Chapter 15


    “I AM GOING to ask her to marry me,” determinadong pag-amin ni Austin sa mag-asawang no at


    rice nang sadyain niya sa bahay ng mga ito. ng araw niya nang pinag-iisipan ang bagay na iyon


    m nang maging s uli ni Maggy.


    m ni Austin na nagiging makasarili na naman siya. Pakakasn niya si Maggy samantng w


    ito kahit na anong mala tungkol sa sarili. At hindi niya rin maitatanggi ang katotohanang mahal man


    siya ng dga ay siya pa rin ang kahuli-hulihanglaki na gugustuhin nitong pakasn dahil sa


    kanyang ama.


    Pero hindi na mapakali si Austinlo na at ayon kay Nana Cora ay ng beses na raw may tumawag


    na mga babae sa mansiyon. Radha at Yalena umano ang pakla ng mga ito. Mahigpit na ipinagbilin


    niya sa mga kasambahay na huwag ibibigay ang telepono kay Maggy sakali mang may tumawag para


    hanapin ang huli dahil baka makasama iyon sa dgalo na at may posibilidad na ang nagtangkang


    pumatay rito ang nasa kabng linya at natunton na ito.


    Mabuti nang at hindi niya pa nasasabi sa mga kasambahay ang tungkol kay Yalena kaya kahit sinabi


    na umano ng babae na kakla ito ni Maggy ay hindi pa rin iniaabot ng mga ito ang telepono kay


    Maggy. Si Radha naman ay minsan na siyang pinuntahan sa kanyang opisina.


    m umano ni Radha na nasa pangangga niya si Maggy. Gusto nitong makausap ang amo nito


    pero hindi siya pumayag. ng ulit na rin niyang nakita sa guardhouse ang babae sa tabi ng main gate


    ng exclusive vige n. Hangga’t wng go signal m sa kanya ay hindi ito makakapasok sa loob.


    Sa bawat lugar na pinapasyn n ni Maggy ay meron din siyang in-assign na mga guwardiya na


    sumusunod sa kan na nakasuot ng sibilyan na damit para hindi makahta ang dga. Ginagawa


    niya iyon sa dwang bagay; una ay para maprotektahan ito sa mga taong gustong patayin ito at


    pangwa ay para yo ito m sa mga taong naghahangad na maipala rito ang katotohanan.


    Noon sa ospital ay nagay rin si Austin ng mga guwardiya na humaharang sa kahit na sino na


    N?velDrama.Org owns ? this.


    lumapit sa kwarto ni Maggy maliban sa kanng tatlo nina no at rice.


    rice once told him about Radha. Matapat na tauhan daw ito ni Maggy. ng beses na daw


    tinangkang kausapin ni Radha si rice pero umiiwas itong magbanggit ng anumang impormasyon.


    Ipinagpapasmat niya ang ginawang iyon ng hipag.


    Dahil ayaw na muna ni Austin na magkaroon ng kaugnayan ang kanyang girlfriend sino man kina


    Radha o Yalena na siyang mga nakakam ng orihinal na pakay ni Maggy sa pagbabalik nito sa


    bansa. m niya na hindi magpapatumpik-tumpik ang dwa na ipagtapat kay Maggy ang


    katotohanan at hindi niya pa iyon makakaya.


    Hanggang sa kanyang bahay ay nag-iingat si Austin. Inalis niya ang family portrait n pati na ang mga


    photo albums at iba pang naka-frame na mga litrato ng kanyang pamilya. Pinalagay niya ang mga


    iyon sa kanyang kwarto at kinandado sa drawers. Nagiging paranoid na siya. Ayaw niyang ang mga


    iyon pa ang mag-trigger ng mga hindi magagandang  sa dga.


    Right now, Austin knew that rice was somehow on his side. Mking bagay na mahal nito ang kuya


    niya kaya kahit paano ay tikom ang bibig nito kina Radhalo na kay Yalena. Hindi na ito nakikim sa


    mga desisyon niya patungkol sa kondisyon ni Maggy.


