Chapter 9


    “HINDI na kita masusundo pa. Pero may ibang magsusundo sa `yo bukas nang umaga. May kangan


    la, ako ang unang sasalubong sa `yo sa pagdating mo rito, kasama ang mga magng ko.”


    How is it possible that despite my own pain, my own burdens, I can still feel yours? naisaloob ni Maggy


    bago pagod na pagod na isinandal ang ulo sa headboard ng kanyang kama. Hinayaan niyang pumatak


    ang kanyang mga luha na kanina pa nagbabantang bumagsak sim nang magtalo s ni rice sa


    kwarto niya.


    “May problema ba?” namamaos ang boses na nagawa pa ring itanong ni Maggy. Austin’s voice was


    unexpectedly sad that night. No, sad was in fact, an understatement. Austin sounded lifeless.


    “Mahal na mahal kita, Maggy,” sa halip ay sagot ni Austin.


    Naipikit niya ang nananakit na mga mata nang marinig ang pagsuyo sa boses ni Austin sa kabng


    linya.


    “You can break me and everything that I have, sweetheart. But please, not my heart. Spare it.”


    Mariing nakagat ni Maggy ang ibabangbi. She can never break Austin’s heart without breaking hers.


    Dumt siya at napatitig sa litrato ng mga magng sa bedside table.


    Sa nakalipas na mga taon, araw at gabi, ay wng sandaling hindi siya nangul sa hustisya.


    Nangul siyang makya m sa pagkakabnggo sa sakit sa puso niya. At magiging posibleng


    ang payang iyon sa oras na maipakulong na n si Benedict, makuha ang mga ari-arian nito gaya


    ng ginawa nglaki sa kan o hindi kaya ay makuha ang mismong buhay nito gaya ng ginawa sa mga


    magng niya.


    Nang nuhin ni Maggy ang paghihiganti ay pumasok ang bagay na iyon sa kanyang isipan, ang kitlin


    din ang buhay ni Benedict. Tutal, kahit gawin niya iyon ay kng pa rin iyon dahil dwang buhay ang


    wng awang kinuha nito sa kan ng kakambal niya.


    Back then, she wouldn’t hesitate to kill him in whatever way she can, she was willing to go that far. At


    sa nadiskubreng kasalukuyang kondisyon ni Benedict ay m ni Maggy na magiging posible ang no


    niya… Kung hinding bing nakim ang kanyang puso. Pero naniniw pa rin siyang hindi


    nararapat kay Benedict ang sakit na dinaranas nito. Napakasimpleng kaparusahanng niyon kumpara


    saki ng mga kasnan nito.


    Hindi, ng sandali pa ay nagrerebeldeng naisaloob ni Maggy. Hindi ko sinimn anghat ng ito para


    “Nang mahalin kita, may na-realize ako,” pagpapatuloy ni Austin sa mmbing pa ring boses. “Love is


    just like running a business. It’s risky. Nakakatakot, nakaka-excite at nakakatuwa at the same time. And


    then there will be times that you’d feel... powerless over the situations you never sawing.


    Ganoong-ganoon mismo ang nararamdaman ko ngayon.”


    Mapait na ngumiti si Maggy. Iyon din mismo ang kanyang problema. “You’ve been talking in riddle


    since you called, Austin.”


    “Am I?” anang binata bago ito naw na sa kabng linya. Busy tone na ang sumunod na narinig niya.


    Kung hinding siya masyadong nanghihina d ng mga natusan ay siguradong tatawagan niya


    ang boyfriend at uusisain. She would have never given up until she discovered what his problem was.


    Pero hindi niya iyon magawa.


    Damang-dama niya ang panghihina ng puso at isip niya nang mga sandaling iyon. At kung hindi niya


    pa ipapahinga kahit sandali ang isip ay baka bumigay na siya.


