Chapter 17


    ISANG mkas na sampal ang bumungad kay Austin pagpasok sa master’s bedroom, ang magiging


    kwarto na n ng asawa sim sa araw na iyon habang hindi pa natatapos ang ipinapatayo niyang


    bahay n. Nag-iwas siya ng tingin kay Maggy nang makita ang pagrehistro ng pinaghalo-halong sakit,


    galit, at pangangastigo sa mga mata nito. It wasn’t so hard to guess that she now knew the truth.


    At least it happened after the wedding, mapang naisaloob niya.


    Hinanap ni Austin si Maggy sa ibaba nang sa wakas ay pakawn na siya ng mga kapatid. Nang


    Olongapo ang mga magng at kinabukasan ay nangako siyang susunod din kaagad para doon na


    harapin ang ina.


    He was so scared that seeing his parents, most especially his father, would trigger some of Maggy’s


    memories. Lalo pa at damang-dama niya ang namuong tensiyon sa katawan ni Maggy nang makita


    nito ang kanyang ama. Iyon ang dahn kung bakit sinadya niyang huwag na munang ipam sa mga


    magng ang tungkol sa kasal. Mlapitng na kaibigan sa negosyo ang inimbitahan ni Austin. Ang


    buong ak niya ay magtatagal pa sa nta ang panganay na kapatid ayon na rin sa sinabi nito


    noong tawagan niya kaya kampante siyang ituloy ang kasal sa mansiyon para na rin sa kaligtasan ni


    Maggy.


    But Ansel came back the other day. Naw rin ito kaagad nang mman ang tungkol sa kanyang


    kasal. Iyon p ay pinuntahan nito ang kanng mga magng sa Olongapo at sinundo. At kani-


    kaninang ay npitan siya ng kapatid at kinastigo sa pamba-bypass umano niya sa kanng mga


    magng. Pinbas niya nang na para na rin sa seguridad ng ama kung bakit hindi niya pinaluwas


    ang mga ito dahil ng beses nang nakatanggap ng death threats ang kanng ama bago pa man n


    ito itago sa publiko, isang excuse na kahit paano ay kunot pa rin ang noong pansamantng tinanggap


    ni Ansel.


    “Naala ko na anghat ngayon. Bakit, Austin? Bakit mo ginawa ‘yon?” Pumiyok ang boses ni Maggy


    kasabay niyon ay pinagsusuntok siya nito sa kanyang dibdib.


    Tinanggap ni Austin ang galit ng asawa, matagal niya nang inihahanda ang sarili sa bagay na iyon.


    Pero hindi niya naihanda ang sarili sa sakit na nakikita sa mga mata nito.


    “Hindi pa ba sapat ang mga kasnan ng ama mo sa pamilya ko para dagdagan mo pa ng mga


    panloloko mo? And then came the stupid wedding. Damn it, Austin! How dare you take advantage of


    the situation?”


    Pinign na niya ang mga kamay ng asawa nang magsim itong magw. Sa ginawa ay napansin


    niya ang mga daliri nito. Parang tinusok ng patalim ang dibdib niya nang hindi na makita ang singsing


    nito roon, singsing na kaninang ay buong saya niya pang isinuot sa asawa.


    “Tell me the damn truth! I need to know that at least before I leave!” Humagulgol si Maggy. “Bakit ang


    sama-sama ninyong mag-aama? Ano ba’ng kasnan namin sa inyo? You are just as cruel as your


    father!”


    Maggy’s every tear broke his heart. Hell. Ano nga bang rason ang ibibigay niya rito? Na natakot siyang


    maw ito sa buhay niya? Na dahil sa pagmamahal kaya niya nagawa iyon? Suddenly, it hit him.


    Tama si Maggy. He was probably just as cruel as his father. Inyo niya ang asawa sa kapatid nito, sa


    mga tao at bagay na pwedeng makapagpala rito ng tungkol sa nakaraan nito.


