Chapter 11


    “CLARICE didn’t know the extent of all the informations I have read in our father’s diaries, bro.


    Hanggang maaari ay iniiwasan kong mapag-usapan naming mag-asawa si Dad.” Bumuntong-hininga


    si no sa kabng linya. “Mahal ako ng asawa ko, sigurado ako sa bagay na iyon. I was just afraid


    that talking about our family might ruin the atmosphere here.”


    “I’m just going to talk to her, Kuya,” pagpupumilit pa rin ni Austin. Pkadkad siya sa condo unit ni


    Maggy. Halos masiraan siya ng bait nang paggising ay w na roon anghat ng mga damit ng


    dga. Ang naiwan nang sa unit ay ang envelope sa s.


    Hindi kinuha ni Maggy ang mga dokumento maliban nang doon sa may kinman sa kompanya. Sa


    kab ng pag-ala, nakaramdam siya ng pagmamki para sa babaeng pinakamamahal. Maggy


    was one selfless woman.


    Nang magpunta si Austin sa reception at nagtanong doon ay napag-man niyang nirentahanng


    p ni Maggy ang unit. Bayad na raw nito ang mga buwan na ingi nito roon at hanggang ngayong


    araw nang daw ang dga doon.


    Naihmos niya ang pd sa kanyang mukha. Posibleng bumalik na ang dga sa Nevada o posible


    ring nasa Pilipinas pa rin ito at sadyang lumayong sa kanya. At iyon ang hindi niya makakaya.


    “Hindi basta kung sinong ang pinag-uusapan natin dito, Kuya. We’re talking about your wife’s best


    friend Maggy who just left me.”


    “All right,” anang Kuya no niya matapos ang ng segundong pananahimik nito. “Magsisimba na


    muna kami ni rice. Pumunta ka nang dito bago magtanghalian. And, bro, I know you’re hurt.


    Believe me, I’ve been through that. Pero ingatan mo sanang magbanggit ng kung ano na maaring


    makasakit kay rice. I love the woman, Austin—”


    “Kuya, bakit tayo ang kangang sumalo sa mga kasnan ni Papa?” w sa loob na putol ni Austin


    sa mga sasabihin pa sana ng kapatid. Nagsimng mag-init ang mga mata niya nang makita ang


    png mantsa sa bedsheet. What he and Maggy shared on that bed was the most wonderful thing that


    ever happened to him.


    The emptiness that he had felt for the past years was reced with something utterly beautiful when


    Maggy came in his life. Binigyan ng dga ng ky, saya, at kahulugan ang buhay niya. Before he


    found out the truth, every moment he spent with her felt like an incredible joyride. Maraming nabago sa


    kanya sa pagdating nito perohat ng pagbabagong iyon ay nagustuhan niya… at minahal niya.


    N?velDrama.Org is the owner.


    Pero ngayon na damang-dama ni Austin ang pagkaw ng presence ng dga, pakiramdam niya ay


    nakasakay pa rin siya sa isang kotse na bi nang nag-malfunction sa gitna ng isang


    napakahabang daan. Pakiramdam niya ay naiwan siyang nakabitin sa ere. And unless another car


    came and help him fixed the problem, he would remain stagnant and anxious in the middle of the lonely


    road. Unless Maggyes back, he would remain lifeless. Dahil tinangay ng dga anghat sa


    kanya sa pag-alis nito. Including his joy, his heart, and his soul.


    “Hindi naman tayo ang nagnakaw. Hindi rin tayo ang kriminal dito. Lalong hindi tayo ang may utang.


    Pero tayo ang sinisingil at tayo ngayon ang nasasaktan.” Kumuyom ang mga kamay ni Austin. “You


    and rice worked it out together. Why can’t Maggy and I work it out as well?”


    “Austin…” no’s voice was suddenly edgy. “Hindi ko rin m. I’m sorry. But maybe… this is destiny’s


    way of saying that every life story is different. Hindi pwedeng pare-pareho dahil magkakaiba ang tao.


    Kahit nga kami ni rice, hindi ko pa rin sigurado kung saan hahantong. And I’m scared too, you


    know.” Narinig niya ang paghugot nito ng mlim na hininga sa kabng linya. “Dahil hindi ko m


    kung hanggang kan niya kayang intindihin at tanggapin ang nagawang kasnan ng mga magng


    natin.”


