Chapter 7


    NAMASA ang mga mata ni Yalena. Umangat ang kanyang mga kamay pahaplos sa mga pisngi ni


    Ansel. Pinagmasdan niya ang mukha nito. This man could be hers for the taking. Dahan-dahang ipinikit


    niya ang mga mata nito. Iyon ang isa pang mads niyang gawin. Tuwing kasama niya ang binata,


    parati niyang isinasara ang mga mata nito. Dahil napakaraming masasakit na mga  ang


    pumapasok sa kanyang isipan tuwing sinasalubong niya ang mga mata nito dahil ganoong-ganoon din


    ang mga mata noon ni Benedict.


    Punong-puno rin iyon ng sinseridad noon pero sa dulo ay nagawa pa ring manling ng mga matang


    iyon. Tuwing tinitingnan ni Yalena ang binata, ang kanyang mga magng na ni hindi niya makla


    noong nasa kabaong pa ang mga ito ang siyang mga naala niya. Her parents died a tragic death.


    Wng kbanban ang mga ito pero basta nang kinuha sa kan ng kakambal niya.


    Sa isang ip, nawn siya ng sandn.


    Ang kayamanan, balew iyon sa kanya. Pero ang dwang buhay na ngas sa kanya ang pilit na


    ipinalaban niya, ang pilit na hinahanapan niya ng katarungan. Iyon ang hindi niya dapat na


    balewin.


    “I do love you, Attorney.”


    And I do, too, agad na sagot ng puso ni Yalena. Napasinghap siya sa pagbuhos ng realization na iyon.


    Lumuwag ang pagkakatakip niya sa mga mata ng binata hanggang sa tuluyang dums ang kanyang


    pd pababa.


    Oh, God. Napahawak siya sa kanyang bibig kasabay ng pagbagsak ng kanyang mga luha.


    Nalambot ang mga tuhod na inalis niya ang kamay ng binata sa kanyang mga balikat. Summpak


    siya sa konkretong kalsada. Tuluyan nang lumubog ang araw nang mga sandaling iyon. May mangn-


    ngng mga nagdaraan pero binalew niya iyon.


    Nagtanim si Yalena ng sama ng loob kina Maggy at rice nang mman niya ang nararamdaman ng


    mga ito para sa magkapatid na McClennan. Dahil nangangahulugan iyon ng pagkatalo n sa kanng


    misyon. Ni hindi niya masikmura ang katotohanan na father-inw na ngayon nina Maggy at rice


    anglaking dahn ng mga trahedya sa buhay n noon. Pero ano itong ginagawa niya ngayon? Bakit


    parang napakadaling para sa mga anak ng kanng kaaway na pasukuin s? S itong kung


    tutuusin ay may mga ipinalaban. It was so unfair. They had been hurting their whole lives!


    Matapos ng mga nangyari sa kanyang mga magng, ang buong ak niya ay iyon na ang


    pinakamatinding trahedyang dumating sa kanyang buhay. Pero nagkamali siya. Because the day that


    she realized that she had fallen in love with Ansel McClennan, with the enemy, was the most tragic day


    of her life.


    “Yalena…”


    Napayuko siya nang marinig ang nag-alang boses na iyon. Naramdaman niya ang papit sa


    kanya ni Ansel. Lumuhod ito sa kanyang harap at maingat na iniangat ang kanyang baba dahn para


    magsalubong ang kanng mga mata.


    “Why? Why are you crying? Ano’ng nangyari?”


    Muling pumatak ang mga luha ni Yalena sa pagsuyong narinig sa boses ni Ansel. Looking at his eyes


    made her remember once more the good memories of her childhood together with the bad. Muli ay


    nakita niya ang kanyang batang sarili na itinatago pa sa lim ng kanyang unan ang litrato ni Ansel sa


    pag-aakng totoo ang kasabihan ng matatanda na mapapanaginipan niya ang sinumang nasa


    Napahagulgol siya. God… she had been in love with Ansel from the very moment that she saw his


    picture. Iyon siguro ang dahn ng kakaibang reaksiyon ng puso niya para sa binata m pa noon


    hanggang sa mga oras na iyon. She had always loved him… long before she knew the meaning of


    revenge.


    “What’s wrong?” Nagmadali si Ansel sa pagpunas ng kanyang mga luha.


    “Nothing,” basag ang boses na sagot ni Yalena. “It’s just that…” Napahawak siya sa mga binting


    nanatili pa ring wngkas d ng mga natusan niya. “My knees are hurting so badly,”


    pagdadahn niya nang.


    N?velDrama.Org owns all ? content.


    “What?” Natatarantang hinawakan ng binata ang kanyang mga tuhod. “Can you stand for a while?”


    Nang tumango siya ay mabilis na tumalikod sa kanya si Ansel. Sumampa siya sa likod nito nang


    maunawaan ang gusto nitong iparating. Umlay ang isang braso ng binata sa kanyang mga hita


    habang hawak naman nito sa kabng kamay ang kanng mga pinamili.