    “I just wanted to show you life’s other side,” halos pabulong na sagot ni Austin pagkaraan ng


    mahabang sandali. “Na m sa pagiging estranghero’t estranghera ay nagkakla tayo at minahal


    natin ang isa’t isa. The things I showed you when you suffered from amnesia, those were supposed to


    be how things about us would flow had my father not ruined everything. We could have gotten married


    and have our own happy ending.


    “It’s crazy but I just wanted to show you what could have happened to us if you didn’t leave that


    morning, if you chose to forgive. Nagmamahn naman kasi tga tayo, Maggy.” Nagsimng mag-


    init ang mga mata ni Austin. “I’m sorry. Sabihin mo nang masama ako pero ginamit ko ang


    pagkakaroon mo ng amnesia para masolo kita nang wng Benedict na nakapagitan sa ating dwa.”


    Sa wakas ay unti-unting tumigil si Maggy sa pagwaw pero dinig na dinig niya pa rin ang impit na


    pag-iyak nito.


    “Wng apelyidong mahga, wng nakaraan na nakakasakit, wng mga magng na nadawit at


    nasaktan. I tried my damnest to create ourselves a fairy tale because I know, once your memories


    never knowing what could have happen if we didn’t.”


    Kumaw si Maggy m sa pagkakahawak ni Austin. Nanghihinang naupo ito sa kama. “I hate you,”


    bulong nito sa basag pa ring boses pero naho na ang diin doon. “I hate you so much.”


    “I know and I love you, Maggy,” sagot ni Austin sa kab ng tumitinding sakit sa kanyang sistema. “I


    love you so much.”


    PATULOY pa rin sa pagtulo ang mga luha ni Maggy. May bahagi sa kanya ang nauunawaan na kahit


    paano ang ginawa ni Austin. Nadagdagan ang hapdi sa kanyang puso. Tama ang asawa. Ang mga


    nangyari sa kan sa nakalipas na mga buwan, ganoon dapat ang natural na takbo ng rsyon n


    kung hinding dahil sa panirang nakaraan.


    Ang kilig na naramdaman niya noong w pa siyang mala, ang saya sa kanyang puso noon, iyon


    ang ikwang mukha ng pag-ibig, kabaliktaran sa nakikita n ngayong puro pait at pasakit sa


    realidad.


    Nang mahalin ni Maggy si Austin sa kab ng amnesia niya, para siyang nabuhay uli. Bumalik siya sa


    pagiging bata, bumalik din ang dati niyang disposisyon sa buhay. He made her suddenly yearn for her


    old self. Lahat ay magaan. Even with the missing pieces in her life, each day back then was filled with


    hope and with her love for the man that she was not supposed to have.


    Ang buong ak niya noon ay tapos na siya sa kanyang pagluluksa pero hindi pa p. Dahil m


    nang mapasuko ni Austin ang puso niya ay wng-hanggang pagluluksa na ang naramdaman niya. It


    felt almost a tragedy, a different kind. Damn it, she felt like Juliet in Shakespeare’s story.


    “I am so, so, sorry, sweetheart.” Lumuhod sa harap ni Maggy si Austin at isinubsob ang mukha sa


    kanyang mga pd na nakapatong sa kanyang mga hita. “Masama ba na maghangad ako ng


    kakaibang buhay at kwento para sa ating dwa? Masama bang hangarin ko na maging masaya tayo


    pansamant?”


    Gumw ang mga balikat ng asawa, ptandaan ng pagluha rin nito. Naipikit niya nang mariin ang


    mga mata. Humihiyaw sa sakit ang kanyang puso. Gustong-gusto niyang abutin ang binata pero


    nananatili pa rin ang katotohanan na anak ito ng mismong taong pumatay sa kanyang mga magng.


    Sobra-sobra na ang mga dhin sa puso niya para magpadaig pa sa pagmamahal para sa asawa.


