Chapter 14


    “SELENA Marie. That was the name I nned to give you in case you turn out to be a girl, sweetheart.


    Pangn ‘yon ng L mo na gusto ko sanang mamana mo,” bulong ni Yalena habang nalakad sa


    may-kadilimang bahaging iyon ng kalsada. Ibinaba siya ng sinakyang bus sa huling destinasyon niyon,


    ang Zambales. Provincial bus p ang kanyang nasakyan.


    Nang makababa na siya ay sakang tumino sa kanyang isipan na nasa Zambales siya nang makita


    ang terminal doon. M roon ay nakadng siya nang nakad kahit nananakit pa ang kanyang


    buong katawanlo na ang kanyang bkang dahil ng oras pang siyang nakapagpapahinga sa


    ospital ay umalis na rin siya kaagad doon. Hindi niya kinayang magtagal sa lugar na iyon.


    Gabi na pero hayun siya at hindi pa rin mman kung saan magpupunta.


    Nang magsim nang manginig ang kanyang mga binti d ng matinding kapaguran ay basta nang


    siyang summpak sa gitna ng kalsada. Inihagis niya nang sa kung saan ang kanyang bag kung


    saan nakgay ang kanyang mga identification cards. Hindi niya na kakanganin pa ang mga iyon.


    She didn’t want to be identified anymore.


    Ipinikit ni Yalena ang namamasang mga mata. M pa kaninang nalakad siya roon ay bihira ang


    mga sasakyang nagdaraan. Pero kung sakaling may dumating man ay w na siyang pakim.


    “So the dragon fell in love with the shark. I pity the dragon. Hindi niya pa kabisado ang ugali ng pating.


    Paano kung bi nang siyang atakihin nito? Because the dragon is in love with the shark, even if the


    shark attacks her, she wouldn’t dare throw fire, would she?” Parang sirang-kang umalingawngaw sa


    kanyang isipan ang mga sinabing iyon ni Dennis noon.


    Wng buhay siyang napangiti. What a very stupid dragon.


    Pagod na siya. Ayaw niya nang mabuhay pa. M’t sapol ay puro pasakit at pagdurusa ang hatid ng


    mundo sa kanya. Hinaplos niya ang kanyang tiyan.


    “Baby, don’t worry. Susunod na sa `yo si Mommy,” nala niya pang bulong bago siya nawn ng


    ulirat.


    NABIGLA si Bradley sa ginawang pagpreno ng driver niyang si Rey. Nag-alang nilingon niya ang


    anak na si Martina nang bi nang itong mahigpit na kumapit sa kanyang braso. Nakatulog na ito


    kanina pero dahil sa ginawa ng driver ay nagising ito. Kunot-noong inalis niya ang kanyang earphones


    at sisitahin na sana ang driver nang unahan na siya nito sa pagsasalita.


    “S-Sir, may babae po kasing nakahandusay sa gitna ng kalsada at—”


    “What?!” Kumunot ang noo ni Bradley. Ibinaba niya ang sming bintana sa kanyang gawi at sinilip


    ang tinutukoy ni Rey. Totoo ngang may babaeng nakahandusay roon. Muli niyang nilingon ang


    inaantok pang anak. “Martina, stay here, okay? May titingnanng kami ni Rey sandali sabas.”


    Nang tumango ang bata ay nagmamadaling bumaba na siya ng kotse. Tinakbo niya ang kinaroroonan


    ng estranghera at dinaluhan ito. Sa liwanag na dulot ng headlights ng sasakyan ay malinaw niyang


    napagmasdan ang anyo nito. Kumabog ang kanyang dibdib. Agad niyang sinilip kung may galos o


    pins sa katawan ang dga. Pero w siyang napansin. Patag din ang paghinga nito pero bakas


    ang matinding pagod sa anyo.


    “Ano’ng ginagawa ng ganyan kagandang nlang dito sa gitna ng kalsada at ganito pang dis-oras ng


    gabi?” pagsasaboses ni Rey sa namuong tanong sa isipan ni Bradley. “S-Sir,” bahagyang umatras si


    Rey. “H-hindi ho kaya totoo ang mga bali-balitang may babaeng nagmumulto sa kalsadang ito kaya


    bihirang daanan ng iba kahit shortcut ho ito? Umiikot pa ho ang mga sasakyan sa kabng kalye.”


