Chapter 5


    “NATATAKOT ako na kapag tumagal pa tayo rito, baka sa dahon nang ng saging tayo kumain sa


    mga susunod na araw,” amused na sinabi ni rice. “Pangatlong to mo na `yan sim kagabi,


    no. Can’t you really wash the dishes without breaking anything?”


    “Ano’ng magagawa ko?” salubong ang mga ky na balik-tanong ni no habang winawalis ang


    nabasag na to sa sahig. “Dumuds s sa kamay ko.”


    Tuluyan nang natawa si rice. “Nagreremo ka ba?”


    “No,” mabilis na sagot ng binata bago bumalik sa paghuhugas nang maitapon na sa mpit na


    basurahan ang mga piraso ng to. “I was just frustrated. I can’t even impress you with the simple


    things.”


    Naho ang pagkaaliw niya nang makita ang matinding pagkadismaya sa anyo ni no. Noong


    nakaraang gabi ay baso naman ang nabasag nito. Napatitig siya sa binata na patuloy pa rin sa


    paghuhugas ng to. She can see that he was trying his best to be careful with the tes this time. Sa


    ginagawa ay bumabagal ang paghuhugas nito pero w siyang narinig na remo.


    Pangwang araw na nina rice at no sa beach house na iyon sa Laguna na pagmamay-ari ng


    binata. Sineseryoso tga nito ang mga sinabi niya kahit pa tatlong araw ang inabot bago siya nad


    sa lugar na iyon dahil may mga bagay pa raw itong kinangang tapusin na muna sa opisina bago


    nakapag-file ng ng linggong leave. Ikinagt niya pa nang mmang iyon ang kauna-unahang


    beses na gumamit daw ito ng leave.


    Bago s nagbiyahe papunta roon ay dumaan na muna s sa supermarket para mamili ng ng


    linggong supply n ng pagkain. Namangha rin si rice sa ng cookbooks na din ng binata.


    Noong nakaraang araw ay sinubukan nitong magluto ng sinigang na hipon na paborito niya. Iyon ang


    kauna-unahang pagkakataon nitong magluto kaya nasorpresa siya nang pumasa iyon sa pasa niya.


    Smat sa tulong ng cookbook, kahit pa kng pa rin iyon sa asim. Noong nagdaang gabi ay si


    rice na ang nag-volunteer na magluto ng hapunan para hindi naman masyadong isipin ng binata na


    inaal niya ito sa sarili nitong teritoryo. Ipinagluto niya si no ng sweet and sour na ayon sa


    impormasyon na ibinigay sa kanya noon ni Radha ay isa sa mga paboritong pagkain nito.


    Sanay siya sa pagluluto pati na sa mga gawaing bahay. Iyon ang dwa sa mga bagay na natutunan


    n nina Maggy at Yalena sim nang maw ang mga magng n. Ang Ninong Harry niya ang


    nagturo sa kanng magluto.


    Isang tagumpay para sa kanya ang magustuhan ni no ang inihain niya. Ang binata parati ang


    nagbo-volunteer na maghugas ng mga pinagkainan n pero wng pagkakataon na naghugas ito na


    hindi ito nakakabasag. Kung hindi baso ay to. Bumuntong-hininga si rice. Minsan ay hindi niya


    na m kung ano ang iisipin. no has been trying so hard. He was a multimillionaire businessman


    but when she teased him to clean the house, he really did. He mopped the floor. He washes the dishes


    and cooks for her. And she had never seen a man so sexy while doing those things. Only he can pull it


    off perfectly. Simply put, he was allowing her to call the shots here when he was not supposed to be


    doing any of this.


    Nagluto rin si no para sa kanng almusal. But luck was not on his side that morning. Nasunog ang


    nilutong tapa at basag din ang p ng itlog na pinrito nito. Mapait din ang nagingsa ng sinangag


    nito. And rice saw how upset he was. Pero wng remong kinain niya ang mga iyon sa kab ng


    pagpipigil ng binata. Pagdating ng tanghalian ay nagprutas nang s. Kaya nang magutom pareho,


    kahit pa s-singko pang ay nagluto na ang binata at kumain na s. Inihaw na bangus iyon na


    naperpekto nito. She couldn’t help but feel proud while looking at him. Who wouldn’t like this guy? He


    could win the women’s hearts without really exerting an effort,lo na kapag nagseryoso na ang binata.


    “Step aside,” sa wakas ay sinabi ni rice. “Ako nang ang maghuhugas diyan.”


    “No.” Napailing pa si no. “I will deal with this. Simpleng bagayng naman ito. Hindi naman siguro


    mauubos ang to at baso natin dito. O kung sakaling maubos, we can just buy in the nearest market


    here.” Nilingon siya ng binata at kinindatan na para bang nakabawi na sa frustration. “Kaya kitang


    gawing prinsesa kahit wng tulong m sa iba, rice.”


