Chapter 12


    “WHAT was I like… before the amnesia?” naitanong ni Maggy sa kgitnaan ng panonood n ng sine


    ni Austin. Comedy ang tema ng pbas pero hindi niya magawang mag-enjoy sa pelik. Napakarami


    niyang tanong tungkol sa sarili. Napakarami niyang ipinag-ala. She didn’t know how to start


    rebuilding a sense of self-identity.


    “Ikaw si Maggy de Lara. You’re twenty-nine years old, and you’re the Chief Operations Manager of


    YCM or Yalena, rice, and Maggy’s Hotel and Resorts,” nala niyang sinabi ng nagpaklang


    rice noong nasa ospital pa siya. “We’re the best of friends, Maggy. At nagpunta ka rito sa Pilipinas


    para—”


    N?velDrama.Org is the owner.


    “Para magbakasyon,” bing pagsabad ni Austin.


    Kumabog ang dibdib ni Maggy nang makita ang binata. Noong araw na magising siya, noong ak


    niya ay katapusan na ng mundo dahil w siya anumang mala tungkol sa sarili, nakita niya ito.


    Hindi niya m kung ano ang nangyari pero naramdaman niyang kakaiba anglaki, kakaiba sa mag-


    asawang rice at no, kakaiba sa doktor at mga nurses. There was something different with the


    way Austin looked at her that calmed her. Bukod doon ay sa binatang tumitibok nang mabilis ang


    puso niya, isang bagay na sobra niyang ipinagtataka.


    “Tagarito ka tga. But sixteen years ago, you went to Nevada City with Harry, rice and Yalena—”


    Kumunot ang noo ni Maggy. “Bakit kami pumunta roon? At saan ‘yon? Sino si Yalena? Sino si Harry?”


    “Dahan-dahanng, mahina ang kban.” May himig pagbibiro sa boses ni Austin bago ito naupo sa


    tabi niya sa kama. Hinalikan siya nito sa noo. Sandali siyang natign. It felt strangely good to have


    him this near her much more, to be kissed by him that way.


    “Tito ninyo sa father side si Harry. Magkakasabay niya kayong kinupkop nina Yalena at rice. At si


    Yalena, kakambal mo siya. Hindi ngang siya makakapunta pa rito sa ngayon dahil may kaso pa


    siyang inaasikaso sa Nevada.” Napahaplos sa batok nito si Austin nang siguro ay mabasa ang piping


    tanong sa mga mata niya. “And Nevada is in California. Sa ibang bansa `yon, sweetheart. Hindi pa


    namin nasasabi kay Yalena kung ano ang nangyari sa `yo. Your sister is awyer.”


    Nang muling kumunot ang noo ni Maggy ay sandaling naisuy ni Austin ang mga daliri sa buhok nito


    bago ngumiti. “Lawyers are the practioner ofws. Whilews are the orders that we are oblige to


    follow. They are an organic rule, a constitution or something like that. Kaya hindi pa namin nasasabi sa


    kanya ay baka ma-distract siya sa hinahawakan niyang kaso. We hope you understand, Maggy. For


    the meantime, pagtiyagaan mo na muna ang presence namin ni rice.”


    Tumango-tango si Maggy kahit pa nalilito pa rin. “Nasaan si Uncle Harry? Bukod kay Yalena, w na


    ba akong ibang… kapamilya?”


    Nagkatinginan sina Austin at rice bago sumagot ang binata. “I’m sorry, sweetheart, pero w na


    ang Uncle Harry mo. Gano’n din ang mga magng mo.” Napahugot ito ng mlim na hininga. “Your


    parents died in a car ident. But you had a happy childhood, Maggy. Naikwento mo ‘yon sa akin


    noon.” Ngumiti ito. “You lived a wonderful life. Ikaw ang pinakamasayahing taong nakla ko. You


    always have this positive disposition. Parati kang may nakahandang ngiti para sa mga taong nakikla


    mo.”


    Napasinghap si rice. Habang si Maggy naman ay pinilit na kumapit sa mga salita ni Austin. “Tga?


    How about us? Paano tayo naging magkaibigan?”


    “Nagkakla tayo sa isang restaurant. I approached you first. You were friendly.” Muling nag-iwas ng


    mga mata si Austin bago ibinalik ang tingin sa kanya pagkaraan ng ng segundo. “Mahigit khating


    taon na tayong magkaibigan ngayon.”


    “Mahigit khating taon…” Bumuntong-hininga si Maggy. “Is that short or long enough?”


