Chapter 6


    “YOU SAID you want the romantic things but you don’t believe in love. Bakit?”


    ng sandaling natahimik si rice bago unti-unting gumuhit ang matipid na ngiti sa mgabi.


    “Because I’m still a woman, no. To love and be loved was my forgotten dream. Masyadong


    sigurong napuno ng galit ang puso ko kaya after all these years, ngayon kong nagawang aminin ‘yon


    sa sarili ko.” Tuming si rice sa kngitan. Pinuno nito ng hangin ang mga baga bago ito


    payapang pumikit. “It feels good to admit things once in a while.” Natawa ang dga kasabay ng


    paghigit ng hininga ni no. He swore he had never seen such beauty.


    “Sigurado akong hinding ako anglaking nagtangkang mappit sa `yo. Pero sa dami n,


    mukhang akong ang binigyan mo ng chance. Bakit ako?”


    “I told you, to love and be loved was my forgotten dream. Nala kong ang tungkol sa pangarap


    kong ‘yon nang makla kita. After all I’ve gone through; meeting you gave me a purpose.” Dumt si


    rice at sinalubong ang mga mata niya. He felt like drowning by the depth of her eyes. God... She’s


    lovely.


    “Binigyan mo ako ng rason para mag-isip at magno para sa mga darating na araw. At sa `yo kong


    naramdaman iyon.” no failed to hide his smile. Si rice naman ang mukhang sandaling


    namangha. “I love your smile. And I love how your eyes shine when you do.” Ikinulong nito ang


    kanyang mga pisngi sa maiinit na mga pd nito. Admiration was all over her eyes. “Kapag ngumingiti


    ka, pakiramdam ko, kaya kong lokohin kahit sandali ang sarili ko at magpanggap na ang ganda ng


    mundo.”


    “Pero maganda tga ang mundo, rice. It wouldn’t allow us to meet if it wasn’t.”


    Mapait na ngumiti ang dga. Lumayo ito sa kanya at mayamaya ay nag-iwas ng mga mata...


    Nang mga sandaling iyon ay naging malinaw kay no anghat. rice was scared to believe in the


    good things because of what happened to her in the past. Hindi nito masyadong idalye kung ano


    ang eksaktong nangyari rito o sa pamilya nito, siguro ay d iyon ng sakit na patuloy pa ring


    nararamdaman ng dga pero handa siyang maghintay hanggang sa isang araw ay makya na ito


    sa mga bagay na nagpapahirap dito. Tutulungan niya si rice. Dahil w naman nang magagawa si


    no para sa nakaraan nito pero kung kayang niya hatakin ang oras pabalik sa nakaraan ng dga


    ay buong puso niyang gagawin para maprotektahan itoban sa taong nagpahirap dito.


    And if she could only tell him now who that person is, he is willing to do every thing in his power to give


    N?vel(D)rama.Org''s content.


    her justice. Sa nakalipas na mga araw, ang mga nman niya m kay rice ay ang mga bagay na


    hindi m ng maraming tao rito. Pangunahin na impormasyonng ang nman niya tungkol sa


    dga nang minsang mag-research siya tungkol dito. Because even if rice was a public figure, she


    remained an enigma to the whole world. Ni w siyang idea sa mga nangyari sa pamilya nito.


    ng mlalim na paghinga ang pinakawn ni no bago kinatok sa kwarto nito si rice. Pagod


    na siyang mag-isip pa. Bukas ang ikahuling araw n ng dga sa beach. At hindi niya maatim na


    bumalik sa realidad pagkalipas ng tatlong linggo nang hindi manng naipapam dito ang totoong


    nararamdaman niya.


    ng minuto ang lumipas bago bumukas ang pinto. Bumungad ang nakapantulog nang si rice.


    “no, hi,” para bang pagod na pagod na pagbati ng dga. He wanted to know what she was


    thinking, what was keeping her awake, and the reason why she looked in pain. He wanted to be


    involved in her life. But at the same time, he didn’t want to pressure her. It might scare her away.


    Bumuntong-hininga siya.