    Every single day, he was getting anxious. How long can he hide the truth? Kung ngayong nakakahta


    na siguro si Yalena kaya biang nagpaparamdam na ito ay hindi na mbong magpakita nang ang


    babae isang araw sa kakambal at yanigin si Maggy tungkol sa nakaraan. Posible din nitong kunin at


    yo ang kapatid nito m sa kanya. At kapag nangyari iyon ay w siyang magagawa dahil w


    siyang pinanghahawakang kahit na ano m kay Maggy.


    Kaya kasakiman mang maituturing ay gusto nang pakasn ni Austin ang dga para dumating man


    si Yalena o manumbalik man ang  ni Maggy ay may kasal nang nagtatali sa kanng dwa. He


    wanted to own her just as he wanted her to own himpletely.


    “That’s madness, Austin,” sa wakas ay sagot ni rice nang makabawi ito sa pagkabi. “Iniwasan


    kong `wag makim pero sobra-sobra na ito. Pareho nating aanihin ang galit ng kambal kapag


    nman n ang pananamant mo sa sitwasyon. Damay na rin ako rito kung tutuusin dahil


    hinahayaan kita sa gusto mo—”


    “Dahil ‘yon naman tga ang nararapat,” putol ni Austin. “Mahal ako ng best friend mo. m kong


    m mo ‘yon. If it wasn’t because of my father, Maggy and I could have gotten married already.”


    “Ang problema ay kasali nga rito si Dad, Austin,” sabad ni no. “Isipin mo kung ano ang


    mararamdaman ni Maggy kapag bumalik na ang mga  niya. You are taking away her chance to


    choose a life that she wants for herself—”


    “Because I know she will only deny herself the chance to be happy with me.” Marahas na napabuga ng


    hangin si Austin bago tumayo na m sa pagkakaupo sa couch sa s ng bahay ng mag-asawa.


    “Hindi ko hinihingi ang permiso ninyo tungkol dito dahil nakapagdesisyon na ako. I am just informing


    you that I’m going to marry Maggy. And no one can stop me, not even our family. And rice,” Nilingon


    ni Austin ang hipag. “Before you think about telling her the truth, try thinking about how happy Maggy


    had been with me for the past weeks. Hindi ka bg. Lalong hindi ka manhid. Kaya sigurado akong


    nakikita mo na masaya kami sa piling ng isa’t isa.”


    Austin breathed heavily before he turned to look at no who seemed astounded. “Hindi natin


    kasnan ang kasnan ng mga magng natin, Kuya. Ipalaban ko ang pagmamahal ko para kay


    Maggy. And I’m going to keep fighting until the end. After all, isn’t that how love is supposed to be?”


    Hindi na binigyan pa ni Austin ng pagkakataong makasagot ang mag-asawa. Umalis na siya sa bahay


    ng mga ito.


    I am so sorry, Maggy. Hindi ko naman ipagpipilitan ang sarili ko sa `yo kung m kong hindi mo ako


    mahal. But you love me and I love you. You can hate me all you want afterwards but I know


    somewhere deep down in your heart, a part of you will still love me. Because sweetheart, our love is


    real. Because even if you couldn’t remember anything, your heart remembered you loved me.


    “SAAN tayo pupunta?” nagtatakang tanong ni Maggy habang nakaangkas sa likuran ng bisikleta ni


    Austin. s-sais pang mang umaga ay kinatok na siya nito sa kwarto niya.


    Matapos niyang makapag-agahan at makapagbihis ay niyaya na siya ng binatang lumabas sakayng


    ng bisikleta nito. Pinapwesto siya sa likuran nito. W naman siyang remo. She loved having him


    this close to her.