    Natigil sa pag-iisip si Austin nang matanaw ang pagkukulitan nina rice at no sa kusina ng bahay


    ng mga ito. Parehong mukhang masaya ang mag-asawa. Hindi mababakas ang itinatagong takot ng


    kuya niya sa mga pangyayari. Nagpunta siya roon gaya nang napag-usapan n ng huli. Nasa bahay


    na siya ng mag-asawa pagdating ng mga ito m sa pagsisimba.


    “You, two, looked pathetic, happily pathetic,” may halong inggit sa boses na sinabi ni Austin. “And it’s


    making me crazy.”


    Natawang si rice samantng si Austin naman ay sumandal sa hamba ng kusina. Si no ay


    nagkunwaring ab sa paghahanda ng mga gy na iluluto nito para sa kanng tanghalian.


    Mayamaya ay parang w siya roon na nambingan ang mag-asawa hanggang sa wakas ay nala


    na rin ng kapatid na naroon siya.


    “Austin, bro, bakit ka nga p naparito? Kung `di mo napapansin, nakakaistorbo ka na,” pabiro pang


    sinabi ni no pero m ni Austin na iyon ang pasimpleng hudyat ng kapatid sa kanya para buksan


    ang usapin tungkol kay Maggy.


    Hanggang ngayon ay nasosorpresa pa rin siya sa pagbabago ng kapatid. Datirati ay w itong


    pakim sa nararamdaman ng iba. Pero ngayon ay makikita sa mga mata nito ang pag-ala para sa


    nararamdaman ng asawa. Kunsabagay, sa tindi ng pinagdaanan nina rice, Maggy at Yalena, sino


    ba naman ang hindi magiging sensitive sa nararamdaman ng mga ito?


    Kung kaya ngang na akuin ang paghihirap ni Maggy ay ginawa na ni Austin nang mismong


    sandaling natusan niya ang katotohanan.


    “I met a girl and fell for her,” sagot ni Austin. Pinagmasdan niya si rice na bi nang nanahimik.


    Kumuha ito ng baso at nagsalin ng tubig m sa hawak nitong pitsel at uminom. Marahas na


    napahinga siya bago nagsimng maghabi ng kwento. “One silly night, we got drunk. She made me


    sign something. Ang ak ko, marriage contract kaya pinirmahan ko. Paggising ko kinabukasan, w


    na siya. W na rin ang pera ko sa bangko at ang buong shares ko sa kompanya.”


    “What?” Nilingon siya ng kapatid. “Hindi ka manng ba nagduda? You just let her do that?”


    “It was my first time to fall in love, Kuya. It was my first time to be with a woman. W akong m sa


    mga komplikadong bagay. My ko ba namang pagnanakawan niya ako? But she’s really lovely, thief


    and all that.”


    “What’s her name?” pag-udyok pa ni no.


    “Maggy. Maggy de Lara.”


    Naibuga ni rice ang iniinom na tubig pagkabanggit niya sa pangn ng kaibigan nito. Sandaling


    nagtama ang mga mata nina Austin at no nang marinig ang mkas na pagtikhim ni rice nang


    makabawi na ito. “E-excuse me for a while. I… just need to go to the bathroom.”


    Nang umalis si rice sa kusina ay sinundan ito ni Austin. Naabutan niya ito sa s. “May kla ka


    bang Maggy de Lara, rice?”


    Nahinto sa palakad ang babae.


    “m mo bang kakaiba siya sa mga nakla ko? She’s cruel and a tease. Pero sa nakalipas na mga


    buwan na nagkasama kami, unti-unti, nasilip ko ang totoong pagkatao niya. Those negative things I’ve


    mentioned, those were just her defense mechanism to protect herself.” Mapang napangiti siya nang


    dahan-dahang humarap sa kanya si rice. “Ayaw niyang maging mahina. She was so afraid to show


    the real her that’s why she put a mask on every single day, pretending she’s strong.”


    “Austin—”


    “Five days ago, ipinakla ko si Maggy sa papa ko. I saw how she pointed a gun to the old man.”


