Chapter 22


    DAHAN-DAHANG dumt si Selena. Sandali pa siyang napapikit nang masw siya sa liwanag na


    sumalubong sa kanyang mga mata. Nang unti-unti nang makapag-adjust, muli siyang dumt. Igin


    niya ang tingin sa kinaroroonan. Base sa mga nakitang gamit at ky ng kwarto ay nasisiguro niyang


    nasa loob siya ng ospital.


    Mayamaya, kumabog ang dibdib ni Selena nang makita ang nakatalikod na bulto ng mga magng.


    Mabilis siyang pumikit. Ginawa niya anghat para itago ang emosyon at para hindi makahta ang


    mga ito na nagkamy na siya pero hindi niya nagawang itago ang pagluha.


    Para bang sasabog ang dibdib ni Selena pero sinikap niyang manahimik d ng sobra-sobrang takot


    at galit sa puso niya. Takot sa ama at galit sa ginawa nito sa kanya. Pagkaraan ng ng sandali, may


    naramdaman siyang mga daliring marahang pumunas sa kanyang mga luha kasabay niyon ay may


    mga kamay na humawak sa kanyang pd. Sa pgay niya ay may ng oras din siyang


    nagkunwaring tulog. Nang masigurong tahimik na ang buong paligid ay saka siya muling nagmt.


    Nabungaran ni Selena ang ama na tulog at nakayukyok sa kama niya habang hawak ang kanyang


    kamay. Sa kab naman niya ay naroroon ang nakatulog na ring ina na may hawak pang rosary. W


    si Dean. Mapang napangiti siya kasabay ng pagtulo ng kanyang mga luha. Kung sabagay, ano pa


    ba ang aasahan niya kung desidido na itong makipaghiwy sa kanya? Hindi nga ba at pirmado na


    nito ang annulment papers n?


    m niyang sobrang nasaktan niya ang asawa. Siguro nga ay napagod na ito. At may dahn ito para


    mapagodlo pa at napakarami nitong hirap na pinagdaanan nang dahil sa kanya at sa kanyang ama.


    Nagsikip ang dibdib niya sa naisip.


    Dahan-dahang kumaw si Selena m sa pagkakahawak ng mga magng. Buong ingat na


    bumangon siya. Nakita niya ang isang bag sa gilid ng kwarto. Nang butin niya iyon ay naroon ang


    mga bihisan niya. Mabilis na nagpalit siya ng damit. Nakita niya rin ang wallet ng ama sa bedside table.


    Tulirong kinuha niya iyon at w sa sariling tumakas ng kwarto.


    Nang makbas ng ospital ay agad na pinara ni Selena ang nakitang taxi. Takot na takot siyang


    muling mahuli ng ama. Takot na takot siya na muli nitong ikulong sa kanyang kwarto. Gusto niyang


    lumayo pero w siyang eksaktong lugar na m puntahan. Hindi sapat ang mga nakita niyang


    pagbabago ng ama para mapanatag ang loob niya dahil ng ulit na itong naging malupit sa kanya.


    Ano ang assurance na hindi na iyon mauulit pa?


    Mariing nakagat ni Selena ang ibabangbi. Gusto niyang puntahan ang kanyang mag-ama pero


    nawawn siya ngkas ng loob na gawin iyonlo na sa tuwing maiisip niya na kasnan niya ang


    pagkamatay ni Shera. Isinugal niya pati ang buhay ng kanyang anak nang gabing iyon. God… her


    Shera was gone. Impit siyang napahikbi.


    “Ma’am, saan po tayo pupunta?”


    Nanatili siyang nakayuko at sa garalgal na boses ay binanggit ang address ng lupain n ni Dean sa


    Tagaytay kung saan nagsim at nagwakas anghat sa kanya.


    “Pero ma’am-“


    Kinuha ni Selena ang wallet ng ama at nabas ng ng lilibuhin. Inabot niya iyon sa driver gaya nang


    unang ginawa niya noong desperado rin siyang makatakas noon bitbit ang anak. Natahimik ang driver


    at agad na tinanggap ang pera.


    Nang mpit na sa natatandaang address n ni Dean ang taxi ay pinahinto niya na iyon. Pinahinto


    niya iyon sa mismong lugar kung saan nabago nang husto ang buhay niya. Hindi pa man nakakababa


    ng taxi ay sunod-sunod nang pumatak muli ang mga luha ni Selena.