    Nang mman ni Maggy na mahal siya ni Austin ay natusan niya na sa kab ng kawn ng


    pagkakakn sa sarili, sa mga mahahgang tao at bagay sa buhay niya ay posible pa rin png


    maging maky at masaya ang kanyang buhay. Tuwing kasama niya si Austin ay para bang kay daling


    ngumiti. Tuwing hinahalikan at niyayakap siya nito, para bang nagiging maliwanag anghat. At tuwing


    ngumingiti ang binata sa kanya ay napupuno ng pag-asa ang puso niya.


    Sana ngang ay manumbalik na ang kanyang  para maging kumpleto na ang buhay niya. Gusto


    niyang mala anghatlo na ang mga  niya sa kanyang mga magng pati na kay Austin.


    Gusto niya ring mala ang una nng pagtatagpo ng binata. Ano ba ang naramdaman niya nang


    araw na iyon? Ano ang mga sinabi niya?


    Kung ayon sa binata ay naipakla na siya nito sa mga magng nito ay gusto niyang matandaan


    kung ano ang first impression niya sa mga iyon. Kamukha kaya ni Austin ang ama nito o mas


    nakahahawig ito sa ina? She wished she could finally remember those things. W kasing ipinapakita


    sa kanya si Austin na litrato ng mga magng nito. Wng nakasabit anumang litrato sa mansiyon.


    Kung meron man ay ang litratong ng tatlong magkakapatid na McClennan ang naroroon. Bihira ding


    magbukas ng usapin si Austin tungkol sa pamilya nito.


    “I used to admire my mom. Siya ang kauna-unahang babae na hinangaan ko. I’ve always regarded her


    as a superwoman. Dahil nang mag-divorce s ni Papa ay siya ang tumayong ina at ama sa aming


    tatlo nina Kuya. Siya ang nagsilbinghathat sa aming magkakapatid. She was our hope, our love,


    our joy and our heroine,” sa halip ay sagot ni Austin pagkalipas ng mahabang sandali. “But one crazy


    day, I found out about what she had been hiding to us for years now. Sa isang ip, natibag ang mga


    pinaniniwan ko. I don’t want to judge her but what she did was something I am not yet ready to


    ept. I’ve been avoiding her for months now. Dahil dodobleng anghat ng sakit kapag nakita ko


    siya. Bukod doon, ayoko ring tuluyang mabura ang superwoman na imahe niya sa isip ko.”


    Naguguluhang kumunot ang noo ni Maggy. “W-why are you telling me these all of a sudden?”


    “Gusto kong ipam sa `yo ang mga pagkakaiba natin.” Nagkibit-balikat si Austin habang patuloy sa


    pagbibisikleta. “You came from a wonderful family, Maggy. Isang bagay na buong buhay ko ay inak


    kong meron ako sa kab ng kamang divorced na ang mga magng ko. And it was hard.”


    Naramdaman ni Maggy ang sandaling tensiyon na namuo sa katawan ni Austin.


    “My family would fail to match even half of your family’s greatness. I’ve done a little research about


    Vicente de Lara, your father. Lalo akong nanliit sa sarili ko.” Mapait na tumawa ang binata. “Mpit sa


    masa ang mga magng mo. Saludo ang mga tao sa inyo. Marami ang mga nagmamahal sa mga de


    Lara. At ikaw, m mo bang saludo rin ako sa `yo? You’ve always been a strong woman, sweetheart.


    Nang makla kita, para kang bituin na nagniningning. Tuwing may pinagdaraanan ka, sandaling


    nawaw ang ningning na ‘yon pero nanunumbalik din kaagad. There were even times when I get


    scared that I might mar your radiance.”


    “Austin… Where is this leading to?”


    “Pinapala kong uli sa `yo ang ng bagay tungkol sa sarili ko,” mahinang sagot ni Austin. “Hindi


    ako perpektong tao, Maggy. Myo ako ro’n. I’m no knight in shining armour. I’m no prince. May mga


    pagkakataon na posibleng masaktan kita dahil sa mga bagay na hindi ko kontrdo na darating sa


    buhay nating dwa. But I can assure you that I will love you.” Napuno ng sincerity ang boses ng


    binata. “I love you so much that I’m more than willing to walk away from my principles, away from the


    ones that matter to me, just for you.”