    Tumikhim si Austin. “Mahaba-haba na rin siguro. Because you were able to meet my parents already.”


    “Oh. And how was that encounter?” Habang kausap ni Maggy si Austin ay nakaramdam siya ng


    matinding panghihinayang. Mukhang masasaya at magaganda ang mga  n ni Austin pero


    nalimutan niya nanghat iyon. Tuwing sinisikap niyang hagpin sa isip ang mga iyon ay tumitindi


    “You had… f-fun. You liked my parents. They liked you, too. It was perfect.”


    Napayuko si Maggy. “Pasensiya ka na kung nakalimutan ko pati ‘yon. Those are the things I know I


    should remember.”


    Nang hindi makasagot sinuman kina rice at Austin ay nag-angat siya ng mukha. Nahuli niya ang


    pagtalikod ng kaibigan. Puno naman ng hindi niya mapangnang emosyon ang mga mata ni Austin.


    Wng sali-salitang niyakap siya ng binata. Bahagya siyang napangiti sa kab ng para bang


    pagdagundong ng kanyang dibdib. “We’re this close before?”


    “Yes,” halos pabulong na sagot ni Austin. “In fact, we are more than this close.”


    “You were amazing, Maggy. You were yful at times. Matulungin ka rin sa kapwa mo,” nahinto sa


    pagbabalik-tanaw si Maggy nang marinig ang namamaos na sagot na iyon ni Austin. “You believe in


    God. You believe in all the good things.”


    “AUSTIN, what the hell are you doing? You’re misleading Maggy!” Naro sa isip ni Austin na galit na


    galit na sinabi ni rice pabas niya sa hospital room ng nakatulog nang si Maggy. Thetter was


    treated for severe concussion. Bukas ay pwede na n itong iuwi ayon sa doktor.


    Napag-usapan na n ni Maggy ang tungkol sa bagay na iyon. Pumayag ang dga sa suggestion


    niyang sa mansiyon na muna ng kanyang pamilya manirahan pansamant para mas mabantayan


    ang kgayan nito. Doon ay mapapanatag din siya dahil mas masisiguro ang seguridad ng dgalo


    na ngayong hindi pa nahuhuli ang taong nagtangkang pumatay dito.


    Nasa Davao ang Kuya Ansel niya para asikasuhin ang power nt n roon kaya hindi gaanong


    maarma si Maggy sa mga taong makakasmuha nito. Mabuti nang at kahit paano ay mukhang


    nakukuha niya na uli ang loob ng girlfriend. g pa rin ito kay rice kaya nababagabag ang huli.


    Maggy had lost everything historical as well. Nang buksan ni Austin ang telebisyon sa kwarto nito ay


    w itong mala isa man sa mga tao roon. W na itong idea tungkol sa pulitika, sa mga lugar


    doon, sa mga makasaysayang pangyayari sa bansa at sa iba pang mga bagay. Nagd man si rice


    ng mga litrato na kasama si Maggy at Yalena pati na ang mga magng ng mga ito ay w pa rin daw


    maramdamang familiarity si Maggy sa mga nakita.


    “You told her the opposite things about herself!” nanggigigil na sinabi pa ni rice. “How will those


    trigger her memories back?”


    “At ano ang gusto mong gawin ko? Ipala pa sa kanya ang masasakit na nakaraan kahit na ngayong


    may pagkakataon na siya para kalimutan ang mga ‘yon? Her revenge was the reason why she almost


    died in the ident, rice. If it wasn’t because of that, she wouldn’t have left me that morning,”


    mahina pero may diin sa boses na sagot ni Austin. “Kung gusto mo, ikaw mismo ang magtapat ng


    katotohanan sa kanya. If you’re brave enough, then confess everything to her. Bring back her pain.


    Bring back her nightmares.”


    Natign si rice.


    m ni Austin na mali na rin kung tutuusin ang ginagawa niya. Tama si rice. Dahil tgang


    sinasadya niyang ibahin ang mga impormasyon na sinasabi kay Maggy. Dahil ayaw niya nang bumalik


    pa ang mga  nito. He didn’t want her to live in pain once more. Ayaw niya nang ipala pa sa


    dga na kagagawan ng ama niya ang kamiserablehan na pinagdaanan nito. Gusto niyang mamuhay


    ito nang normal. Gusto niyang magsim ito uli.