    “Ah!” Napahawak si Selena sa kanyang dibdib kasabay ng paghiyaw. Napaluhod siya sa sementadong


    kalsada. “Shera, anak, patawarin mo si Mommy. Anak ko… Diyos ko, ang anak ko.” Napating siya


    sa kngitan. “Anak! Hindi ko sinasadya. You know that I would never hurt you. ng libong beses


    kong pipiliin na ako ang mapahamak kaysa ikaw.” Pumiyok ang boses niya. “I should have died with


    you that night. Dapat ay isinama mo nang si Mommy, anak.”


    Hindi niya m kung dapat niyang ipagpasmat na nanumbalik na ang  niya dahil nanumbalik


    din anghat ng sakit sa puso niya. Para siyang pinapatay. Ni hindi siya makahinga. “Shera, Mommy is


    so, so sorry.”


    Para namang nakikisama ang madilim na kngitan sa pagluluksa ni Selena. Nagpakaw iyon ng


    mkas na n at sumabay sa paghagulgol niya. Napatungo siya. Tuluyan na siyang naupo sa


    basang kalsada. Isinubsob niya ang ulo sa kanyang mga tuhod. W na siyang pakim anuman ang


    sumunod na mangyari sa kanya. Tutal ay w nang hga ang buhay niya.


    Nawn siya ng anak. Sinukuan na rin siya ni Dean. Kung sabagay, sino ang hindi susuko sa kanya?


    Text content ? N?velDrama.Org.


    Kahit nga ang sarili niya ay gusto niya na ring sukuan ngayon. Mayroon pa siyang natitirang anak.


    Pwede siyang manikluhod sa kanyang mag-ama para tanggapin siya pero ano ang silbi niyon kung sa


    huli ay mahihirapan din ang mga ito nang dahil sa kanyang ama?


    Oo nga at mayaman na si Dean. Pero anong garantiya na magiging maayos anghat nang dahil doon


    kung sa nakalipas na mga araw ay m niyang nagkainitan ang kanyang ama at ang ama ni Dean sa


    hindi niya mmang dahn? She didn’t want to take a chance anymore. Sumubok na siya noon. At


    anong nap niya? Nagdusang ang kanyang mag-ama.


    “Shera anak, kunin mo na si Mommy.” Nanginginig na samig na bulong niya. “Nagmamakaawa ako


    sa ‘yo. Kunin mo na si Mommy.”


    Mayamaya, dahan-dahang nag-angat ng mukha si Selena nang maramdaman ang mga brasong


    yumakap sa kanya. Sumalubong sa kanya ang mukha ni Dean. “Bakit ka nandito?” Halos pabulong na


    Sa pagkagt ni Selena ay binuhat siya ni Dean. Nagsim na itong makad. “Sinusundo ka.


    Nagbaka-sakali ako nang pumunta ako rito, umaasang dito kita matatagpuan. Mabaliw-baliw ako


    kanina nang hindi kita makita sa ospital samantng nawng ako saglit para magmakaawa sa


    Diyos na ibalik ka sa amin. Pagbalik ko sa kwarto mo, w ka na.” Marahang ngumiti ito nang tingnan


    siya. “Hindi ko m kung ano nang eksaktong nangyayari sa ‘yo. Pero kung nandito ka, mki ang


    posibilidad na bumalik na ang mga  mo.


    “Nag-usap kami ni Adam kaninang umaga. Sinabi niyang nakipaghiwy ka na raw sa kanya. It was


    hard but we managed to clear things out.” Bumuntong-hininga si Dean. “At umaasa ako na sana ay


    maayos na rin natin ‘yong sa atin.”


    Wng buhay na napangiti si Selena kasabay niyon ay nagpumilit siyang bumaba m sa


    pagkakapasan ng asawa. Nakita niya ang pagdaan ng kirot sa mga mata nito pero naglihis nang


    siya ng mga mata. Tumutok ang paningin niya sa isang nakatayong dwang ppag na bahay na


    yari sa smin ang mga haligi. Mariing nakagat niya ang ibabangbi. Iyon ang dream house niya.


