Chapter 18


    “DALAWANG taon… Dwang taon na w siyang ibang ginawa. Hindi siya pumasok. Muntik nang


    malugi ang constructionpany na ipinagkatiw namin sa kanya ni Kuya no. He tried monitoring


    everything from your house. Naroonng siya parati sa bahay mo. Every day for two years, he would


    prepare. Parating parang may fiesta sa hapag dahil umaga hanggang gabi, nakahain ang mga paborito


    mong pagkain.


    “Nangingintab din ang buong bahay mo. At tuwing anim na buwan kung papalitan niya ang pintura


    doon para daw masigurong mukhang bago sa pagdating mo.” Natawa si Austin sa kabng linya.


    “Every day, he would wear his best attire. He made sure that things are all clean, all set, all perfect for


    your return. Maghihintay siya sa garden o kaya ay sa gate. Kung uuwi ka, magugt ka.


    Namumk na ang mga itinanim niya. Nagbunga ang mga paghihirap niyang magtanim. ng


    beses ding namatay ang mga itinanim niya noon. So, imagine his joy when the flowers grew and bloom


    one day.” Mayamaya ay natahimik si Austin. ng sandali ang lumipas bago ito nagpatuloy. “And every


    day, he would listen to that ne recorder. Dahil ‘yonng daw ang paraan para marinig niya ang


    boses mo. He would smile,ugh and then he would cry. Yeah, Ansel sucked the past years.”


    Nagt si Yalena. “Austin—”


    “And then on the third year, nagt kaminghat nang bumalik siya sa McClennan Corporation na


    Alvero and de Lara Corporation na ngayon,” parang wng narinig na patuloy ni Austin. “Ibinalik namin


    ang totoong pangn ng mga orihinal na nagmamay-ari ng kompanya. Ansel worked his ass off. Ang


    sabi niya, kangan daw matatag ang kompanya sa pagbabalik mo. Parati siyang nag-o-overtime. And


    then one day, came the good news. Natagpuan ka na. He became conscious about his self. Nag-ayos


    siya uli ng sarili. He was that nervous and excited to see you again. Hanggang sa nman niyang


    ikakasal ka na.”


    Bumuntong-hininga si Austin. “I’m sorry. m kong hindi ko `to dapat sinasabi sa `yo dahil ikakasal ka


    na sa iba at hindi ko m kung may pakim ka pa sa kanya. But I… I wished you’d break it to him


    gently. Because Yalena, more than three years ago, when you lost your baby, you didn’t die alone.


    Ansel died with you.”


    Napahugot nang mlim na hininga si Yalena sa nalang pag-uusap n ni Austin dwang araw na


    ang nakararaan. Nakuha raw nito ang contact number niya sa private investigator na inupahan nito at


    ni Ansel para sa paghahanap sa kanya. Bumalik sa isip niya ang mga salita noon ni Ansel, ang


    paghihirap sa mga mata at ang pait sa boses nito.


    “I’m sorry about your nightmares. I’m sorry about our baby. But, Yana, the idea that you’ve lost our


    baby because of me was more than a nightmare for me for the past years.”


    Kumabog ang dibdib ni Yalena. Napatitig siya sa sariling reflection habang nakasuot ng kanyang


    wedding gown. Madaling-araw pang ay ginising na siya ni Bradley, suot na nito ang itim na tuxedo


    nito. Pinagbihis na siya kaagad ng binata. Gusto daw nitong maaga sng makarating sa simbahan.


    Gusto daw nitong s ang mauna roon kaysa sa mga bisita.


    Mayamaya ay naipilig niya ang ulo. “You can do this, Yalena. Today, you will walk down the aisle and


    marry Ansel.” Ansel. Oh, God.


    Mariing nakagat ni Yalena ang ibabangbi sa magkakahalong damdaming sumapuso sa kanya.


    Mahal niya pa rin ang panganay ni Benedict. M noon hanggang ngayon, ito pa rin. Unang araw pa


    na iyon. Pero natakot siyang aminin dahil hindi na pwedelo na’t ikakasal na siya kay Bradley.