    “I… I love you, too,” ang tanging naisagot nang ni Maggy.


    “I know.” Bumakas ang tuwa sa boses ni Austin habang patuloy sa pagbibisikleta. “Next to my mother, I


    admired Sylvia Earle. She was the face of Marine Biology and was awarded as the woman of the year.


    She had been protecting the ocean from overfishing and environmental damage.” Parang nagbabalita


    nang dagdag nito. “Siya rin ang namuno sa kauna-unahang grupo ng kababaihan na namuhay sa lim


    ng dagat noong neen-ny sa pamamagitan ng submarine. She had spent more than seven


    thousand hours underwater and continuous to do so even when she turned eighty.”


    “Wow, that was… wonderful and passionate of her,” nalilito nang sinabi ni Maggy. Hindi niya na m


    kung saan hahantong ang usapan n.


    “I adored the olddy. `Tapos, nakla kita. Before I knew it, it was all about you. Nakalimutan ko na


    ang pangarap kong magkaroon ng partner na td ni Sylvia Earle. You are the face of a fighter, you


    know. And if I could give you the woman of the year award too, I would have given it to you.” Napuno


    ng paghanga ang boses ni Austin. “Because you were able to get through the storms in your life.


    Minsan, hindi ko m kung saan mo kinukuha angkas mo. I will always be proud of you, sweetheart,


    for surviving everything.”


    “I feel like you’re up to something. Deretsahin mo na nga ako, Austin, dahil baka sumabog na ang mga


    tainga ko kapag nagbanggit ka pa ng tungkol sa Marine Biology.”


    Tumawa si Austin.


    Bumuka ang bibig ni Maggy para muling magtanong nang masorpresa siya sa dami ng mga taong


    bi nang sumabay sa pagbibisikleta ni Austin sa mwak na park na iyon. Puro nakasuot ng p


    ang mgalaki, gaya ng ky ng bisikleta ng mga ito. Mayamaya ay halos sabay-sabay na umabante


    ang mga ito nang halos khating metro sa kan ni Austin. Napasinghap siya nang makita ang likod


    ng T-shirts ng mga ito. May mga letra na nakgay sa bawat likod ng damit.


    I love you, Maggy. Ang mga nabuo niyang salita m sa mga iyon.


    Gt pa ring tinampal ni Maggy ang likod ni Austin. “You didn’t have to do this, you know—” Muli


    siyang natign nang kumaripas na sa pagbibisikleta pyo ang mgalaking nakap. Ang mga


    sumunod na dumating at nakisabay rin sa kan ay puro puting pang-itaas naman ang mga suot na


    kaky rin ng bisikleta ng mga ito.


    Katd ng mga naunang klakihan ay bahagyang umabante rin ang mga ito sa kan ni Austin.


    Bawat likod ng mga ito ay puro salita naman ang nlaman. Namilog ang mga mata ni Maggy sa


    sumunod na nabasa sa likod ng damit ng mga iyon.


    Will you marry me, Maggy? anang mga salita roon.


    “Oh, God. Austin…”


    Huminto sa pagpedal ang binata. Mabilis namang bumaba rin si Maggy m sa bisikleta, kasunod ni


    Austin. Bumalik ang mga bikers na nakasuot ng puti at p. Mayamaya ay pinaikutan s habang


    patuloy pa rin sa pagbibisikleta ang mga ito.