    Naiiritang tining ni Bradley ang kanyang driver. “Mukha bang multo ang babaeng ito?” Hinawakan


    niya ang kamay ng estranghera. “See? Nahahawakan ko nga siya.” Pumtak siya. “Saka umayos ka


    nga, Rey. Sa tanda mong `yan, naniniw ka pa sa mga gano’ng bagay? Saka sa payat at pu mong


    `yan, mas mapagkakamn ka pang multo.”


    Maingat na binuhat ni Bradley ang estranghera. “It’ste. Sa bahay na muna natin siya dalhin.”


    “Pero, Sir, paano kung—”


    Nahinto sa palakad si Bradley nang sulyapan niya ang driver. Natahimik naman agad ito. Minsan


    pa’y pinagmasdan niya ang mukha ng estranghera. “This woman can’t be a ghost, Rey.” Saka kung


    sakaling multo nga siya at bahaging ito ng bitag niya, handa akong magpabitag… kahit ngayong


    gabing. Naisaloob niya habang patuloy sa mkas na pagkabog ang kanyang dibdib. Ipinasok niya


    na ang dga sa kotse. Ipinuwesto niya ito sa gitna n ng nasorpresang anak.


    “Dad, who is she?”


    Napailing si Bradley. “I don’t know, honey. But it looks like she needs our help.”


    Masusing pinagmasdan ng bata ang estranghera habang nagsim na uli magmaneho si Rey.


    Mayamaya ay pareho sng natign ng driver nang bi nang pumkpak ang kanyang


    magsasampung taong gng na anak.


    “I knew it! God won’t fail me. I knew it!” tuwang-tuwa pang sinabi ni Martina.


    Nagsalubong ang mga ky ni Bradley. “What do you mean?”


    Exclusive content ? by N?(v)el/Dr/ama.Org.


    “Remember when we went to church yesterday? Because it’s the first time I got to be in that church, I


    made a wish. I wished for a Mommy,” nangingip ang mga matang sinabi ni Martina. “And Dad, I


    think she’s the one. She’s my answered prayer!”


    NAGISING si Yalena sa init ng araw na tumatagos sa kanyang bt. Dahan-dahan siyang nagmt.


    Bumungad sa kanya ang isang hindi pamilyar na kwarto. Pinaghalong dw at puti ang ky niyon. Sa


    pgay niya ay ganoon din kki ang guest room sa mansiyon ng mga McClennan.


    McClennan. Natign siya. Kasabay niyon ay nanumbalik sa kanyang isipan anghat ng mga


    pinagdaanan.


    Napabangon si Yalena kasabay ng paghawak niya sa kanyang tiyan. Oh, God.


    Nangilid ang kanyang mga luha. Nang marinig niya ang pagbukas ng pinto ay agad na tumutok doon


    ang kanyang mga mata. Bumungad sa kanya ang isang napakagandang batang babae. Nakatali ang


    ky-mais na buhok nito sa magkabng gilid. Lumarawan ang saya sa maliit na mukha nito nang


    makita siya. Halos patakbo itong lumapit sa kanya. Nang ngumiti ang bata ay ngumiti rin ang ky


    gray na mga mata nito.


    “I’m d you’re finally awake. Tatawag na sana si Daddy ng doctor pero ang sabi ko ay sisilipin muna


    kita rito. Umaasa po akong gising na kayo. You’ve been sleeping for more than twenty hours ording


    to Daddy. How are you?”


    Tumulo ang mga luha ni Yalena. “I’m hurting. I’m hurting so much. I can’t believe I’m alive. How am I


    alive?”


    Nagsalubong ang mga ky ng bata. Naupo ito sa tabi ni Yalena at pinunasan ang kanyang mga luha


    sa pagkagt niya. “Don’t cry. Ligtas ka na po. Nakita ka namin ni Daddy kagabi. He saved you and


    brought you to our house.”


    Napahagulgol si Yalena. “But I didn’t want to be alive. I have no more reason to live.” Mas lumakas ang


    kanyang pag-iyak nang hawakan ng bata ang kanyang mga kamay.


    “Daddy said to pray when you’re hurt or when you’re afraid. Can you pray?”