    Ibinaba na ni Maggy ang cell phone. Mayamaya ay inabot ang litrato ng mga magng at idinikit sa


    kanyang dibdib bago marahang pumikit. Muli niyang hinayaan na bumagsak ang mga luha m sa


    kanyang mga mata.


    Mommy… Daddy... pagod na pagod na po ako. Out of all the things I’ve been through for the past


    sixteen years, today’s events are the most exhausting.


    NAITAKIP ni Maggy ang kamay sa bibig nang ang unang bumungad sa kanya sa hardin ng rest house


    ng mga McClennan ay mismong... Si Benedict. Katd ng sinabi ni Austin noong nagdaang gabi ay


    sinundo nga siya ng isa sa mga tauhan nito at inihatid sa mking bahay na iyon na gwardiyado.


    Nang maigarahe ang sasakyan ay sinalubong si Maggy ng isang katulong at inihatid hanggang sa


    hardin. Hindi niya inaasahang si Benedict kaagad ang makikita roon. Mag-isang ito sakay ng


    wheelchair.


    Umalis ang nurse ng matanda nang makita siya pati na ang katulong na nag-assist sa kanya papunta


    sa hardin.


    What is happening here? Dahan-dahan siyang lumapit sa nakatlang na matanda. W na


    anumang bakas ng pagiging malupit sa anyo nito. He now looked so fragile. Sino ang mag-aak na


    ng beses sa buhay nito ay nakapatay ito?


    Parang binabayo ang dibdib na lumapit si Maggy sa wheelchair ni Benedict at hinawakan ang


    magkabng gilid niyon. Her instinct was to push the wheelchair away. Or just shoot him with the gun


    on her bag. Puno ng galit at sakit na dinukot niya ang kanyang baril at itinutok salaki.


    Napasigok siya. “Every time I miss my parents, I kill you in my mind, Benedict. And it sucks, you know.


    Because I can only do that in my mind. Heck, I’ve been nning your murder since I was thirteen!”


    Tuluyang humagulgol si Maggy nang mala ang butihing mga magng. Wng bagay na mas


    sasakit pa para sa isang anak na mmang wng awang pinapatay ng iba ang mga magng nito.


    Naninikip ang dibdib na napaluhod siya. Pero kung gagawin niya ngayon ang ginawa ni Benedict noon,


    para niya na ring ipinaranas kay Austin ang mga naranasan niya. Nanginig ang mga kamay niya sa


    naisip. Muli siyang napahagulgol bago niya dahan-dahang ibinaba ang baril. Parang napapaso na


    lumayo siya sa wheelchair.


    Hanggang sa mga sandaling iyon na puno ng sakit ang puso niya, si Austin pa rin ang nasa isip niya.


    At sa bagay na iyon siyalong nasasaktan. Because then and now, Benedict still wins.


    ng sandali na nakaluhodng si Maggy roon bago niya marahas na pinunasan ang mga luha.


    Sinikap niyang tumayo.


    “Benedict…” daing ni Maggy. “How I wish I’m as cruel as you.” Muling namasa ang mga mata niya.


    “Hindi ko akin na may puso pa rin p ako kahit paano sa kab ng mga masasakit na ginawa mo


    sa akin at sa pamilya ko. At nakakasakitlo isiping hindi tayo magkatd.” Pumiyok ang boses niya.


    “Dahil gustong-gusto kong tumd sa `yo sa mga oras na `to.”


    Napahugot siya ng mlim na hininga at patakbong umalis ng hardin. Hindi niya magawang lumingon.


    N?velDrama.Org is the owner.


    She was so afraid that she might change her mind and really hurt Benedict who could not even lift a


    finger at that moment. Nang makita niya ang kasambahay na sumalubong sa kanya mpit sa gate ay


    sandali siyang huminto.


    “Bantayan ninyo nang maigi si Benedict. Hindi siya dapat iniiwang mag-isa. Baka kung mapaano pa


    siya,” ani Maggy bago tuluyang umalis ng rest house.