    Humarap si Austin kay Maggy pagkatapos ay lumuhod. M sa bulsa ng pantalon ay nabas ito ng


    simple pero eleganteng ginintuang singsing. “Parang paulit-ulit na pinalaruan ng tadhana ang mga


    buhay natin dahil sa dami ng mga nangyari na kinangan nating harapin. You had an ident that


    made you forget everything crucial in your life. Pero masaya ako na sa kinakaharap mo ngayon,


    kasama mo ako. I get to be with you as you face each day. I’m also scared about tomorrow, you know.


    Pero nawaw ang takot ko tuwing nakikita ko na unti-unting nalaho ang pag-aalingan sa mga


    mata mo.”


    Magiliw na ngumiti si Austin. “I’ve always believed that God made the two of us meet with a purpose. At


    unti-unti ko nang nauunawaan kung ano iyon. Naniniw akong pinagtagpo tayo hinding para


    mahalin ang isa’t isa kundi para matuto ng mga bagay tungkol sa mga sarili natin. Because when I met


    you and fell in love with you, I started to understand myself more.”


    Namasa ang mga mata ng binata. “Nman ko kung anong uri ng tao ako at kung hanggang saan ang


    kaya kong ibigay pagdating sa pagmamahal. My views changed. And I’m hoping that as you go along


    your life with me, you will also discover His purpose why this happened to us. I’m also hoping you’d


    take that purpose positively.”


    Napahugot ng mlim na hininga si Maggy. “Austin… hindi ka ba nabibing? This seemed too


    soon—”


    “Kung naala mong anghat, iisipin mong hindi tayo nagmamadali sa dami ng mga nangyari,”


    putol ni Austin. “Mahal kita. At hindi ako nabibi. I just think that there’s no point kung pahahabain pa


    natin ito nang husto. Will you marry me, sweetheart? Please say yes. Sabay nating harapin ang bukas


    ng may assurance na m sa isa’t isa. Sabay nating mas klanin pa ang mga sarili natin.”


    Kumip ang pagmamahal sa mga mata ng binata. “Puno ng twists and turns ang buhay kaya hindi ko


    masisiguro sa `yong pgi tayong magiging masaya. But I assure you that I’ll be your refuge. In these


    struggling times, I’ll be your home.”


    ng sandaling nanatiling nakatitigng si Maggy kay Austin. Kung tutuusin ay nabibilisan siya sa


    gusto nitong mangyari. Bago pang ang rsyon n. Marami pa siyang kangang mala at gawin


    para sa sarili at para sa negosyong dapat ay pinamamahan niya nang mga sandaling iyon. But upon


    looking at his loving eyes, she couldn’t say no. She felt like she had been in love with him for a long


    time now.


    Wng kasiguruhan kung babalik pa ang memorya ni Maggy. Kung hihintayin niyang makala na


    muna siya bago pa s magpakasal ni Austin ay baka habang-buhay sng maghintay. Bukod doon,


    bakit niya nga ba patatagalin pa ang pagpapakasal kung mahal naman n ang isa’t isa? There was no


    sense denying herself the chance to be happier is she marries him.


    Ang mahga ay sa kinakaharap niya, sa oras na maikasal na s, ay hindi na siya mag-iisa. May


    makakasama na siya. Tama ito. She can just rediscover things with him.


    Lumuhod din si Maggy para magpantay ang kanng mga mukha ni Austin. Hinaplos niya ang mga


    pisngi nito. Tenderness overflowed her heart. “Pakiramdam ko, sobrang daming bagay pa ang


    kangan kong mman tungkol sa `yo. But I have a lifetime to find out those things.” Ngumiti siya.


    “Libong bagay sa mundo ang hindi ko matandaan, Austin. Sometimes I feel like I’m a toddler, just


    beginning to perceive the world. Will you promise to be patient with me?”


    Tumango si Austin. “Always.”


    “There will be times that I’d get frustrated or annoyed relearning things. Will you promise to stick with


    me?”


    “I promise to do that and more. Because I love you so, Maggy.”


    Maggy smiled once more, overwhelmed by the sincerity in his eyes. “Then yes, I’d marry you with all


    my heart.”