Chapter 2


    Nabi si rice pero mabilis ding nakabawi. Nang tumayo si no ay tumayo na rin siya. Inpit


    niya ang katawan sa binata. Hindi nakaligtas sa kanya ang paghugot nito ng mlim na hininga.


    Tuluyang idinikit niya ang katawan kay no. She felt him tensed as she whispered in his ear. “Never


    mind.”


    Tinalikuran na niya ang binata at nagsimng makad pyo. Matagumpay na napangiti siya. m


    niyang nakapagsim na siya sa kanng muntingro. Kung saan-saan na siya napadpad sa


    nakalipas na mga taon na siyang nagbigay sa kanya ng pagkakataon na makakla ng iba’t ibang uri


    ng tao. Sa ng taon na ni rice sa mundo ng pagmomodelo ay nakabisa na niya ang mga paraan


    ng mgalaki. Ang mga titig, ang mga salita, at higit sahat, ang kakaibang reaksiyon ng katawan ni


    nolo na ang kakaibang naramdaman niya sa bahagi ng kanyang puson nang pit sa binata ang


    sarili ay malinaw na indikasyong... gusto siya nito.


    “Wait.”


    Napahinto si rice sa palakad nang may matatag na kamay na pumigil sa braso niya. Nangingiti


    pa ring humarap siya kay no. Seryoso na ang mga mata nito habang nakatitig sa kanya. “Yes?”


    “Nakalimutan kong ipakla ang sarili ko. I am no McClennan. You are the first woman who ever


    dared to walk out on me and I feel really vengeful,” anang binata bago siya kinuyumos ng halik sa


    kanyang mgabi.


    Natla si rice.


    HINDI huminto sa pag-inog ang mundo td ng mga nabasa minsan ni rice sa mga romantic


    novels na ginagawa niyang pampaantok noon. But she knew that the moment no imed her lips,


    the world will never be the same again. She also knew she will never look at no the same way


    again.


    Nahalikan na rin si rice minsan ni Julian sa mgabi noon mismong araw na sinubukan siyang


    pign ng binata sa pagbabalik sa Pilipinas para isakatuparan ang no n ng mga kaibigan. Pero


    hindi ganoon katindi ang naramdaman niya. Nanatili siyang mt at nakatitigng sa pangahas na


    mukha ni no na para bang nagpaparusa sa mgabi niya nang mga sandaling iyon. She was only


    too d his eyes were closed.


    Ang isang kamay ni no ay humapit sa kanyang baywang habang ang isa naman ay nakbay


    pataas sa kanyang likod. Her bareback gown made him touch her skin directly. Mariin siyang napapikit


    sa bawat paghaplos nito na nagdudulot ngksaksang kuryente sa kanyang buong katawan. He was


    an expert at this and that made him dangerous. no was kissing her in a rather harsh way and yet,


    she feels intoxicated. Pakiramdam ni rice ay nlasing siya sa bawat paggw ng mgabi nito.


    ng sandali pa ay naging maparo ang mga halik ng binata. Tinukso-tukso nito ang mgabi niya


    hanggang sa tuluyan itong huminto.


    Content bel0ngs to N?vel(D)r/a/ma.Org.


    ng saglit pa ay nasorpresa si rice nang bi siyang ikulong ni no sa mga braso nito. Narinig


    niya ang sunod-sunod na mararahas na paghinga ng binata. “Thirty-two years, rice. I’ve been living


    for thirty-two years and I have never for one moment, lost control,” bulong nito. “Hanggang sa dumating


    ka. Every single inch of my body is dying to touch you, to kiss you, and to make love to you right here,


    right now.” Pinanan nito ng halik ang kanyang leeg pababa sa kanyang balikat. “Damn, you


    captured me back in Denver.”


    Napaawang ang bibig ni rice. “Ano’ng ibig mong sabihin?”


    Bahagyang inyo ni no ang katawan kay rice. “I will never let you go anymore,” sa halip ay


    sagot nito. “Come, ihahatid na kita para m ko kung saan kita uli makikita.”


    Sa wakas ay natauhan na si rice. Bumalik ang mga mata niya sa mansion. Kahit pa naghatid ng


    sakit ng ulo si Russel ay utang niya pa rin salaki ang unang pagkikita n ni no nang wng


    kahirap-hirap sa parte niya. At bng kabayaran ay ang huli rin dapat ang maghatid sa kanya td ng


    inaasahan nito.


    “What about Russel?”


    Tumaas ang isang sulok ng mgabi ni no na para bang nagt sa dahn ng pag-aalingan


    niya. “Boyfriend mo ba anglaking ‘yon?”


    “Hindi.”


    “Gusto mo ba siya?”


    Umiling si rice. “Hindi rin.”


    “That’s good.” Muling gumuhit ang mapanuksong ngiti sa mgabi ng binata. “W png problema


    kung gano’n. Ang isang tao, rice, hindi dapat nakukuntento sa isang putaheng kung ang dami


    namang nakahain na pwedeng tikman.”


    “Hindi ko ugaling sumubok. It’s risky. May mga putahe kasing sa isang tingin pang, m mo nang


    hindi maganda sa kalusugan.” Sa pagkakataong iyon ay tinapatan ni rice ang ngiti ni no. “So I


    stick with the tried and tested. Iyon bang mga pagkaing paborito ko. Tasty, healthy, and definitely good


    for me.”


    “Then I urge you to try me.” Bumakas ang paghamon sa boses ni no. “I can assure you that I’m


    good for you. Baka nga isa pa ako sa maging paborito mo sa mga susunod na araw. Give me a


    chance, rice.”


    “I told you I want your world.”


    Sandaling natahimik si no bago ito muling ngumiti. “Then you will have it, by all means, woman.


    Saka na ako maniningil ng kapalit.” Inhad nito ang isang pd kay rice. “Come with me now. I will


    take you home.”


    Nakangiti ring inabot niya ang pd rito. Habang nalakad s papunta sa parking lot ay dinukot ng


    binata ang cell phone sa bulsa ng cks nito. “Yes, it’s me, Alejandro. `Wag mo nang hintayin si


    rice. She’sing with me. She’s mine now.”


    Manghang tumigil sa palakad si rice at napatitig nang kay no na tumigil na rin at direktang


    nakatitig sa kanya habang nakikipag-usap pa rin kay Russel. Hindi pa rin nito binibitiwan ang kamay


    niya.


    “What do you mean how? Is it so impossible for her to like someone like me?” Natawa si no.


    “Maswerte ka at ikaw ang nagd kay rice dito kaya hindi ko na kangang mangibang-bansa pa.


    Otherwise, hindi kita hahayaang kuwestiyunin ako nang ganito. This conversation is over.” Bumaba


    ang mga mata ni no sa mgabi ni rice kasabay ng paglunok nito. “And one more thing,


    Alejandro, I’m a little selfish. I don’t want any man near my girl. I hope I made myself clear.”


    no... no... no. The researches are right. When ites to women, you moved... Way too fast.


    “Ak ko ba pag-iisipan ko pang kung bibigyan kita ng chance?” ani rice nang ibulsa na nito ang


    cell phone. “Pero nambakod ka na kaagad. At higit sahat, sinabi mong tayo na.”


    “Para makasiguro akong w nang sisingit pa... Habang nililigawan kita.”


    rice breathed sharply. May mking bahagi sa kanya ang nagdiriwang nang mga sandaling iyon.


    Every thing was going faster than she nned. But there was also a part of her at a sudden loss. Dahil


    ang no ay siya dapat ang mambibi pero sa halip ay siya itong... nabibi.