    Hindi niya na nakuha ang hustisya para sa mga magng, hindi niya na nakuhang ipaban ang


    pagkawasak ng kanyang pamilya. Sobra na kung mananatili pa siya sa tabi ni Austin sa kab ng mga


    bagay na iyon.


    “That day, when I thought everything was copsing right before me because I couldn’t remember a


    N?velD(ram)a.?rg owns this content.


    single thing, I saw a man, a handsome one.” Wng-buhay na ngumiti si Maggy. “He was looking at


    me with such tenderness in his eyes. Little did I know that he was actually the man I’m in love with.


    Siya p ang dahn kung bakit ginusto kong umalis noon. Nginitian niya ako at sa kung anong him


    ay napanatag ako. Nang mga oras na ‘yon, m ko sa puso ko, na kakaiba anglaking iyon.”


    Dahan-dahang nag-angat ng ulo si Austin. Sumalubong kay Maggy ang mga mata nito. Bumigat ang


    kanyang paghinga nang makita ang pagluha nito.


    “Tama ka. During those struggling moments, you have really created a story almost as close to a fairy


    tale. Sa buhay na nilikha mo, naging bagay tayo kahit paano. Iyon ang buhay na minsan kong


    pinangarap para sa ating dwa at na-appreciate ko iyon, Austin. Sobra.” Ikinulong niya ang mukha ni


    Austin sa kanyang mga nanginginig nang pd. Marahang pumikit ito at mayamaya ay ipinaibabaw


    ang mga kamay sa kanya na para bang dinadama ang init m roon.


    “Inalis mo ako sahat ng sakit na dulot ng totoong mundo. But we can’t keep pretending, can we? We


    can’t keep living the kind of life that isn’t really meant for us. This is no fairy tale, Austin. Siguro ‘yon


    ang dahn kung bakit bumalik na ang  ko. Dahil panahon na para gumising tayo at harapin ang


    realidad.”


    Kumaw na si Maggy m sa mga kamay ni Austin at tuluyang lumayo rito. Napasulyap siya sa


    kanyang wristwatch. s-otso pasado na ng gabi at gaya ng napag-usapan n ni Yalena ay m


    niyang naghihintay na ito sa kanya sabas. Inamin niya na rito ang mga nangyari noong nagkaroon


    siya ng amnesia. Lalo pang tumindi ang galit nito sa mga McClennan pati na kay Austin sa ginawa


    umanong panliling sa kanya.


    Katd ng inaasahan ni Maggy, kahit si rice ay hindi nakaligtas sa galit ng kapatid. Magtutuos daw


    ang dwa sa tamang oras, ayon na rin kay Yalena. Napahugot siya ng mlim na hininga. Hindi na


    dapat pang mman ni Yalena ang nararamdaman niya para kay Austin.


    Tumayo na si Maggy. Sa pag-alis niya ay w siyang ibang babaunin sa mansiyon na iyon dahil w


    siyang pagmamay-ari roon maliban sa pantalon, blouse, relo at sapatos niya nang mga sandaling iyon


    na siya ring suot niya nang mangyari ang aksidenteng sandaling bumago sa kanyang buhay.


    Natagpuan niya ang mga dating gamit sa isa sa mga drawers sa dating kwarto na inokupa niya sa


    mansiyon.


    “I’ll just send the annulment papers through mywyer,” ani Maggy sa mahinang boses. “Good-bye,


    Austin.”


    Lumapit na si Maggy sa pinto at pipihitin na sana ang doorknob nang maramdaman ang bing


    pagyakap sa kanya ni Austin m sa kanyang likuran.


    “`Wag ka na munang umalis, utang-na-loob. Delikado para sa `yo. Hindi pa nahuhuli ang taong—”


    “Tinutugis na ng mga pulis si Lester, my assistant’s ex-live-in partner.”


    Nang mman ni Yalena kung sino ang taong sanhi ng kanyang aksidente ay ginamit nito ang


    koneksiyon sa mga kaklang naglilingkod sa gobyerno na nakla umano nito noon sa Nevada.