    “I can’t.” Pumiyok ang boses ni Yalena. “I can’t.”


    “Then I will pray for you.” Ipinikit ng bata ang mga mata at bumulong ng mga salitang napakainosente


    para sa pandinig ni Yalena pero wng dudang sincere ito sa pagdarasal, isang bagay na kangang-


    kangan niya ngayon. “Dear Jesus, please take away the pain of the beautifuldy I’m holding hands


    with right now. I-bless Mo po siya para hindi na po siya ma-hurt at mag-cry. Amen.”


    SINO ka ba tga? At ano’ng nangyari sa `yo? kunot-noong naisaloob ni Bradley habang


    pinagmamasdan ang kanyang natutulog na bisita. Apat na araw na ang estranghera sa poder niya.


    Tuwing gising ito ay hindi nagsasalita. Bihira rin nitong gwin ang mga pagkaing dinad nng


    mag-ama sa inookupang kwarto nito. Mads ding myo ang tingin nito. Sa unang araw na nagising


    ang estranghera ay nasaksihan niya ang pagkausap dito ni Martina.


    Nala ni Bradley ang nakitang paghagulgol ng dga at ang mga narinig na sinabi nito. Sadyang


    napakahiwaga nito. Ginusto nitong makaalis sa kanyang bahay pero pinign n ni Martina dahil


    hta pa ang palambot ng dga.


    Para namang balew para sa dga ang manatili sa kanyang bahay. Ni hindi ito nagpumilit nang


    husto na makaalis na parang w nang bk pang bumalik sa kung saan man ito nanggaling. Pero


    wng mababakas na anumang emosyon sa mga mata nito. Ang mayordoma sa kanng bahay ang


    siyang katulong pa ng dga sa pagbibihis ng mga pinamili niyang damit dahil ni hindi ito umaalis sa


    kama. She looked lifeless, kaya hindi mapign ni Bradley ang mag-la.


    Pero para bang may mgrong nangyari nang ikatlong araw. Nahikayat ni Martina na humigop ng


    sabaw ang dga at kumain ng prutas. Kung tutuusin ay maliit na bagayng iyon pero pag-asa na


    ang hatid niyon para sa kan ng anak. Bahagya siyang napangiti sa nala. Martina was patient


    towards the stranger. She had always been like that. Sa pgay niya ay bunga na rin iyon ng


    kasabikan nitong magkaroon ng makakasamang iba bukod sa kanya.


    Agad ding naw ang kanyang ngiti. Martina had to cry before the woman could eat. Hindi maikaka


    ang matinding pag-ala ng kanyang anak para sa estranghera at mukhang kahit paano ay tumb


    iyon sa huli.


    What am I going to do with you, stranger? Sa susunod na linggo ay kangan na n ni Martina na


    bumalik sa Pornd dahil nagbabakasyonng s sa Pilipinas. Dinwng n ang puntod ng


    kanyang mga namayapang magng. Taon-taon s kung umuwi ng anak. At ang bahay na


    kinaroroonan ay ang bahay-bakasyunan n tuwing nagpupunta s sa Zambales, ang lugar kung


    saan nakatira ang kanyang mga magng noong nabubuhay pa ang mga ito.


    Bumuntong-hininga si Bradley at tatayo na sana m sa kinauupuang stool nang marinig niya ang


    pag-ungol ng estranghera. Bumalik ang tingin niya rito. Pabiling-biling ito sa kama. There was that


    pained expression on her face once more.


    “Please, I beg you, Doc. Save my baby. The baby is all I have,” lumuluhang bulong ng dga.


    Natign si Bradley. Kung ganoon ay iyon ang dahn sa likod ng ipinakikitang ugali ng dga. Base


    sa mga sinabi nito ay mukhang nawn ito ng anak.


    “No!” sigaw pa ng dga. “The baby can’t be dead! You’re lying!” Humagulgol ito. “Tell me you’re lying,


    Doc! My baby can’t be dead!”


    Bradley’s heart went out to the stranger. Tumabi siya rito sa kama at tinangka itong gisingin. Marahan


    niya itong niyugyog sa mga balikat. Luhaan pa ring nagmt ang dga. Nahigit niya ang hininga


    nang makita ang pagpatak ng mga luha nito. Nasorpresa siya nang yumakap ito sa kanya kasabay ng


    muling pag-iyak.