    Naki ang mga mata ni rice. “Nakita ko kung paano siya magalit. But amid that, I saw her pain. I


    saw… her heart.”


    Tumulo ang mga luha nito pero gumuhit ang proud na ngiti sa mgabi pagkalipas ng ng sandali.


    “Yeah, that’s my best friend. I’ve always hoped that she’d never dare hurt anybody. Pero ang sinabi


    mong pagkuha niya sa shares mo nang wng abiso, hindi iyon si Maggy, Austin.” Napailing pa ito.


    “Dwang se ng taong ang pinakaaayawan niya sa mundo. Ang mga taong wng awa kung


    pumatay ng tao at ang mga magnanakaw.”


    In short, she only hates the likes of my father. Napayuko si Austin sa mga narinig, sapol na sapol ang


    puso niya sa hindi sinasadyang patama ni rice.


    “She will never take what isn’t hers.”


    “Because she never really took anything. Hinuhuling kita kung aamin ka.” Narinig ni Austin ang


    mkas na pagsinghap ni rice. Nag-angat siya ng mukha at nakikiusap na tinitigan ang huli. “m


    ko na anghat, rice. I was just desperate that I had to make up stories because I knew you are my


    only ess to her right now. Iniwan niya ako kaninang umaga. At nagmamakaawa ako sa `yo, rice.


    Please tell me her ns. Sabihin mo naman sa akin kung saan siya pupunta.”


    Bumuka ang bibig ni rice at magsasalita sana nang tumunog ang telepono mpit sa kan.


    Salubong ang mga ky na npitan nito iyon at sinagot ang tawag. ng sandali pa ay namu ito.


    “Oh, God!” Muling tumulo ang mga luha nito. “I will be there as soon as I can, Radha.”


    Kumabog ang dibdib ni Austin. Minsan niya nang narinig ang pangng iyon sa bibig ni Maggy.


    “Ano’ng nangyari?”


    “Naaksidente raw si Maggy,” nanginginig ang boses na sagot ni rice. “Kritikal daw anggay niya


    ngayon.”


    NAPABILIS ang paghakbang ni Austin papunta sa hospital room ni Maggy nang matanaw ang


    lumuluhang anyo ni rice sa hallway habang inaalo ni no. Inatake ng takot ang puso niya.


    Tinakbo niya ang natitirang distansiya sa pagitan n ng hipag.


    “Ano’ng nangyari?” Nagpuntang siya sandali sa kanyang bahay para maligo at makapagbihis.


    Sim nang maospital si Maggy ay halinhinan s ni rice sa naging pagbabantay.


    Hindi pa m ni Yalena ang nangyari sa kakambal nito. Pinakiusapan ni rice si Austin na huwag na


    munang ipam sa dga ang nangyari dahil may kaso pa daw na iniimbestigahan ang abogada sa


    Nevada. Posible daw na ma-distractng ang huli na siya daw hindi pwedeng mangyari dahil mabigat


    ang kasong hinahawakan nito nang mga sandaling iyon. Nagpaubaya siya tutal naman ay si rice


    ang mas nakakakla sa pagkatao ng kambal.


    Apat na araw na ang lumipas pero hindi pa rin nagkakamy si Maggy. Ayon sa doktor na sumuri rito


    ay hindi pa lubos na matutukoy angki ng pinsng natamo ni Maggy hangga’t hindi pa


    nagkakamy ang huli kaya kangan pa rin daw na bantayan nang maigi ang kgayan nito.


    Ang ulo ni Maggy ang mas naapektuhan dulot ng mkas na pagkakahampas niyon sa manib. May


    mga galos din itong natamo sa iba’t ibang bahagi ng katawan. Hanggang sa mga sandaling iyon ay


    w pa rin sng idea kung sino ang nasa likod ng nangyaring aksidente. Nadiskubre ng mga pulis na


    sira ang preno ng kotseng ginamit ni Maggy. Bukod doon ay napanood na rin n ang CCTV footage.


    May kotseng sadyang gustong banggain ang dga. Lumbas sa ginawang imbestigasyon na may


    taong gustong puntiryahin si Maggy. Ang gamit na kotse ng suspect ay natagpuan sa tabing-ilog higit


    dwang oras ang biyahe m sa pinangyarihan ng aksidente pero w na roon ang driver niyon.