    Habang nalakad pyo ay naging maliwanag sa kanya anghat. Everything was nothing but a


    trap. Dapat ay nahan niya na iyon noon pang nagdaang gabi. Austin was up to something. Kahit pa


    nagtataka ang gwardiya dahil napaaga ang pag-alis niya ay tumawag pa rin ito ng taxi para sa kanya.


    Nang makasakay na ay mapait siyang napangiti.


    Austin... Have you been able to prove something? Anuman ang gawin mo, wng mananalo sa ating


    dwa. Dahil sigurado akong mahal mo ako. At doon pang sa bagay na iyon, talo ka na... Kung


    paanong talo rin ako.


    “SEE? NOTHING happened,” mapang sinabi ni Austin sa ina habang pinagmamasdan n ang


    payo ni Maggy. Buong duration na nasa hardin ang dga at ang kanyang ama ay naroroonng


    s at nagmamasid sa bintana sa library na siyang nakaharap sa hardin. “The ghosts you created were


    the ones who are scaring you. Dahil hindi kanman magiging katd ni Papa ang babaeng mahal ko.


    Makakahinga ka na nang maluwag. Your precious ex-husband is still alive,” aniya bago iniwan ang


    nabing ina.


    Sinugod ni Austin ang ina sa kwarto nito nang mman niya m sa mismong bibig ni no ang


    katotohanan. Hanggang sa huling sandali ay pinipilit pa rin ni Alexandra na isalba ang imahe ni


    Benedict. Pero huli na. Dahil ngayon, ano man ang gawin niya ay hindi na maibabalik pa sa dati ang


    pagtingin sa ama, pati na sa ina sa ginawa nitong paglilihim sa kanng magkakapatid ng totoo.


    Sa ngayon ay si Ansel nang ang nananatiling wng m sahat ng iyon. Pinakiusapan siya ng


    ina na huwag na muna iyong ipam sa huli. Hindi sa pinagbibigyan niya ang ina kaya nanahimik siya.


    Sadyang hindi niyang m kung paano ipapaliwanag sa panganay na kapatid anghat. Austin was


    sure that the truth will shatter his brother just as it shattered him.


    Ni hindi niya maatim na tingnan ngayon ang mga magng. Punong-puno ng hinanakit at galit ang


    puso niya nang mga sandaling iyon. Kung nagkataong wng sakit ang ama ay gagawin niya ang


    ngn ng hustisya para sa mga inagrabyado nito, para sa mga taong pinapatay nito, para sa mga


    magng nina Maggy at rice at para mismo... sa ikatatahimik ni Maggy.


    Kahit pa nagkataong hindi ang mga Alvero at De Lara ang sentro ng kasamaan ng ama ay iyon pa rin


    ang gagawin ni Austin. He will never tolerate anyone in his family to do that to people.


    Pinasundo nang niya si Maggy dahil nanliliit siya nang husto sa mga ginawa ng ama rito. He really


    nned to make her see his father. m niyang iyon ang pangunahing rason ni Maggy sa pagbabalik


    sa bansa. Gusto niyang bas nito anghat ng mga nararamdaman sa mismong harap ng kanyang


    ama para mapagaan kahit paano ang bigat na kay tagal nang dinad sa puso nito. Pinign ni Austin


    ang kanyang ina nang tangkanglapit sa dwa sa hardin. Mahigpit niya ring ipinag-utos na


    mapagsolo sina Benedict at Maggy.


    And even when Maggy revealed her gun, Austin held on to the woman that he knew, to the


    niyang kalmahin ang sarili sa kab ng halos himatayin nang ina sa kanyang tabi. Parang paulit-ulit na


    namatay ang puso niya sa bawat nakitang pag-iyak ng dga pero pinanatili niya ang sarili sa library.


    He could not possibly spoil her moment of grief. After everything Maggy had gone through, he owed


    that to her.