    Sa ibang pagkakataon ay siguradong agad na makukuha siya ni no sa sincerity sa boses nito. Kung


    hindi siguro nangyari sa kanya ang mga nangyari noon, siguro ay matagal na nagpatangay na siya sa


    mga linya nito, sa mga ginagawa nito,lo na sa mga halik at haplos nito. But her heart was too heavy


    with pain and bitterness that they were controlling her. Masyado pa siyang nalulunod sa sakit na dulot


    ng nakaraan na maski sa Diyos ay nanawa na siyang maniw at m niya sa kanyang puso na


    maklayang siya sa mga ng bumibnggo sa kanya sa oras na matupad niya na ang


    pangarap na makapaghiganti kay Benedict.


    Sa loob ng ng sandali ay binalot ng yelo ang buong sistema ni rice kaya nang magsalita siya ay


    hindi sinasadyang nahaluan na rin ng kmigan ang kanyang boses. “Lbas na muna ako sandali. I


    want to watch the sunset.”


    “Hey.” Pbas na sana siya ng kusina nang pign ni no sa kanyang braso. Napatingin siya sa


    basang kamay nito na nakahawak sa kanya. Agad nitong inyo ang mga kamay at ipinunas ang mga


    iyon sa suot nitong apron. There was sadness in his blue eyes. “Nadidismaya na ba kita nang husto? I


    promise I will do better the next time, rice. I’m sorry.”


    Natign si rice. Sa hindi mmang dahn ay namasa ang kanyang mga mata bago niya mabilis


    na tinawid ang natitirang distansiya sa pagitan n at sinugod ito ng yakap. “I don’t know what to say,”


    she whispered. “Can I just hug you instead?”


    Kahit na nalilito ay tumango ang binata at humigpit ang yakap sa kanya. “With pleasure, baby.”


    “TELL me something about yourself,” mahinang sinabi ni rice habang nakatitig s ni no sa


    paglubog ng araw. Isinandal niya ang ulo sa balikat ng binata. Nakaupong s sa buhangin habang


    hinahayaang mabasa ng tubig dagat ang kanng mga paa. “Saan ka lumaki?” pagtatanong niya pa rin


    kahit pa m niya na ang sagot.


    Naramdaman niya ang paghalik ng binata sa kanyang ulo bago sumagot. “Sa Boston kami lumaki ng


    mga kapatid ko kasama si Mama. Si Mamang ang nakasama namin noon. Our father had been a


    mystery to us ever since we were kids. Bihira namin siyang makita. Isang beses kada dwang buwan


    seemed so busy back then.”


    Right. He was busy destroying lives. “Really? Mabuti at hindi n’yo naisipang magtanim ng sama ng


    loob sa Papa n’yo?”


    “No, our mom is more than enough for us. Siya ang tumayong ama at ina sa amin. And she never


    denied us the truth about her and dad. May iba daw na babaeng mahal si Papa. That was not so


    difficult to guess dahil kung mahal niya si Mama at mahal niya kaming mga anak niya, sana pinag-


    aksayahan niya kami ng oras. Because if there was something I learned from my mother, it was the


    fact that love makes time.


    “Mom had always been in love with our Dad. Hindi naw ‘yong pagmamahal na ‘yon sa kab ng


    kinahinatnan ng rsyon n. May nangyari sa kan isang araw kaya napilitang pakasn ni Papa si


    Mama. Hanggang sa maging tatlo na kaming anak n pero hindi iyon naging sapat para mahalin niya


    kami. I must admit, once upon a time, I hated Dad. I know Ansel and Austin felt the same way, too.


    Pero makulit si Mama. She kept telling us that it was not our father’s fault. At night, she used to tell us


    stories about him, about how she met him, and why she fell in love with him. In her eyes, it looks like


    our Dad would always be a magnanimous man.” Natawa si no. “Pinuno niya kami ng pagmamahal


    hanggang sa isang araw, hindi na namin nagawang magremo sa nangyayari sa buhay namin. After


    all, we have her. And that was what’s important. We learned how to ept things as they are, na


    siguro, may mga bagayng tga sa buhay natin na hindi natin pwedeng ipilit. Nang matutunan


    naming tanggapin iyon, hindi pa nakuntento si Mama. Tinuruan niya rin kaming maniw sa mgro,


    sa mga hindi nakikita at naririnig, td ng Diyos. She taught us how to pray, how to read the bible, and


    to just live merrily.”


    Ang mga McClennan... Naniniw sa mga mgro at sumasamba sa Diyos. Hindi kaya nlapit na


    ang paghuhukom?


    rice suddenly remembered how their Uncle Harry tried to renew their faith in God when they were


    still in Nevada. He used to invite the three of them to the church. Pero hanggang sa huling sandali ng


    buhay nito, hindi s nito nad sa simbahan. The wounds in their hearts were too deep that they just


    couldn’t force themselves to believe in Him again. Humugot siya ng mlim na hininga sa naisip.


    “Sa Boston, sabay-sabay tga kaming nagsisimba nina Kuya Ansel.” Malinaw na narinig ni rice


    ang pagkaaliw sa boses ni no. “Pero m nang dumating kami rito, madng na kaming


    magsabay-sabay dahil sa mga trabaho. But we make it a point to still visit the church every now and


    then. It has be a habit that we couldn’t break, not that we want to anyway.”