    At si Bradley…makakaya niya bang biguin ito parang bumalik sa isang wng kasiguruhang


    rsyon na naman kay Ansel? Hinding-hindi siya sasaktan ni Bradley. Nakasisiguro siya sa bagay na


    iyon. But Bradley will never make her heart beat either. Napahawak siya sa kanyang noo. Ano ba’ng


    gagawin ko?


    ng sandali pa ay napaigtad si Yalena nang makarinig ng sunod-sunod na pagkatok sa pinto ng


    kanyang kwarto. Hindi nagtagal ay bumukas iyon at iniluwa ang nakangiting anyo ni Bradley.


    “Shall we go?”


    Sinikap niyang ngumiti. Tumayo siya at inabot ang nakhad na pd ni Bradley sa kab ng pagtutol


    ng kanyang puso.


    We’ve had our chance three years ago, Ansel. And maybe… that chance was our first andst. We


    both blew it away.


    MASUYONG inabot ni Bradley ang pd ni Yalena habang papasok s sa simbahan. Nang


    makarating s sa pinto niyon ay huminto ang binata sa palakad.


    “Let’s pretend. Kunwari, totoong kasal natin `to.” Itinuro ni Bradley ang altar. “Walk down the aisle very


    slowly. Hihintayin kita ro’n. I…I just want to see you walk down the aisle and imagine that you’re really


    mine.”


    Nabi si Yalena. “Bradley, ano ba’ng sinasabi mo—”


    “Sssh.” Idinikit ni Bradley ang hintuturo nito sa mgabi ni Yalena. “Just walk, please.”


    Umalis na ang binata sa tabi ni Yalena at pumuwesto sa altar. Naguguluhan man ay nakad na rin


    siya nang makita niyang sumenyas ito. Pero hindi pa man siya nakararating sa gitna ay tinakbo na siya


    nito at mahigpit siyang niyakap.


    “Hindi ko p kaya. Hindi ko p kayang panoorin ka pa. Ang hirap png magpanggap.”


    “Bradley—”


    “Dapat matuwa ako. Ansel came to our housest night. Nag-usap kami sabas. m mo bang


    nakipagkita siya sa akin mahigit isang linggo na ang nakararaan? Nagpakla siya. Siya daw ang


    karibal ko sa `yo. Lbanan niya daw ako. But he gave up the fightst night. Pero, Lena, hindi ako


    masaya. Isip ako nang isip. Paano kung nagkataon na ako ang nasa sitwasyon niya noon? Ano ba’ng


    gagawin ko?


    “For the past years, I hated the man who hurt you but I couldn’t bring myself to hate him when he


    approached me. Dahil m kong mahal ka rin niya, Lena.” Humigpit ang pagkakayakap ni Bradley kay


    Yalena. “Aalis na siya mamayang gabi pabalik ng Pilipinas. Pero may isa siyang request. Hayaan ko


    daw sana na makita ka niya bago tayo ikasal. He said he will bring you a wedding gift.”


    Marahang natawa si Bradley. Naramdaman niya pa ang paghalik nito sa tuktok ng ulo niya bago siya


    pinakawn. “Ngayong araw ng kasal natin, ako ang magreregalo sa `yo.” Hinaplos nito ang kanyang


    mga pisngi. “ng araw ko nang tinatanong sa sarili ko kung magagawa ba kitang pasayahin sa piling


    ko. When I proposed to you, I had hope that I could. But then, I had doubts when Ansel came. Saka ko


    na-realize na kayang p kitang protektahan, mahalin, at ingatan. Kayang p kitang itago sa


    mga bagay na maaring makasakit sa `yo pero hindi kita kayang pasayahin.”


    Napailing si Yalena. Parang kinurot ang puso niya nang makita ang sakit sa mga mata ni Bradley, sakit


    na pilit nitong itinatago sa pamamagitan ng pagngiti. “Hindi totoo `yan—”


    “Do you know thatst night, you were having a real dream? m ko dahil nakipagpalit ako ng pwesto


    kay Martina. Ako ang katabi mo kagabi nang ng oras sa pagtulog. Hindi ka sumisigaw sa panaginip


    mo `di gaya nang dati. Instead you seemed happy. You were smiling so beautifully. And I heard you say


    something. You said you love Ansel. And I knew that very minute… that it’s time to let you go.”