    “Have you ever experienced just waking up one day and regret that you’re still alive?”


    The agony in the woman’s voice crushed his heart. “Yes, when my parents died. Ganyan din ang


    pakiramdam ko,” mayamaya ay bulong ni Bradley. Gumanti siya ng yakap sa dga. “Woman, I don’t


    know exactly what to say to you. Musikerong ako. `Sabi ng mga kaibigan ko, say daw ako


    pagdating sa pagpapayo. But life is like a music, stranger. We make our own lyrics and song. But


    surely we can’t create sad songs for the rest of our lives. Our audience will be bored. Bukod pa ro’n ay


    maikling ang tugtog ng buhay. You can’t be stuck in the same sad song. Live, woman. And make a


    new song again. Tutulungan kita,” matapat niyang sinabi. “Ikaw ang bah sa lyrics, ako ang bah


    sa nota. Bubuo tayo ng magandang kanta.”


    “W nang magandang kanta na naghihintay pa para sa ‘kin,” basag ang boses na sagot ng


    estranghera.


    “Damn,” Napahugot si Bradley nang mlim na hininga. “Paano ba kita matutulungan?”


    “I wish I could be invisible. I wish no one could see me, that no one could hear me. I’m too hurt to be


    seen and be heard by everyone right now.”


    Humiwy si Bradley sa estranghera at pinakatitigan ito. Naiintindihan niya ang gusto nito. Iyon ang


    minsan niyang hiniling nang maghiwy s ng ina ni Martina;: ang pansamantng magtago m sa


    from everyone?”


    “Yes. Can you help me?”


    Sinalubong ni Bradley ang mga mata ng dga. “Then I will hide you. But will you trust me?”


    “Trust?” Natawa ang estranghera. “I have no one to trust anymore. Ni hindi nga ako sigurado kung


    kaya ko pang pagkatiwan maski ang sarili ko.”


    “Kung gano’n ay ako nang muna ang magtitiw sa `yo. Hindi ko m ang pangn mo. Ni hindi ko


    m kung saan ka nanggaling. Literal na w akong m tungkol sa `yo. Pero isasama pa rin kita sa


    pag-alis namin ni Martina papuntang Pornd. That’s trust, stranger. And one day, I’m going to teach


    you more about that word.” Kinindatan ni Bradley ang dga. “Good thing my family happened to own


    an airlinepany. We can even use our private jet.”


    “EVERY businessman is hoping for the shark’s downfall. But they never thought it would be this easy.


    Ni hindi s nahirapan. Dahil basta ka nang bumagsak.”


    “Bro, I’m d you came,” sa halip ay sinabi ni Ansel sa kadaratingng na si no habang ab pa


    rin siya sa pagtatanim ng mga hman. Hindi nabuhay ang mga naunang hman na itinanim niya


    noong nakaraang linggo kaya muli siyang nagtatanim ngayon. Paunti-unti ang pag-aayos niya sa


    hardin ng bahay ni Yalena. Noong nagdaang araw ay pingyan niya iyon ng katamtamangking


    fountain sa pinakasentro.


    “Magluluto ako mamaya ng sinigang na hipon. Isa ‘yon sa paborito ni Yalena. Saluhan mo ako. Para


    hinding puro kapitbahay ang nakakatikim. Pinadadalhan ko s ng mga niluluto ko, Al. They told me


    the foods are superb.” Bahagyang natawa si Ansel. “Kaunting pang-uuto pa n at baka magpad na


    ako sa suggestion nng magbukas ng restaurant. I’m improving, bro. Yalena muste back to see


    that.” Nang matapos sa pagtatanim ay tinapik-tapik niya pa ang lupa. “I beg you, nts. Please grow


    so that when Yalenaes back—”


    “Utang-na-loob naman, Kuya Ansel! Tumigil ka na! Puro ka nang Yalena!”


    Nagtagis ang mga bagang ni Ansel. Agad na inalis niya ang kanyang gloves at kinuwelyuhan ang


    kapatid. “Don’t you ever talk to Yalena that way!”