    Paalis na si Austin sa rest house nang pign siya ni no sa braso. m niyang nasaksihan din nito


    ang mga nangyari. Bumalik doon ang kapatid nang araw na iyon nang mman nitong pupunta rin


    doon si Maggy.


    “Austin, tign mo na ito, utang-na-loob. You are breaking our mother’s heart—”


    “Do you actually think that she isn’t breaking mine?” marahas na pagputol ni Austin sa mga sasabihin


    pa sana ng kapatid. “Niloko niya tayo! Ipinagkait niya sa atin ang totoo! Utang niya iyon sa atin bng


    mga anak niya! Even if she says a thousand times that she only did that all for love, I would still never


    understand! Makasarili din siya katd ni Dad—Benedict. Hell! Ni hindi ko siya magawang tawaging


    ama.” Tumaas-baba ang dibdib niya sa pagragasa ng kanyang mga emosyon. “Mom taught us how to


    have faith, how to keep the hope in our hearts burning during our toughest times. But she took those


    faith and hope away when she denied us the truth. Nagmamahal ka rin, Kuya no.


    “Mahal mo si rice, mahal ko si Maggy. Mahal natin ang mga babaeng dumatingng p sa mga


    buhay natin para maghiganti. At hiyang-hiya na rin ako sa sarili ko dahil sa kab ng pananakit na


    ginawa ni Benedict, gusto ko pa ring ipagsiksikan ang sarili ko kay Maggy.” Naihmos ni Austin ang


    pd sa kanyang mukha. “Minsan ba naitanong mo sa sarili mo kung paano kaya kung sa atin


    nangyari ang mga nangyari kay rice at sa magkapatid na De Lara?


    “Knowing how much we adored our father, we could have done the worse things to seek for justice. But


    thosedies... They couldn’t eveny a finger on our father. Sa kab nghat, minahal ka pa ni


    rice. At nararamdaman kong minahal din ako ni Maggy. Our family had brought them so much


    agony and yet they still loved us even if we never deserve it. At ang hirap-hirap isiping ang babaeng


    pinakaiingatan natin, nasasaktan dahil sa atin, dahil sa katarantaduhan ng ama natin, dahil sa


    hustisyang inilihim ni Mama sa atin.”


    Natign si Austin nang makarinig ng impit na pag-iyak m sa kanyang likuran. Hindi niya iyon


    sinubukang lingunin kahit pa m niyang sa kanyang ina nagm iyon. Pinatigas niya ang kanyang


    puso.


    “Austin, son, I’m so sorry—”


    “Right.” Kahapon niya pa naririnig iyon sa ina. “Maibabalik ba ng paghingi mo ng tawad ngayon ang


    mga nangyari sa nakalipas nabing-anim na taon? It doesn’t make sense now, Mom! Mabibigyan ba


    niyon ng hustisya ang mga nangyari? Will that even bring back Maggy’s parents? Will that save all of


    us from this misery?”


    Hindi nakasagot si Alexandra.


    “Pasensiya na kayo pero sa tingin ko, matatagn bago ko muling masikmurang bumalik dito.”


    Mabibigat ang hakbang na umalis na si Austin at lumapit sa kanyang nakaparadang kotse. Nasasaktan


    siya. Hindi niya rin kagustuhang saktan ang loob ng ina pero hindi niya kahit kan babawiin ang mga


    sinabi rito. Kangan niya nang gisingin ang para bang natutulog na konsensiya nito na kinalimutan


    siguro nito dahilng sa pagmamahal sa kanyang ama, sa kagustuhang maprotektahan ang huli.


    Si Alexandra ang kauna-unahang tao na nagturo sa kanng magkakapatid kung paano ang


    magmahal kaya nasasaktan siyang isipin na kabaliktaran sa mga itinuro sa kan ang mga ginawa


    nito. Ayon sa ina, ang pagmamahal ay hindi makasarili at pging nakauunawa. Pero ano ang ginawa


    nito?


    He felt betrayed.


    And Maggy... Just thinking about what she was going through right now made him want to explode.