    Agad na isinubsob ni Yalena ang mukha sa likod ng binata nang magsim na itong makad.


    “Bakit hindi mo naman sinabi kaagad na may iniinda ka p? You seemed so fine earlier. Gusto mo


    bang ipatingin natin ang mga tuhod mo sa doktor?”


    “Hindi na kangan.” Sana nga ang mga tuhod kong ang problema. “Magpapahinga nang ako


    kaagad pagkarating sa bahay.” Humigpit ang pagkakayakap niya sa leeg ng binata nang marinig ang


    pinaghalong pagsuyo at pag-ala sa boses nito.


    Nang makarating na s sa kanyang bahay ay dumeretso si Ansel sa kanyang kwarto at sa kama na


    siya maingat na ibinaba. Kinumutan siya nito hanggang sa kanyang leeg. Naupo ito sa dulo ng kama at


    iinspeksiyunin sana ang kanyang mga tuhod nang iiwas niya iyon. Mabilis na nag-iba siya ng higa,


    patalikod sa binata. “Please just leave. I want to be alone.”


    Narinig ni Yalena ang paghugot ng binata nang ng mlalim na hininga. Mayamaya ay hinalikan siya


    nito sa kanyang noo. “Just in case you need me, I’m just at the kitchen. Magluluto na muna ako.”


    Tumangong siya. Nang marinig ang mga papyong yabag ng binata at ang mahinang pagsara ng


    pinto ng kanyang kwarto ay muli siyang napaluha.


    “Bakit mo ginawa `yon?” parang nababaliw na pagkausap niya sa sarili. Tinapik-tapik niya ang kanyang


    dibdib. “Ang tanga-tanga mo. Hindi ka dapat nakim. You shouldn’t have fallen for him! What will


    happen to our ns now?” Pumiyok ang kanyang boses. “Dapat galit kang, `di ba?”


    “EVERYONE’S wondering where the shark has been hiding. W ka sa Christmas party ng kompanya


    natin pati na rin sa parties na in-organize ng mga investors natin. You knew how allergic I am to such


    events, brother. But I had to endure them all to represent you,” nakakunot ang noong bungad ni Austin


    kay Ansel nang mapagbuksan niya ito ng pinto ng gate ng bahay ni Yalena.


    “But I obviously disappointed them. You’re the life of every party. At hindi kita matutumbasan sa bagay


    na `yon.” Napailing si Austin. “Kaya p katok ako nang katok kanina sa bahay mo, nandito ka p.


    `Buti nang, nagbaka-sakali akong pumunta rito.”


    Hindi sumagot si Ansel. Niluwangan niya nang ang pagkakabukas ng gate at mayamaya ay


    dumeretso sa bahay ni Yalena. Iniwan niyang bukas ang pinto para makasunod ang kapatid. Pumasok


    siya sa s at naupo sa sa couch roon.


    Napapagod na ipinikit ni Ansel ang mga mata. Apat na araw nang nawaw si Yalena. Ni hindi niya


    m kung saan ito hahanapin dahil hindi niya ito ma-contact. Naka-off ang cell phone nito. Nang


    puntahan niya si Maggy noong mismong araw na hindi niya mahagp ang kakambal nito ay w daw


    itong m. Nabi pa ang kanyang hipag nang sabihin niyang nawaw si Yalena. Hindi niya m


    kung ano ang nangyayari. Ang m niyang ay may nagbago na sa dga nang gabing bumalik s


    m sa supermarket.


    Hindi na siya hinarap ni Yalena buong gabi matapos niyang ihatid sa kwarto nito. Ginusto niya itong


    bigyan ng space kayabag man sa kalooban niya ay pansamant muna siyang bumalik sa bahay


    niya nang gabing iyon. Pero kinabukasan ng umaga ay w nang nagbukas pa ng pinto sa kanya


    nang kumatok siya roon para makapagluto na siya. At dahil magpa-Pasko na at puro ang pagpunta na


    kapatid ang mga ganoong bagay.


    May duplicate key si Ansel ng bahay ni Yalena kaya doon na siya nanatili. Doon na rin siya natutulog.


    Doon siya halos araw-araw na naglilinis, nagluluto, at naghihintay para sa pagbabalik ng dga kahit


    pa m niyang may posibilidad na matagn pa ito dahil w sa closet ang karamihan sa mga damit


    nito.


    Damn. Dinaig niya pa ang ulirang househusband sa paghihintay ng pagdating ni Yalena.


    “I was right to be afraid to enter rtionships. Because it was reallyplicated,” sinabi ni Ansel sa


    kapatid nang maupo ito sa silya sa harap niya. “When my dreams started to change, I found that


    scary… and deadly. Naging mababaw ang mga bagay na hinangad ko nang makla ko si Yalena.