    Nagpatulong ang kapatid sa mga iyon para hanapin si Lester. Nangako ang kakambal na hindi titigil


    hangga’t hindi nabibigyan ng karampatang parusa si Lester at hangga’t hindi ito naibabalik sa


    kulungan.


    “Ako ang nagpakulong sa kanya noon sa tulong ni Yalena. Gusto niyang maghiganti. Pero hindi mo


    na kangang mag-la pa ngayon. I don’t have any reason to keep staying here.”


    Tatlong oras ang ibinigay sa kanya ng kakambal para ayusin ang mga dapat ayusin sa mansiyon bago


    s bumalik sa Nevada. Sa loob ng tatlong oras na iyon ay patuloy siyang pinadadalhan ng text


    messages ni Yalena. Ibinigay sa kanya ng kapatid ang cell phone nito bago s naghiwy safort


    room kanina. Hindi niya m kung paano nangyaring nakapasok din doon si Radha sa higpit ng


    security pero kasama umano ni Yalena ang tauhan niyang iyon.


    Nang huling tawagan si Maggy ng kakambal ay ipinam nito na may mga pulis sibilyan na mag-e-


    escort sa kan papunta sa bahay ng isang kakla nito.


    Kakla nito ang misis ng business tycoon na pupuntahan n. Mayroon umanong pagmamay-ari ang


    mag-asawa na private jet na maghahatid sa kan pabalik sa Nevada.


    Tatlo s nina Radha at Yalena na magbabalik doon. Sumang-ayon na rin si Maggy sa no. W na


    rin naman na siyang ibang mapupuntahan. Nevada was her home. At sa lugar na iyon siya mas ligtas.


    Nang humigpit ang pagkakayakap sa kanya ni Austin ay mapait siyang napangiti. Sino ang niloloko


    niya? Austin’s arms were her home… and always will be.


    “This is insane but despite what happened, I still think you belong in my arms, Maggy. At araw-araw


    m sa sandaling ito ay maghihintay ako sa pagbabalik mo sa buhay ko… sa puso ko. I will hold on to


    our vows—”


    “Then you will be waiting for the rest of your life,” namamaos nang sagot ni Maggy. Sa pagkakataong


    iyon ay gusto niya na ring magalit sa mundo. Kahit kan ay hindi siya niyon binigyan ng pagkakataong


    tuluyang maging masaya. She had been hurting and suffering for sixteen years. Hanggang kan ba


    siya masasaktan? Hanggang kan ba mahihirapan ang puso niyang kaunti nang ay bibigay na?


    “I don’t mind,” ani Austin. “Ang sabi n, makapangyarihan daw ang pagmamahal. Maghihintay ako


    hanggang sa dumating ang araw na iyon ang mananaig sa puso mo. Go,” marahang sinabi nito sa


    basag na boses. “Sa pag-alis mo, umasa kang d mo ang puso ko. I’m hoping it will guide you back


    to my arms, one day. I love you so much, Maggy.”


    Mariing nakagat ni Maggy ang ibabangbi para pign ang paghikbi. Inalis niya na ang mga braso ni


    Austin sa kanyang baywang at nagmamadaling umalis ng kwarto. Sa back door na siya ng mansiyon


    nagdaan. Nasalubong niya pa ang nagtatakang anyo ng mga kasambahay roon pero nagdere-deretso


    Napahugot siya ng mlim na hininga pabas niya ng mansiyon. Muling pumatak ang kanyang mga


    luha. “Mom and Dad, help me. I need your guidance once more. Gustong-gusto ko nang lumaya,


    gustong-gusto ko nang sumaya. Pero ang hirap…” Napatitig siya sa kanyang daliri na kaninang ay


    may suot pang wedding ring. Iniwan niya na iyon sa kwarto. Ayaw niya nang manatili pa iyon sa kanya


    dahil patuloyng niyang maala si Austin dahil doon. “Ang hirap-hirap.”