    “Bullshit!” hindi natinag na sagot ni no. Mkas siyang itink nito. “When you told us that you can


    no longer handle the McClennan Corporation, Austin and I let you leave! Kahit na ang hirap-hirap


    pamahan niyon dahil sa bigat ng responsibilidad na iniwan mo—”


    “Because the Corporation isn’t ours! Hindi ko kayang pamahan ang kompanyang ninakawng ni


    Papa sa iba! Ang kompanyang ninakaw niya sa pamilya ng babaeng mahal na mahal ko na hanggang


    ngayon, sa awa ng Diyos, ni hindi ko pa rin m kung nasaan!” Mkas na itink din niya ang


    kapatid.


    m ni Ansel na ipinamigay na nina no at Austin ang shares ng mga ito sa kompanya sa asawa ng


    mga ito. Ibinigay niya rin ang buong shares niya kay Yalena. Inilipat niya iyon sa pangn ng dga.


    Pero dahil nawaw pa ito at hindi m hawakan nina Maggy at rice ang kompanya ay ang mga


    kapatid pa rin ang siyang namamah roon. Pero hindi niya kayang gawin iyon.


    Ni hindi niya maatim na pumasok pang muli sa loob ng kanyang opisina dahil napakaraming hindi


    magagandang  ang hatid niyon sa kanya. Paulit-ulit niyang naala ang mga kasamaang ginawa


    ng ama tuwing sumasagi sa isipan niya ang kompanya.


    “Austin and I are trying our best to understand you, to fix our rtionship with each other after what


    happened. Ipinaubaya namin sa `yo ang pamamah ng constructionpany na iniwan sa atin ni


    Papa. Pero nalulugi na raw ‘yon ayon sa sources namin ni Austin.” Napahawak si no sa noo.


    “Because you’re stuck here. You’re stuck with cooking, nting, cleaning, redecorating, and waiting.


    “Nakalimutan mo na kung sino ka. Dito na umikot ang buong buhay mo.” Bahagyang humina ang


    boses ni no. “Where is the real Ansel, brother? Let me talk to him. Let me see him. Let me hear his


    voice at least. Because Ansel McClennan has been missing the very day Yalena left. Nagulo na ang


    Saan na tayo pupulutin nito?”


    Hindi nakasagot si Ansel.


    “Sir, hindi ko po m na may nong umalis si Ma’am Yalena. Nagpabili po siya sa akin sandali ng


    mga prutas pagkalipas ng halos tatlong oras niyang pagpapahinga. Mahigpit po ang bilin niyang huwag


    sasabihin sa kahit na sino ang nangyari. Mukha po siyang maghi-hysteria kaya w na muna akong


    tinawagan dahil naisip kong baka makasama sa kondisyon niya ang may makitang iba.


    “Pero nang bumalik ako sa ospital d ang mga prutas ay w na po siya. Saka pang po ako


    tumawag kina Sir Austin at Ma’am Maggy, pati po sa inyo pero unattended po ang numero n’yo.” Sa


    hindi na mabng na pagkakataon ay nala ni Ansel ang mga sinabi na iyon ng gwardiya na siyang


    naghatid kay Yalena sa ospital.


    Mariing diniinan ni Ansel ng mga daliri ang gilid ng kanyang mga mata nang muli niyang maramdaman


    ang pag-iinit ng mga iyon. Muntik nang masira ang pagsasama nina Austin at Maggy nang mman


    ng mga itong nawaw si Yalena.


    Hysterical si Maggy. Saki ng galit sa kanya ng babae dahil sa nagawa niya kay Yalena ay nadamay


    si Austin. Muntik na nitong iwanan si Austin. Kng nang ay lumuhod si Austin sa asawa maisalba


    siya kahit kan mapapatawad sa oras na hindi na matagpuan pa si Yalena. Namig din sa kanya


    ang mga kapatid. Kung mag-usap man s ay puro tungkol nang sa negosyo.


    Dapat ay kasama pa ang resort sa pamamahan n pero nang mman n ang insidenteng


    nangyari noon sa Valenzu ay ibinenta n ang resort at ang perang pinagbentahan niyon ay


    pinaghati-hati n para sa mga pamilya ng mga namatay noon sa squatters’ area na isa-isa nng


    pinahanap sa private investigator. Huli man ay pinilit pa rin nng makabawi sa mga iyon. Wng-w


    ang hga niyon kapalit ng buhay ng mga taong namatay pero umaasa sng makatutulong pa rin ang


    perang naibigay n. Sa dami ng mga kasnan ng kanng ama ay mki ang pasasmat nng


    hindi s idinamay ng mga dating nakatira sa squatters’ area sa galit ng mga ito para sa kanng ama.