    Nagtagis ang mga bagang ni Austin sa nala. Noonng siya nakaramdam ng matinding galit sa


    buong buhay niya. Sa oras na mahuli ang kung sinumang gumawa niyon sa babaeng pinakamamahal


    niya ay siguradong may klagyan sa kanya.


    “Si Maggy…” rice finally answered in between her sobs. “S-something happened to her.”


    “Ano nga ‘yon?” Kng nang ay alugin ni Austin sa mga balikat ang hipag. Nang hindi na siya


    makatagal pa sa sitwasyon ay natatarantang tinalikuran niya na ito. Pipihitin niya na sana ang


    doorknob nang muling magsalita si rice.


    “S-she couldn’t remember me.” Gumaralgal ang boses nito. “Itinaboy niya ako. S-she was so scared of


    me. At h-hindi ko m… Hindi ko m kung paano ipapaliwanag ito kay Yalena. Kasnan ko ito. Ni


    hindi ko m na paalis na p siya nang araw na maaksidente siya. W naman siyang sinabi sa


    akin. Ang ak ko, magtatagal pa siya ng ng linggo. N-nagkasagutan kasi kami.”


    “Come on, babe. W kang kasnan. Hindi mo ba napapansin na parang nauulitng ang mga


    nangyari sa atin noon? Tuwing sinusubukan ninyong umalis, may nangyayaring aksidente,” marahang


    sinabi ni no. “Maybe this is God’s way of telling you to stop running away again.”


    Narinig ni Austin ang iba pang mga sinabi ng Kuya no niya pero hindi na iyon rumehistro pa sa isip


    niya. Gt na napatitig nang siya sa nakasarang pinto bago w sa sariling binuksan iyon.


    Sumalubong sa kanya ang nagwawng si Maggy. Sinisikap itong awatin ng dwang babaeng nurse


    pero hindi natinag ang dga. Fear was all over Maggy’s eyes. Naroroon din ang doktor nito.


    Tuturukan na sana ng syringe si Maggy nang matauhan sa wakas si Austin. Pinign niya ang doktor


    sa braso. Posibleng pampatulog angman niyon, isang panandaliang paraan para kumalma ang


    dga. At hindi niya maaatim iyon.


    Kagigisingng ni Maggy. ng araw itong wng my, halos mabaliw na siya sa kadadasal


    magisingng uli ito. At ngayon ay basta nang ito pababalikin sa pagtulog?


    “Ako nang bah rito, Doc,” ani Austin kahit pa hindi niya m kung ano ang eksaktong gagawin.


    “The patient seemed to be suffering from severe retrograde amnesia, Mr. McClennan. It was a


    “It can be temporary or permanent. I can’t really tell. And she needs to calm down now. Mahina pa siya


    at makakasama sa kanya ang—”


    “Ako na ho ang bah sa pasyente. If you don’t mind, please leave us for a while,” mabilis na putol ni


    Austin sa doktor. “Kindly take the nurses with you, Doc.”


    ng sandali ang lumipas bago natupad ang gusto ni Austin. S nang ni Maggy ang mga naiwan.


    “Hi,” masuyong bati niya. Hindi nakaligtas kay Austin ang bing pagkaalerto ni Maggy. At


    nauunawaan niya ito, nauunawaan niya ang dahn ng pag-ala ng dga. Hindi niya na kangang


    makaranas pa niyon para mmang napakahirap ng pinagdaraanan nito. Ang magising isang araw na


    hindi mo na kla ang sarili mo at ang mga tao sa paligid mo ay higit pa sa isang bangungot. His heart


    went out to his girl. “Look at me, please. Hindi kita sasaktan. You can trust me.”


    ng minuto ang lumipas bago sa wakas ay tumigil sa paglilikot ang mga mata ni Maggy. Magiliw na


    napangiti siya. Matamang tumitig naman sa kanya ang dga. He took a sharp breath when he saw


    just how lost she was. Hindi niya pa ito nakita na nagkaganoon. Kahit na nasasaktan ang dga noon


    ay pinipilit pa rin nitong itago iyon at magpanggap na matatag hindi katd ngayon na nakarehistro


    ang matinding takot sa mga mata nito. Hindi niya m kung paano ito pakikitunguhan sa ganoong


    sitwasyon pero may bahagi sa kanya ang nakadarama ng kaunting saya.


