Chapter 12
“AT LONG LAST, the king has arrived.” Kaagad na naningkit ang mga mata ni Brett nang madatnan
niyang prenteng nakaupo sa sofa sa loob ng kanyang opisina si Andrei. Kagagaling niyang sa
meeting kasama ng mga tinipon niyang manager nghat ng branch ng Buddies’.
He was physically and emotionally drained. And to see Andrei’s grin was thest awful thing on his
mind right at that moment.
“Pinapasok na ako ni Chef Luis. He told me that you’d be d to see me. And seeing the rage in your
eyes right now, I could say that he was right.”
Naupo na siya sa kanyang swivel chair. “Bukod sa manira ng araw ng ibang tao, ano pa ba’ng talento
mo?”
m niyang dapat ay magpasmat siya kay Andrei dahil tinulungan nito ang ama ni Katerina na
mahanap ang girlfriend niya pero hindi niya pa rin mapign ang sariling maging sarcastic. Lalo na
ngayong nakikita niya ang paghahamon sa mga mata nglaki at ang pagngisi nito. Bukod doon, m
niyang may pagtingin rin ito kay Katerina. Kitang-kita niya iyon sa mga mata nito noong mismong araw
na sinundo nito ang dga sa apartment papuntang Infanta.
Unless Katerinaes back and im that she still loves Brett, this man in front of him will remain his
rival.
“Stop grinning and get straight to the damn point, Bt.”
“Hindi ako eksperto sa pagmamahal, Santin. But I know enough to say that one shouldn’t give up on
love… unless of course, he already feels like he’s on the losing team.” Pumtak ito. “Are you on the
losing team, Santin?”
Nagtagis ang mga bagang niya. “Save your preach, Bt. I don’t need a lesson for losers 101.”
“Sabagay, sa dami nang pinagdaanan mo, sigurado namang natuto ka na kahit paano.” Nagkibit-
balikat ito pagkatapos ay nakipagtagisan ng tingin sa kanya. “I like Katerina. And I want to fight for my
feelings. In fact, nakahanda na ang passport ko. My flight to California was set tomorrow night at eight.”
Natign siya. “Kaya mamili ka. Either you will follow her or I will, Santin. And when I do, I swear, I
will try my damnest to make her fall for me. After all, kami naman tga ang para sa isa’t isa.”
Mataman siyang napatitig salaki. For the first time, he was able to see the wounds that Andrei has
been trying to conceal for quite some time, kaya bahagyang nabawasan ang bigat na nararamdaman
niya para rito. At the end of the day, parehong sng nagmamahal kay Katerina. Parehong s
nitong umaasa kahit na wng kasiguruhan.
Napasulyap si Brett sa kanyang wristwatch. m niyang sa mga sandaling iyon ay naghihintay na sa
kanya sa kotse si Luis sabas. Ito ang nag-volunteer na ihatid siya pagkatapos ng meeting niya.
“Ahead p ako ng isang araw sa ’yo kung gano’n.”
Tumayo na siya at hin ang maleta niya na nakgay sa lim ng mahogany table na iniregalo ng
mga staff niya sa kanya noong nakaraang araw. “I guess, I’ll just see you there, Detective.”
Sandaling gt na nakatitigng sa kanya anglaki bago mayamaya ay mapait na napangiti.
“Katerina’s probably the sweetest little thing I’ve ever met. Be a man worthy for her love, Santin.”
Sinabi nito bago tumayo na rin at inhad ang pd sa kanya na tinanggap niya. “Best of luck, man.”
Pormal na ngumiti si Brett bago lumabas na ng kanyang opisina. Habang nasa biyahe s ng kaibigan
na maghahatid sa kanya sa airport ay napahugot siya nang isang mlim na hininga. W pa ring
kasiguruhan ang pagsunod niya sa babaeng pinakamamahal. Pero sa loob ng limang araw m nang
umalis si Katerina, may isang bagay siyang na-realize.
Ang pagmamahal p ay parang palarong ng basketball. A man couldn’t quit just because he
was tired. Before he could rest, he needed to wait until the game was over with a burning hope in his
heart that at the end of the game, he would be able to get the winning shot.
I’m sorry, Kate. Hindi ko tinupad ang sinabi ko sa ’yo. I know I should wait but heck, I can’t.
Three monthster…
San Francisco, California
MATAMIS na ngumiti si Katerina habang pinagmamasdan ang pagsikat ng araw. Nasa dmpasigan
siya nang mga sandaling iyon na fifteen minutes angyo kung gagamitin niya ang kanyang bisikleta
m sa tinutuluyan niyang bahay ng kanyang l sa side ng kanyang ama.