    Sa kasalukuyan ay ang ina niya nang ang nakahandang kausapin siya pero hindi niya rin ito


    makausap nang lubos d ng naging paglilihim nito sa kanya tungkol sa mga ginawa ng kanyang ama.


    Dwang buwan na ang matuling lumipas pero w pa ring resulta tungkol sa pagpapahanap n kay


    Yalena. W ang pangn ng dga sa mga nakalista sa mga lumipad papunta sa ibang bansa kaya


    nakasisiguro sng nasa Pilipinas pa rin ito. Pero hirap na hirap sng matagpuan ang dga.


    Napatingin si Ansel sa buong bahay ni Yalena na pinapinturahan niya ng paboritong ky nito:ky-


    para manatili pa sa bahay ni Yalena matapos ng mga kasnan niya. Sim nang maw ito ay hindi


    na siya umalis pa sa bahay na iyon.


    Kung may mga kakanganin man siyang bilhin ay iniuutos niya nang sa kasambahay na kasama


    niya roon. Kumuha siya niyon para may maging kasama sa pag-aayos ng bahay. Ayaw niyang umalis


    at malingat kahit na isang minuto dahil umaasa siyang babalik pa rin si Yalena dahil pagmamay-ari nito


    ang bahay na iyon. Araw-araw ay parang may selebrasyon na naghahanda siya at nagsusuot ng mga


    pormal na damit para sa pagbabalik ng dga ay nasa maayos anghat, malinis at mabango ang


    kabahayan.


    Sa kasalukuyan ay w siyang ibang gustong gawin kundi ang maghintay kay Yalena. At m niya na


    abutin man siya ng habang-buhay ay kukngin pa iyon sa mga kasnan niya rito.


    “Honestly, I also don’t know where the real Ansel McClennan is, no,” mayamaya ay mahina niyang


    sinabi.


    “He’s being blinded by guilt.”


    “That and more, brother.” Naupo si Ansel sa isang stool doon at pinagmasdan ang patuloy na pagdaloy


    ng tubig m sa fountain. “I don’t think Ansel can evere back. He had beenpletely lost


    somewhere. m mo ba kung ano’ng pakiramdam niya ngayon? Pakiramdam niya, w na siyang


    ipinagkaiba sa ama niya. He killed his own child. He’s now a murderer too, no. And how… how can


    a murderer ever restart his life again when the blood of his child will forever remain in his hands?”


    Pumatak ang mga luha ni Ansel. “And that murderer is so afraid at the moment. Because there’s no


    way he could correct his mistakes. Sobrang gago niya kasi, no. Ang bobo niya pa. Iyong babaeng


    pinangangndakan niyang mahal na mahal niya, sinaktan at pinagdudahan niya. Iyong babaeng


    ‘yon, sinaktan na rin ng tatay niya. Dinoble niya pa. Inalisan na nga ng mga magng ni Benedict,


    inalisan niya pa ng anak. Ansel had no mercy.” Nabasag ang kanyang boses. “Kaya kung sakaling


    maawa angngit at pabalikin si Yalena, hindi na siya umaasang mamahalin pa siya nito o patatawarin


    manng. But he will forever be stuck in one corner.”


    Sunod-sunod siyang nagpakaw ng mlalim na hininga para pagaanin kahit paano ang namimigat


    na dibdib. “You weren’t as stupid and as jerk as Ansel, no. You’re lucky. Kaya ang dali-dali para sa


    `yong sabihing nagpapakagago siya sa paghihintay rito. You’ve heard how rotten Ansel was. After


    everthing I told you, tell me. How… how can you ever expect Ansel toe back?”


    “Oh, man.”


    Mariing naipikit ni Ansel ang mga mata nang yakapin siya ng kapatid. Dwang buwan pang iyon


    sim nang maw si Yalena. Paano nang kapag umabot pa ng dwang taon? Tatlo? O apat?


    Shit. Baka ikamatay ko na.