    “It’ste, no. I thought you’re already asleep—”


    “May kanganng akong mman,” putol ni no sa mga sasabihin pa sana ni rice. Marahang


    tumikhim siya. “The first time that I got to talk to you, there was already a man who was offering you the


    world. I assumed that he’s a very wealthy and capable man to say that. Heck, he’s probably a lot richer


    than I am. Pero bakit mo siya tinanggihan?”


    Hindi makapaniwng napatitig sa kanya ang dga. “It’s almost twelve midnight, no. At


    pinuntahan mo ako rito parang magtanong tungkol sa bagay na `yan?”


    “I know. And I’m sorry.” Bumuntong-hininga uli si no. “Pero ang tagal ko sabas at nag-isipng.


    Napansin ko na bukas pa ang w mo rito m sa bintana kaya...” Nagkibit-balikat siya. “Here I am.


    Gusto kong mman ang sagot mo. I’ve been dying to know your reason for weeks now.”


    “Dahil sapat na sa ‘kin ang kung anong mga naipundar ko. At hindi ko na kangang magpakasal pa sa


    ibanglaki paralong umud. I refused to be too rich.” Napahawak si rice sa noo. “The richest


    people always have this tendency to be greedy. Hindi s makuntento. They always want more and


    that’s awful. Ayaw nng mamahagi.”


    “You are damn right about that.” Tumango-tango si no habang ipinoproseso sa isip ang sagot ni


    rice. “I actually feel awful right now and yeah, I feel greedy, too. Because despite what I have, I still


    want more. I want you. At ayaw kitang ibahagi sa iba. I didn’t know that I have this tendency until I met


    you.”


    Naki ang mga mata ni rice. “no—”


    “I love you, rice.” There. Nasabi niya na rin. Pinagmasdan ni no ang pagrehistro ng pagkagt


    sa mukha nito. Sa loob ng ng sandali ay gumaan ang pakiramdam niya sa ginawang pag-amin.


    Hanggang maaari ay sinubukan niyang pign na muna ang nararamdaman para sa dga.


    Sinubukan niyang huwag na munang intindihin kung bakit hindi niya na magawang matahimik sim


    nang makita si rice sa Denver. At kung bakitlong hindi siya mapakali nang makita na ang dga


    sa mpitan. Mawng ito sandali sa kanyang paningin ay nagwaw na ang kanyang puso.


    Ayaw pa sana munang mahalin ni no si rice kahit pa naramdaman niyang doon na siya papunta.


    She has so many baggages in her heart, she has so many things that she needs to deal with. Kapos


    din ang paniniw nito tungkol sa pagmamahal. Magkaiba din ang mga pinaniniwan n sa buhay.


    It was the first time no ever loved and he ended up with a woman whose heart was filled with too


    much pain that she could not entertain lovepletely.


    Pero makulit ang puso niya. Because he was captured by her the first time heid his eyes on her. And


    every day with her just makes him all the more trapped under her spell.


    “May oras bang pinipili si Kupido?” nala ni no na sinabi ni Kuya Ansel nang had niya rito ang


    problema niya sa puso. “`Pag dumating `yan, wng ‘tekang,’ ‘pass,’ o kaya ‘next time na, iba na


    muna.’ Hindi ka pwedeng mag-request dahil hindi `yon uso sa kanya. Once he hits you, you’re on.”


    Yeah, I’m on.


    “BIGYAN mo ng pagkakataon ang mga sarili natin, rice. Araw-araw, pagsisilbihan kita. I will be good


    to you. I promise to improve my cooking skills. Ipagluluto kita parati. Kahit na anong magpapasaya sa


    ‘yo, gagawin ko,” nakikiusap na tinitigan siya ni no. “Just give me a chance, please.”


    rice should be happy. She was getting ahead of her mission. Sa wakas ay nakasiguro na siya sa


    nararamdaman para sa kanya ni no dahil heto at nagtatapat na ngayon ang binata. Kung


    mlaman iyon nina Maggy at Yalena, siguradong matutuwa ang magkapatid dahil umuusad ang


    no. Pero hindi niya marawan ang nararamdaman nang mga sandaling iyon.