    Masama nga siguro siya pero pabor sa kanya ang mga nangyayari. Sa kasalukuyang estado ni Maggy,


    malilimutan nito anghat ng bagay na nakapagdudulot ng sakit dito. Ngayong w na sa isip nito si


    Benedict ay pwede na itong makapagsim uli. Pwede niya na itong makasama nang hindi ito


    nasasaktan dahil sa presence niya, nang wng  ng kanyang ama na hahang sa kan.


    Siguro nga ay tama si no. Baka nga paraan iyon ng Diyos para may ipaunawa sa kan ni Maggy.


    “S-sino ka?” tanong ni Maggy sa nanginginig na boses.


    “I’m Austin, Austin McClennan. And we’re sort of… friends.”


    Natign ang dga. “R-really?”


    Napalunok siya. “Yes.” We’re the kind of friends who had kissed each other many times and who had


    made love to each other just four days ago. “Can I…e closer?”


    Nakahinga si Austin nang maluwag nang dahan-dahang tumango si Maggy. Lumapit siya sa kama at


    mga mata nito. Parang hiniwa ang puso niya sa nakita.


    God… Gustong-gusto niyang yakapin at halikan ang dga hanggang sa maw anghat ng takot


    nito. Pero nag-ala siya na baka marma ito uli at matakot din sa kanya.


    “I… I’m lost. Hindi ko m ang gagawin ko.” Pumiyok ang boses ni Maggy.


    Pinagmasdan ni Austin ang babaeng pinakamamahal. Sa kab ng bandage sa noo, sa magulong


    buhok at sa mga luha nito, wng dudang ito pa rin ang pinakamagandang babae na nakita niya sa


    buong buhay niya.


    “N-natatakot ako. W-where do I suppose to… go from h-here?”


    Napahugot siya ng mlim na hininga. Sa hindi na mabng na pagkakataon ay ginusto niyang mahuli


    na ang srin sa likod ng aksidenteng nangyari kay Maggy, gusto niyang sugurin kung sino man iyon


    at sapakin nang paulit-ulit, makabawi manng siya kahit paano sa hirap na dinaranas ni Maggy. For


    the first time in his life, he wanted to hurt someone so badly. Hangga’t hindi iyon nahuhuli ay hindi siya


    matatahimik.


    “I want to hold and embrace you,” sa halip ay sinabi ni Austin. “But I’m afraid I might cause you any


    difort.” Sinikap niyang ngumiti. Mayamaya ay ibinuka niya ang mga braso. “Kaya ikaw nang


    siguro ang lumapit… Kung handa ka ng pagkatiwan ako. I’m not the greatest man you’ve met,


    Maggy. I’m far from that.” In fact, I’m the son of the person who killed both of your parents.


    Umarangkada ang sakit sa puso niya sa naisip. “But I can assure you that I will take care of you. Sa


    pinagdaraanan mo na ito, sasamahan kita. Posibleng sa dulo nghat ng ito, dwa tayong maligaw.”


    Kinindatan niya ang dga, sinisikap pagaanin ang sitwasyon sa paligid. “Pero ang mahga,


    magkasama tayo. Posible ring sabay nating mahanap ang tamang direksiyon. Maraming posibilidad.


    But one thing is certain; I will never let you go through this alone.”


    Muling tumulo ang mga luha ni Maggy bago ito unti-unting kumilos at pumaloob sa mga naghihintay na


    braso niya at niyakap siya. Gumanti siya ng mas mahigpit na yakap pero nag-iingat pa rin para hindi ito


    muling makaramdam ng pangamba sa kanya. ng sandali pa ay narinig niya ang paghagulgol nito.


    Mariing naipikit ni Austin ang kanyang mga mata.


    Sa loob ng nakalipas na mga taon, ang ak ko ay matatag ako. There was nothing I couldn’t handle,


    nothing I couldn’t take. `Tapos isang araw ay dumating ka, Maggy. Your presence made me weak. And


    hearing you cry right now made me even weaker.