    Pign man ni Selena, muling nag-unahan sa pagpatak ang mga luha niya. W na yatang katapusan


    pa ang magiging pagpatak ng mga iyon. Dahan-dahang humakbang siya ppit sa gate ng bahay at


    hinaplos iyon. Nasunod ang gusto niya. Ang ky ng gate… ay kaky rin mismo ng mga mata ng


    kanyang mag-ama.


    Paano… paano nauwi sa bangungot ang isang magandang panaginip na mayroon s ng kanyang


    pamilya?


    Humarap si Selena kay Dean. Nahuli niya itong nakatitig rin sa kanya na puno ng pangungul ang


    mga mata. Bumuka ang bibig niya para magsalita nang masw siya sa liwanag na nagmum sa


    headlights ng isang kadaratingng na sasakyan na pumarada sa harap n ng asawa. Paglingon niya


    roon ay nakita niyang mabilis na bumaba m roon ang kanyang ina kasama ang kanyang… ama.


    Naki ang mga mata ni Selena. Dinagsa ng takot ang buong sistema niya. Naarmang napasigaw


    siya. Para siyang mawaw sa sarili nang manumbalik sa isipan niya kung paano siya hinabol ng ama


    noon kasama ang mga tauhan nito.


    “No, Daddy! No! ‘Wag kayonglapit, please! Tama na po. Tama na.” Nagmamakaawang napaluhod si


    Selena kasabay ng kanyang paghagulgol. “Tama na, parang awa nyo na. Hindi ko na kaya.” Napailing


    siya. “Hindi ko na kaya.”


    “ANAK!”


    Nabi si Selena nang sa halip na bulyaw, masasakit na mga salita, o sampal ay lumuhod rin ang


    kanyang ama sa harap niya. Marahang ikinulong nito ang mukha niya sa mga pd nito kasabay ng


    pagtangis nito.


    “Do you know how painful it was for a father to see his only daughter tremble in fear upon the mere


    sight of him? To hear his daughter beg just for him to stay away? m ko na dapat lumayo na ako sa


    ‘yo. Atlayo ako, anak, maniw ka. Pero ayokong gawin iyon nang hindi manng nakakahingi ng


    tawad sa ‘yo. I only wanted you to have the best of everything. Mali ang paraang ginamit ko, m ko


    na iyon ngayon. Mali rin ang excuse ko pero iyonng ang maibibigay ko.


    “Kahit pa noong magmakaawa ka at magbanggit sa akin ng tungkol sa pagmamahal, nagbingi-bingihan


    ako kasi noong panahon na iyon, hindi gaanong pamilyar sa akin ang salitang iyon. As the only child I


    have, I knew I love you but that’s just it. Kaya nang bumalik ka, pinagpilitan ko kung ano iyong inaak


    kong tama.” Gumaralgal ang boses ng ama. “Dahil bago pa man nagkaroon ng ATC, nahirapan kami


    ng husto noon ng lolo mo. We were the poorest among the poors. ng beses sa buhay namin,


    naranasan namin ang matulog nang wngman ang sikmura.”


    Napamaang si Selena. Hindi niya m ang bagay na iyon.


    “Namatay ang l mo at ang kapatid ko sa sakit dahil w kaming maipampagamot sa kan kaya


    nangako kami ng lolo mo sa mga sarili namin na hindi na mauulit pa ang nangyaring iyon. W nang


    mawawng kaanak namin.” Patuloy ng ama. “Nagsikap kami. Your lolo met the Trevinos. And that


    was the start of it. Umangat kami. Hindi kami tumigil hangga’t hindi nararating ang tuktok na baon ang


    sakit na dulot ng namatayan dahil sa kahirapan.


    “When your lolo set me up with your mother, I agreed. Your mother came from a very rich family so why


    not, right? Naisip ko agad na dahil sa pinagsamang yaman namin, sigurado nang wng magugutom


    na magiging anak ko. Wng mamamatay. Because we’re rich. Makakaya na namin sng ipagamot


    sakaling magkasakit man s. It was a foolish thought, I know. But that time, that thought was the only


    one that kept me going.” Nagkibit-balikat ang ama, may mapait na ngiti sa mgabi.