    Iyon na ang iniisip niya m pa nang magising si Maggy noong nagdaang araw. Maybe Maggy’s


    amnesia was God’s means to make her start afresh because she had been carrying so much burdens


    in her heart for the past sixteen years. Bukod pa roon ay nag-ala rin si Austin na sa oras na


    makala na ang dga ay muli itong magtangkang lumayo sa kanya.


    “Hindi mo rin magawa, `di ba? Dahil mahirap. Dahil sa katotohanan na `yan kaya hindi kami pupwede


    noong w pa siyang amnesia.” Naihmos niya ang mga pd sa mukha. Mayamaya ay


    determinadong sinalubong niya ang mga mata ni rice. “Pero itutuloy-tuloy ko na ito. Nakahanda


    akong tanggapin ang galit ni Maggy sa oras na makala na siya. Sabihin mo nang makasarili ako o


    isang mking kalokohan ito pero sasamanthin ko na ang pagkakataon.


    “If life is not going to give Maggy and I a fairy tale, then I’ll create one for the two of us, a kind of life that


    she and I are supposed to have if only dad didn’t ruin everything. Dahil magkasama naman tga


    dapat kami ni Maggy, rice. Dahil mahal namin ang isa’t isa. Hinanganng ‘yon ng pagiging


    McClennan ko.”


    “Austin—”


    “Ngayong w ang mga  niya, wng apelyidong mahga,” parang wng narinig na


    pagpapatuloy ni Austin. “Wng nakaraan na nakasasakit. Wng mga magng na nadawit at


    nasaktan.” Nag-init ang mga mata niya. “Pagkakataon na namin ito ni Maggy na magkasama. At


    ngayonng ito habang may amnesia pa siya. Dahil sa oras na makala siya, manunumbalik na


    naman ang sakit. At manunumbalik din kami sa totoong kwento namin.”


    That afternoon, he left rice speechless with her eyes that he knew, were close to crying.


    “NAGING mabuting kaibigan ba ako sa `yo?”


    M sa pinapanood ni Austin na hindi naman tga pumapasok sa kanyang isip ay nilingon niya si


    Maggy. Ngumiti ito nang mahuli niyang nakatitig sa kanya. Marahas na napahinga siya. Kahit sa


    simpleng ayos at kasuotan ng dga ay lutang pa rin ang ganda nito.


    Pinilit niyang si Maggy na lumabas. Sim nang dalhin niya ito sa bahay dwang araw pang


    ang nakararaan ay natatakot na itong lumabas. Nagkukulongng itogi sa kwarto. At hindi dapat


    ganoon ang ginagawa nito. She was supposed to enjoy life.


    Malinaw na nakarehistro pa rin ang pagkabah sa mga mata ni Maggy. Pero mas mainam nang


    nababasa iyon ni Austin kaysa noong w pa itong amnesia na hindi niya mahan kung ano ang


    nadarama nito dahil sa husay nito sa pagtatago ng mga emosyon.


    “I must have been a good friend for you to care for me this much,” mayamaya ay dagdag pa ni Maggy.


    “Maraming smat sahat, Austin. Hindi ko m kung ano’ng gagawin ko kung w ka. I’m d


    you’re here beside me. With you, I somehow find peace.”


    Dahil mahal mo ako, bulong ng puso ni Austin. At mahal din kita, Maggy. Sobra. I don’t even know if I


    can ever forgive my Dad for everything you’ve gone through because of him. Just thinking how you


    suffered for the past years makes me want to forget my family.


    Nang makita niya ang pagbagsak ng mga luha ni Maggy ay inpit niya na ang sarili rito. Buong


    pagmamahal na ipinaharap niya ang mukha nito sa direksiyon niya. Sa liwanag na nagmum sa


    higanteng screen sa kanng harap ay nakita niya ang pagdaan ng pagkagt sa namamasang mga


    mata ng dga. Para bang may sumipa sa dibdib niya na kung ano. M noon hanggang ngayon,


    nagdurusa pa rin ang babaeng mahal niya.


    Hinaplos ni Austin ang mga pisngi ni Maggy at nang hindi na mapign ang sarili ay hinalikan niya ito


    sa mgabi. He closed his eyes before he allowed his tears to fall. Kung ang lohikal na bahagi ng isip


    ang paiiralin ay gugustuhin niyang bumalik na ang  ng dga para mapawi na ang takot at mga


    agam-agam nito pero kasabay niyon ay nakatakda na namang maw ito sa buhay niya.


    Kung sana ay kayang hugasan ng pagmamahal niya ang mga kasnan ng kanyang ama sa dga…


    siguro ay naiba kahit paano ang mga buhay n.