabilis na kinuha ni no ang kamay niya m sa kapatid nito. Mkas na tumikhim ang kanyang


    boyfriend kasabay ng para bang possessive na paghapit sa kanyang baywang. “Back off, Kuya Ansel.


    She’s mine,” mukhang naiinis pang sinabi nito bago siya nilingon. “He’s the well-known viin in the


    business society, rice. Don’t get too close to him. He eats people alive.”


    Natawa si Ansel, naaaliw na tinapik nito sa balikat ang boyfriend niya. “That was one harsh statement,


    brother.” Tiningnan siya ni Ansel. “`Wag kang maniw sa kanya, rice. I don’t eat people alive. I do


    have the decency to cook them first,” nagbibirong sabi nito. “Besides, it’s better to be a viin, don’t you


    think? Kaysa ang maging bida na pgi nang ginagawang mahina at kawawa sa bawat pbas.”


    “Don’t scare our guest, Kuya Ansel.” Lumapit na rin si Austin at inhad ang pd kay rice na


    kanya namang tinanggap. “I’m Austin. `d to finally meet you, rice. Nakita kita sa party noong


    anniversary ng kompanya, hindi ngang tayo nagkaroon ng chance na makapag-usap.”


    “He’s Austin the nerd,” himig-pagbibiro na ring dagdag ni no.


    Napailing nang si Austin. “I’m d to see the changes that you have done for Kuya no, rice.


    As long as you keep him on tract, we’re good. Your love for each other should be directly proportional


    to the product of trust. Because when it decreases, love also decreases.” Nagkibit-balikat ito.


    “Researches prove that a changed trust can also change love.”


    Mkas na napabuga ng hangin si no. Nanghihingi ng paumanhing sinulyapan siya nito.


    “Pagpasensiyahan mo na sana ang mga kapatid ko, rice. I really nned to introduce them to you...


    Just not this way.” Bumalik ang mga mata ng kanyang boyfriend sa mga kapatid nitong amused na


    nakangiting nang mga sandaling iyon. “I really appreciated that both of you waited for rice but,


    brothers, please leave now before you embarrass me more.”


    “All right. You don’t have to say it anymore. I’m leaving.” Nagtaas ng mga kamay si Ansel. “Wee to


    the family, rice Anne. See youter.” Tinanguan siya nito bago umalis na ng komedor.


    “Naghihintay na rin siguro sina Mama. I better go now with Kuya Ansel. Baka naiinip na s ni Papa.”


    Ngumiti si Austin bago nagpam na at sumunod sa kapatid.


    Kumabog ang dibdib ni rice. Hayun na ang pagkakataon niyang mman kung saan naglulungga si


    Benedict. Naarmang sinulyapan niya si no. “no, I’m really sorry. Pero ngayon kong nala


    na may kangan pa p akong puntahan na kaibigan sa—”


    “Happy third monthsary, baby,” sa halip ay sinabi ni no. Lumuhod ito sa kanyang harap hawak ang


    isang singsing na dinukot nito m sa bulsa ng pantalon. “Will you marry me?”