    She was not expecting this from no. Ang misyon n ay ang magkagusto sa kan ang


    magkakapatid na McClennan na sasapat para makakuha s ng impormasyon tungkol sa kinaroroonan


    ni Benedict. They nned to seduce them until they give in. Hindi s umaasa ng pagmamahal dahil


    duda s sa kakayahan ng mga McClennan na makaramdam ng ganoong uri ng emosyon.


    But then again, no fell in love with her. And she was overwhelmed by the truth visible all over his


    blue eyes.


    “I want to give you another purpose. Gusto kong mangarap ka, kahit ngayonng, para sa ating


    dwa. rice, mahal kita.” Inabot ni no ang kanyang mga kamay at din sa mgabi nito.


    “Kalimutan mo na ang nakaraan. Hayaan mo akong tulungan ka. Let my love be your light to guide you


    back to the beautiful things that you’ve walked away from when you got hurt. Hayaan mong ako ang


    maging pag-asa mo. Let me be your love. Let me show you that life is still beautiful, rice, because it


    really is.”


    Nagsikip ang dibdib niya. Paano mo ako matutulungang lumimot kung ang sarili mong ama ang dahn


    kung bakit miserable ako? D-d mo pa ang apelyidong kinasusuman ko.


    NANGILID ang mga luha ni rice. Nang bawian ng buhay ang kanyang ama at magkasakit ang


    kanyang ina, pakiramdam niya ay tinangay ng pangyayaring iyon ang halos buong buhay niya. Every


    single day since then, she forced herself to go on. Pinilit niya ang sariling bumangon at mabuhay na


    ang nag-iisang motivation ay ang makamit ang hustisya. She had forgotten to live when she was


    thirteen, she just merely existed.


    And then the mission had to start—the one that she had been waiting all her life. Sa pamamagitan ni


    no, may ess na siya kay Benedict. Every thing could have been easier... If only no was not


    the way he was. If only he was harsh, if only he was rude. Kung kasinsamang ang binata ng ama


    nito, siguro ay w siyang madaramang pag-aalingan ngayon. And if only he didn’t fall for her, she


    could have avoided feeling sad and guilty despite the pain in her heart.


    Sa nakaraang mga araw ay naging napakabuti ni no kay rice. Ginawa siya nitong prinsesa.


    Mads man siyang nakawan ng halik ay kitang-kita pa rin ang matinding kontrol nito sa sarili na


    huwag siyang tuluyang angkinin. Benedict would fail inparison to his son.


    Pilit na inalis ni rice ang bara sa kanyanglamunan. “no—”


    “Hindi kita sasaktan kung ‘yon ang inala mo. Oo, aminado ako, naging maparo ako noon. But


    that was before you came into my life.” Marahas na napabuga ng hangin si no. “Pero maniw ka


    sanang w na akong tiningnang ibang babae m nang makla kita. And my world…” Masuyong


    ngumiti ang binata. “You didn’t even have to ask for it, rice. You had it the first time we kissed. And


    —”


    Napailing si rice. Her heart felt like bursting with so many emotions she’s too scared to entertain.


    Bumitiw siya m sa pagkakahawak ni no pagkatapos ay ingay ang mga daliri sa mgabi nito


    para patigilin na sa pagsasalita. “Tama na.”


    You are starting to make me feel guilty when I’m not supposed to. Dahil kung tutuusin, sa pagitan


    nating dwa, ako ang agrabyado rito, no. Sinikap niyang ngumiti. “I think I’m starting to fall in love


    with you, too, no.”


    ng sandaling para bang naestatwa sa kinatatayuan si no bago bumakas ang matinding saya sa


    anyo nito. Kaagad na tinawid ng binata ang distansiya sa pagitan n at hinalikan siya sa mgabi.


    Mainit ang halik na iyon, punong-puno ng emosyon at tumatagos sa kanyang puso na kung hahayaan


    niya ay posibleng maging dahn para ikasira ng no n ng mga kaibigan.


    no... Her heart yelled. Why did you ever have to be a McClennan?