    “That’s… nice to know. Kan ba kayo dumating dito sa Pilipinas?”


    “Seven years ago. May bian kasing nangyari. Lahat kami kinangang umuwi para pamahan ang


    kompanya. Good thing we all graduated from a business course, kaya hindi kami gaanong nahirapang


    mag-adjust.”


    Bumilis ang pagtibok ng puso ni rice sa narinig. Itinaas niya ang ulo at direktang tinitigan si no.


    Iyon ang matagal na nng inaabangan na magkakaibigan, ang mman kung nasaan at kung ano


    ang nangyari kay Benedict. “What happened?”


    “It’s a bit… confidential, rice. I’m sorry. Ang panatilihing lihim ang kgayan ni Papa ang tanging


    paraan para maprotektahan siya.” Napailing si no. “Before we came in this country, he had been


    receiving countless death threats.”


    Sim nang bumalik sa Pilipinas si rice ay ngayonng siya nakaramdam ng napakatinding


    panghihinayang. She was almost on the edge of knowing the truth but had lost the chance. Mkas na


    napabuga siya ng hangin. “Hindi ba sapat ang tiw mo sa ‘kin para ipam ang nangyari sa pamilya


    mo, no?” Sinadya niyang haluan ng pagtatampo ang boses. Kunsabagay ay iyon mismo ang


    nararamdaman niya. Ang buong ak niya ay nakuha niya na nang buo ang loob ng binata na sapat


    para pagkatiwan siya ng tungkol sa pamilya nito.


    Belongs to (N)?vel/Drama.Org.


    “It’s not that, rice. I’m sorry.” Nag-alang nilingon siya ni no. “What happened to our family was


    something that we are not really proud of.” Napahigit ito ng mlim na hininga. “Pero hayaan mo,


    dadalhin kita sa kan isang araw para makla mo rin s. You will meet them soon and then you’ll


    find out the truth.”


    Kahit pa naiinip na ay pinilit ngumiti ni rice. “Aasahan ko ‘yan.”


    “How about you?”


    Tuluyang naho ang ngiti ni rice. “What about me?”


    “Tell me something about yourself, too. Iyong mga bagay na pinaniniwan mo. You can share with


    me about your dreams, o kahit na ano na hindi pa m ng public tungkol sa `yo.”


    Bumalik ang atensiyon ni rice sa papalubog na araw. “I’m your exact opposite.”


    “I DON’T pray. Because unlike you, I don’t believe in God. I stopped believing in Him when I was


    thirteen. I grew up believing that life was cruel and unfair. I know neither hope nor love. Maaga akong


    nawn ng mga magng. Iyong isa, namatay dahil sa isang aksidente. Habang iyong isa naman,


    sinukuan ako.”


    Bumuka ang bibig ni no para magsalita pero agad niya ring itinikom iyon. W siyang idea kung


    ano ang tamang sabihin. M noon hanggang ngayon, mahilig manggt si rice. Her confession


    was a revtion. And the pain in her eyes took his breath away.


    “All my life, I was torn between loving and hating my mother. Bumigay ang katinuan niya nang hindi


    niya matanggap ang nangyari sa pamilya namin noon. Pakiramdam ko, hindi niya na ako inisip. Hindi


    siya nagpakatatag para sa ‘kin. I mean, parehong kaming nawn. Parehong kaming nasasaktan


    nang mga panahon na ‘yon. Parehong kaming takot. And I needed her so badly. I could have been


    there for her. We could have gone through it together. But she chose the harder way for the two of us.”


    Gumaralgal ang boses ni rice. “I had no one. Kinangan ko pang makiamot sa kamag-anak ng iba


    para makabangon. I was just thirteen then. What can a mere teenager do?”


    Mabilis na ikinulong ni no sa kanyang mga braso ang dga nang tumulo ang mga luha nito. Sa


    kauna-unahang pagkakataon sa buong buhay niya ay nakaramdam siya ng hindi pamilyar na emosyon


    sa kanyang puso, parang patalim na humihiwa ang mga luha ng dga sa buong pagkatao niya.


    “Since I left the Philippines, I never saw her again. Nagpapadng ako ng pera sa center niya rito sa


    Pilipinas. Pero hindi ko siya kayang makita. Pakiramdam ko kasi, pinabayaan niya ako.” Masuyong


    tinapik-tapik niya ang likod ni rice.


    Her life story was cutting him deep. Gumw ang mga balikat ng dga ptandaan ng pag-iyak nito.


    “At naiinggit ako sa `yo, no. Kung sana naging matatag din noon si Mama na gaya ng Mama mo,


    baka hindi ako lumaking ganito. The hunger for revenge made me who I am now. To seed and


    avenge became my purpose. And without them, I would be lost.”


    Umawang ang bibig niya. “Revenge? Ano’ng ibig mong sabihin?”


    “My dad’s death was not an ident. Someone intentionally killed him.”


    Nagntang si no.