    “Kaya natakot ako para sa ‘yo nang mahalin mo si Dean. Leonna told me about him. W raw siyang


    mamanahin. Patawarin mo si daddy, anak. Kung mukha man akong pera at iyon agad ang pinag-la


    ko. I worried that we’d lose connections with the Trevinos if you didn’t marry Adam. Defense


    mechanism ko nang ang pagsasabi sa kan na mabubuwag ang ATC kung hindi matutuloy ang


    kasn para pagtakpan ang pagkarma ko. Narma ako kahit hindi naman dapat. Nagka-phobia


    na yata dahil ako sa kahirapan.” Natawa si Zandro. “Natakot akong bumagsak tayo.


    “Natakot ako hindi para sa sarili ko dahil pinagdaanan ko na iyon kundi para sa inyo ng mommy mo.


    Nang panahon na iyon, nalugi ang mga negosyo ng pamilya ng mommy mo. May n rin akong


    binuksang negosyo na hindi nag-click. Hindi ko nang ipinam pa sa inyo. Iyon ang dahn kaya


    dumoble ang takot ko. That time, ATC was the only thing that saves us. I thought it was a major risk


    choosing Dean knowing that all our transactions with the Trevinos depends upon the sole heir who I


    thought was Adam.


    “Nang panahon na iyon, nawn na ako ng tiw sa sarili ko dahil sa mga nagsarang binuksan kong


    negosyo. Kaya paano kung naw ang Trevinos, ‘di ba? Paano na kayo ng mommy mo? That was


    silly. Nalimutan ko na mga simpleng babaeng p kayo na hindi naman pera ang hanap. Nalimutan


    ko na kaya mo png tumayong mag-isa dahil may negosyo ka naman, Selena. Nalimutan ko na


    magtiw sa inyo ng mommy mo. Nalimutan ko rin na matalino at mahusay p ang anak ko.”


    “Daddy…” Inabot ni Selena ang mga kamay ng ama.


    “It was only when the ident happened that I started to realized about that four-letter-word that


    you’ve been trying so hard to tell me all these time. Nang maw ang apo ko, sa maniw ka man o


    hindi ay nasaktan rin ako, anak. At hanggang ngayon, d-d ko iyon sa puso ko. Nang ma-


    ng pera sa pagkakataong ito kundi ng pamilya na naman, natusan ko ang ibig sabihin ng


    pagmamahal. I just didn’t know how to show it afterwards. Masyado na akong nasanay sa pagiging


    bato kaya nang kumatok ang pag-ibig, hindi ko m ang gagawin ko. I’m so sorry, anak.”


    Niyakap siya ng ama. Naipikit ni Selena ang namamaga nang mga mata sa yakap na iyon na ngayon


    niyang naranasan. Mayamaya ay humiwy ito sa kanya. Itinayo siya ng ama bago ito malungkot na


    ngumiti. “I was trying to fight for your mother but I guess, like you, she grew tired of me, too. Kaya


    sim ngayon, hindi na tayo magkikita pa. Lyo ako gaya ng sinabi ko dahil ayoko nang masaktan


    kayolo na sa tuwing makikita ako. Ayoko nang maabutan kang luluhod uli at magmamakaawa ng


    ganito parang lumayo ako sa ‘yo kasi anak, masakit. Masakit na masakit dito.” Itinuro ng ama ang


    kaliwang dibdib nito. Hinagkan siya nito sa noo. “Live your live the way you want to. Sana isang araw


    ay mahanap mo sa puso mo ang kapatawaran para kay daddy.”


    Sumunod na hinarap ng ama ang ina na noonng namyan ni Selena na nakpit na p sa


    kan. Wng dudang narinig rin nito ang mga ipinagtapat ng ama. “Patawarin mo ako kung ngayon


    kong nasabi anghat ng ito, Carmel. What can I say? I’m a very proud man. I don’t go around


    exposing my weaknesses. Patawarin mo rin ako kung sa tagal ng pagsasama natin ay ngayon kong


    na-realized na mahal na mahal p kita, kayo ng anak natin. And it’s because of that love that I’m


    setting you both free from me.”


    Napasigok ang kanyang ina. Gaya niya ay hinagkan rin ito ng kanyang ama sa noo bago ito tumalikod


    at humakbang papunta sa sasakyan nito. Pasakay na san ito roon nang humabol ang kanyang ina at


    niyakap ang huli.


    “I still love you, Zandro.” Sa gitna ng n ay sigaw ng kanyang ina. “Let’s try one more time, shall we?”


    Muli ay napahagulgol ang ama. Sunod-sunod na napatango ito. “I love you so, Carmel!”