Hindi na nakasama sa kanya ang ama sa pagpasyal dahil ab ito sa pagtulong sa paghahanda para
sa farewell party n dahil bukas ay nakatakda na sng bumalik ng kanyang ama sa Pilipinas.
Hinayaan ni Katerina ang mga paang mabasa ng para bang nalambing na alon. Ibinukas niya ang
mga braso at sinalubong ang mabining hangin. Habang isinasayaw-sayaw niyon ang buhok niya ay
hinayaan niya ang sariling malunod sa ganda nang pagsikat ng araw. Hope filled her chest once more.
She was right. Tanging ang panahonng ang makakapaghilom sa pusong sugatan. Sa nakalipas na
tatlong buwan ay nagawa niyang hanapin ang sarili. Her rtives were enthusiastic. Halos hindi
magkamayaw ang mga ito sa kagustuhang makla siya at pit ang loob sa kanya. And her father
was a wonderful man. Binusog siya nito ng pagmamahal at ng kwento ng pagmamahn nito at ng
kanyang ina. He told her stories about how her brothers made his head ached when they were still
alive. Napangiti siya sa naisip bago pumikit.
“Bukas mo na ba tga gustong bumalik? Sigurado ka na ba sa desisyon mo?” Nala niyang tanong
? 2024 N?v/el/Dram/a.Org.
ng kanyang ama bago siya nagtungo sa dmpasigan noong araw na iyon. “Kung hindi ka pa handa,
pwede naman tayong mag-stay pa rito, anak.”
“Sigurado na po ako. I’ming back to my hope, Dad. Ayoko nang patagalin pa ang paghihintay niya.
Ayoko na rin pong mahiwy pa sa puso ko, Daddy. Mahirap p.”
Natawa ito. “Fine. Stop with those mushy lines already. You’re just making me miss your mother all the
more.”
Tinaasan niya ng ky ang ama. “Bakit kasi hindi n’yo subukang makipag-date ulit, Dad? Gwapo ka pa
rin naman. I’m sure, Mommy will understand.” Nang mam ang mga pisngi nito, siya naman ang
natawa.
Nang maramdaman ni Katerina ang pag-vibrate ng kanyang cell phone sa bulsa ng shorts niya ay
tinungo niya na ang kanyang bisikleta at tumalikod na sa dagat. Hindi niya man tingnan ang screen,
m niyang sa ama nagm ang text message para ipala sa kanyang bumalik na at sabay sng
mag-almusal.
Kumunot ang noo ni Katerina nang makita anglaking nakatalikod rin sa direksiyon niya, ng dipa
angyo sa kanya, hawak rin nito ang bisikleta nito.
Kumabog ang kanyang dibdib. Ang taas nito, ang pangangatawan, ang ky, ang buhok at ang paraan
nito ng pagdad sa sarili ay pamilyar na pamilyar sa kanya. Could it be… him?
Mabilis na hin niya ang bisikleta ppit rito. “Brett? Is that you?”
“Damn it! Bakit kasi ngayon pa nagloko ang bisikletang ito?” Narinig ni Katerina ang marahas na
pagbulong nglaki bago humarap sa kanya. Naki ang mga mata niya. It was really her… Brett.
Pagdududahan niya pa sana ang nakikita kung hindi niyang narinig ang pamilyar na boses nito.
Nahaplos ng binata ang buhok. “Hello again, Kate. I wasn’t really nning to get caught, I swear.
Masaya na akong nakikita ka m sa myo. Sadyang nagkaproblemang ang gulong ng bike na ito
kaya-“
Napasinghap siya at inignora ang iba pang mga sinabi ni Brett. “Ibig sabihin… sinusundan mo ako
kaya ka nandito?”
“What can I do? I’ve fallen in love with a supermodel. But don’t get me wrong.” Mabilis na
pagpapaliwanag ng binata. “I trust you. It’s just that… oh, heck.” Marahas na napabuga ito ng hangin.
“Masyado kang maganda para ngumangang ako sa Pilipinas at hayaan ka ritongpitan ng iba. At
masyado kitang mahal para hindi makita nang matagal. I’m sorry. I know this isn’t what you want but I
just had to follow you here or else, I’d go crazy.”
“KUNG HINDI ka pa handang kausapin ako, okayng naman sa akin, Kate.” Mahinang sinabi ni Brett
kay Katerina. “Nanditong naman ako, magpapatambay-tambayng sa buhay mo. Hindi naman ako
humihingi nang kahit na ano. I… I just need to be next to you. Because I can only feel my heart alive
when I’m near you.”