    Imagine, I only wanted to cook something that will make her smile. Gano’n ako katanga.” Mapait na


    natawa siya. “When I started to dream of all the things and ways I could do to make a woman happy, I


    found that… even scarier. Ito ang mahirap, eh.”


    Napatitig si Ansel sa marmol na sahig na napakakintab nang mga sandaling iyon. He was the great


    Ansel McClennan. Siya itong pinagsisilbihan. Kaya hindi niya aking darating ang panahon na


    mapapasuko siya ng isang babae nang wng kahirap-hirap hanggang sa dumating sa puntong


    lilinisin niya ang buong bahay nito, pakikintabin ang sahig, papawiin anghat ng alikabok sa bahay at


    didiligan ang mga hmang pananim nito.


    “Magmamahal ka, ibibigay mo anghat `tapos iiwan ka… `Tapos masisiraan ka kakaisip kung saan ka


    pa ba nagkng. At m mo ba kung ano’ng mas mahirap do’n? Iniwan ka na nga nang wng


    pam, nang wng dahn, para ka pa ring gago na maghihintay sa pagbabalik niya na ni hindi mo


    m kung kan. Bullshit!” Napahawak si Ansel sa kanyang noo. Nala niya ang nasaksihang


    pagluha ni Yalena noong gabi bago ito naw sa kanya. Hanggang ngayon ay para pa rin dinudurog


    ang puso niya dahil doon. Saan siya nagkamali? Dahil ba sa mga ipinagtapat niya? Natakot ba ito kaya


    umalis nang ganoon nang? Ang dami niyang tanong na hindi niya m kung masasagot pa.


    “Iniwan ako ni Yalena, bro.”


    “m ko,” mahinang sagot ng kapatid. “Iniwan din ako ni Maggy.”


    Natign si Ansel. Agad na napatingin siya kay Austin.


    “She left two days ago. Hindi ko m kung kan siya babalik… Kung bago ba mag-Pasko o bago


    mag-Bagong Taon.” Nagkibit-balikat si Austin. “I just don’t know. Hindi niya rin sinabi kung saan siya


    pupunta. She just told me that she will be back and I said yes because like a fool, I believed her. Kaya


    sasabayan kita sa paghihintay, bro.”


    “At least, your wife had the decency to say good-bye,” naibulong ni Ansel sa kawn ng ibang maisip


    na sabihin. Ang pagkakam niya ay matalino naman ang kannghi, ganoon din s ni Austin.


    Pero ano itong ginagawa n nang mga sandaling iyon?


    “Babalik si Maggy,” sinabi ni Austin na parang mas kinukumbinsi ang sarili kaysa kay Ansel. “Baka


    hinahanap niyang si Yalena. Sinabihan naman na kita noon, Kuya. What the twins need more than


    anything else in this world is love and understanding. They always need to be reminded that they can


    still love and be loved after all the things they’ve been through.”


    “Ano ba kasing meron?” nalilito nang sinabi ni Ansel. “Ano’ng nangyayari? W namang sinasabi si


    Yalena. Ano ba’ng m mo na hindi ko m?”


    “Nothing. It’s just that, when you fall in love with a de Lara, you got to hold her close. Take care of her


    so much that she’d be touched. Court her every single day. Overwhelm her with your love.” Inabot ni


    Austin ang bote ng k sa center table at deretsong uminom na m roon habang pinagmamasdan


    ang pagliliwanag ng mking Christmas tree na ikinabit ni Ansel noong nagdaang araw.


    “If she sees that you’ll never let her go, then maybe she wouldn’t try to leave at all. Or if she does, then


    maybe she can learn to find her way back to you.” Matipid na ngumiti si Austin. “Dahil hindi s mga


    ordinaryong babaeng. Mga de Lara s. Maniw ka sa ‘kin, Kuya Ansel. It’s hard to keep a de


    Lara. W akong maibibigay na rason kung bakit. You, go, figure things out on your own.”


    Magsasalita pa sana si Austin nang bing mag-ring ang cell phone nito. Agad na sinagot nito iyon.


    Nagsalubong ang mga ky nito. “All right, Kuya Al. Magd ka ng mas maraming beer. Hihintayin ka


    namin.”


    Nagsalubong din ang mga ky niya. “Si no ba `yon?”


    Inubos ni Austin angman ng bote ng k bago ito sumagot. “Yeah. `Looks like the three of us would


    celebrate Christmas together. Umalis din daw si rice at may importanteng pinuntahan.”


    “Great. Just great.” m ni Ansel na matalik na kaibigan ng kambal si rice. Nabanggit iyon sa


    kanya ng huli noong nagkaroon ng amnesia si Maggy at si rice ang isa sa mga nag-asikaso rito.


    Napahugot si Ansel ng marahas na hininga. “I don’t get it, you know. How can just one person be


    the source of our pain and happiness?”