Kitang-kita ni Katerina ang pangungul at pagmamahal sa mga mata ng binata habang nakatitig sa
kanya, mga bagay na ramdam na ramdam niya sa puso niya nang mga sandaling iyon. God, how she
missed this impossible man.
“Just… just go back to whatever it is you’re doing. Isipin mo nang na hindi tayo nagkita ngayon. You
can keep enjoying. Don’t mind me.” Ngumiti si Brett pero hindi iyon umabot sa mga mata nito. “Hindi
kita guguluhin. Masaya naman na akong nakikita ka.”
Nang tumalikod na ang binata sa kanya h ang bisikleta nito, sandali siyang natulos sa kinatatayuan
bago siya unti-unting napangiti. Brett really… followed her there. Nag-init ang kanyang mga mata.
Hindi ka sa kanya kung gaano ka-dedicated ang binata sa pinamamahan nitong restaurants. His
business was his life, pero naroroon ito ngayon sa iisang lugar na kasama siya. He was with her all
these time. He sacrificed his time and the management of his beloved Buddies’ all in the name of what
he felt for her.
Something warmed touched her heart. Ang kanyang si Brett… heto at sumusubok uli sa pag-ibig. He
took a risk to be with her. He actually left hisfort zone and followed her to a ce where he does
not know anyone. He was silently waiting for her without any assurance. He was wearing his heart on
his sleeves now but it did not seem to matter to him anymore.
“That must have taken a lot of courage, Brett.” Sa wakas ay sinabi ni Katerina. “Pero bakit ka
tumatalikod nang basta? Heto na ako, o. Nasa harap mo, hindi mong ako basta nakikita, naririnig
at kinakausap ka pa. So, why would you walk out on me now?”
Nakita niya ang pagkuyom ng mga kamay ni Brett bago humarap sa kanya. “Iyon nga ang ikinakatakot
ko, Kate. I’m scared that if I talk to you, I might want to do more. I’m scared that if I get to look at you
longer, I may never want to leave your side afterwards.” Napailing ito. “Because now that I get to see
you face-to-face, I know my heart would ask for more. Natatakot akong baka kapag nanatili pa ako rito
ng isang minuto pa, hindi na kita mapakawn.”
Slowly and with all the love in her heart, she crossed the distance between them. “Ang dami mo naman
masyadong kinatatakutan. We could hurt each other again, Brett. Doon, hindi ka ba natatakot?”
“Nang minahal kita, marami akong natutunan.” Masuyong ngumiti ang binata. “Twenty years from now,
mas pagsisisihan kong hindi ako sumugal at nagmahal kaysa ang matalo ako at masaktan.”
Tuluyan nang bumagsak ang mga luha ni Katerina. She felt like seeing Brett again when she was
thirteen… the same glimpse of hope that she saw on that bridge was back in his eyes. Ak niya ay
hindi niya na iyon makikita pang muli.
Hindi na nakapagpigil na sinugod niya ito ng yakap. Nang maramdaman niya ang maagap na pagganti
ni Brett ng yakap ay napahagulgol siya. Sa yakap nito, muli siyang nakaramdam ng seguridad. Sa
yakap nito, muling nakalma ang puso niya na animo ipinaghehele nang mga oras na iyon. “m mo
bang pabalik na kami ni Daddy sa Pilipinas bukas? Dahil babalik na ako sa ’yo.”
“God, Kate or Eirene or the girl from the bridge.” Damang-dama niya ang mkas na pagkabog ng
dibdib ni Brett. “M-mahal mo pa rin ba ako?”
Sunud-sunod na napatango siya. “As long as my heart beats, Brett.” Hinaplos niya ang mga pisngi nito.
“I’ve travelled the world to find the peace only your arms can give.”
Nang bumitiw si Brett sa kanya, kitang-kita niya ang pagtulo ng luha nito na hindi na nito ikinubli pa. He
was unmasked, once more. “I’ve missed you so much. And I love you so much, babe.”
Nang hagkan siya nito sa mgabi, muling pumatak ang mga luha niya. Pakiramdam niya ay sasabog
siya sa saya. Nang pumaikot ang mga braso ni Brett sa kanyang baywang ay na-realize niyang hindi
niya na p kangang bumalik pa sa sariling bansa dahil nasa tabi niya na ang kanyang tahanan at
sa puso nito… siya mananahan.
WAKAS
The Novel will be updated first on this website. Come back and
continue reading tomorrow, everyone!