    Nag-unahan sa pagpatak ang mga luha ni Yalena. “I’m sorry, Bradley. I just—”


    “W ka nang kangang sabihin pa. Naiintindihan ko. Nasasaktan ako pero hindi ako nagagalit. `Wag


    mo akong piliin dahilng sa utang-na-loob, Lena. Tinawagan ko na kagabi ang mga bisita. I told them


    that the wedding is off. Si Ansel nang ang hindi pa nakakam. Pero pinakabit ko pa rin ang mga


    decorations dito sa simbahan.” Ngumiti si Bradley. “I told you, I wanted to daydream. Ipinaliwanag ko


    na rin ito kay Martina. Don’t worry, the kid’s pretty smart. Nasasaktan man siya ngayon pero m kong


    maiintindihan niya rin isang araw.” Magaan na hinalikan siya nito sa mgabi. “Aalis na muna ako.


    Ansel will be here any minute. I wish you the best, sweetheart.”


    Nang tatalikuran na sana ni Bradley si Yalena ay mabilis na pinign niya ang binata sa braso. Niyakap


    niya ito kasabay nang muli niyang pagluha. “Hindi ko gustong saktan ka, Bradley.”


    “m ko.” Marahang binas ni Bradley ang mga braso ni Yalena na nakayakap dito. “Once, you


    wished to be invisible. Ibinigay ko iyon sa `yo. Now, it’s my turn to wish the same thing. Pretend that


    you’re not seeing me hurt so you wouldn’t be hurt as well. Ayokong nasasaktan ka dahil sa akin. Do


    that for my pride, too.”


    Nang tuluyang tumalikod si Bradley ay napaharap si Yalena sa altar at pinakatitigan ang imahe roon.


    Noong mga panahong nahihirapan akong maniw na totoo Kayo, na totoong may Diyos at mga


    anghel, ipinad N’yo ang dwang anghel N’yo sa pamamagitan nina Bradley at Martina. I must not


    worry, right? Because angels will be forever blessed.


    Hindi nagtagal ay may narinig siyang mga pappit na yabag. Wng pagmamadali sa kilos na


    humarap si Yalena sa pinto ng simbahan. At gaya nang inaasahan ay nakita niya si Ansel. Ngayon niya


    nang ito nakita matapos nang naging pag-uusap n ng araw na ang nakararaan sa restaurant ni


    Simone. Ibinalik na nito sa orihinal na ky ang buhok nito. W na rin itong suot na contact lenses.


    Gumuhit ang sinserong ngiti sa kanyang mgabi. Sino ang mag-aak na pagkalipas nghat ay s


    pa ring dwa ang magkakatuluyan? Ang sitwasyon n ni Ansel ay isang mking patunay na


    totoong may him.


    “As Neal Maxwell once say, faith in God includes faith in His timing, Yana.” Bi ay umalingawngaw sa


    kanyang isipan ang minsang sinabing iyon sa kanya ng ama noong nabubuhay pa ito. Dad, are you


    here with me? Have you been guiding me all these time?


    Muli ay napaharap si Yalena sa altar. Thank You. Thank You for allowing me to hear dad’s voice again.


    Muling tumulo ang kanyang mga luha. I’ve missed that voice so much. I’ve missed dad so much.


    NAHIGIT ni Ansel ang hininga nang masyan ang matamis na pagngiti ni Yalena nang humarap ito sa


    kanya. Nanuyo anglamunan niya. Napakaganda nitong ikakasal. Nala niya noong panahong nag-


    propose siya rito. He imagined Yalena wearing the same wedding dress that she was wearing right


    now. He imagined her smiling at him as she walks down the aisle. Pero mananatili nang sa


    imahinasyon niya ang bagay na iyon.


    Nag-iwas siya ng mga mata kay Yalena para hindi nito makita ang pagdaan ng kirot sa kanyang


    mukha. Igin niya nang ang tingin sa buong simbahan. Kyngit ang motif doon, ang siyang


    paboritong ky ni Yalena. Iyon din ang motif n para sa kasal sana n noon. Nanikip ang dibdib ni


    Ansel. Humigpit ang pagkakahawak niya sa maliit na kahon. Nakgay roon ang ne recorder at


    duplicate key niya ng town house ni Yalena sa Pilipinas, tanda na pinapya niya na ito. Pero bi ay


    naduduwag siyang gawin iyon. Paano niya ba ito pakakawn nang hindi namamatay ang puso niya?


    “Come here.”


    Muling napaharap si Ansel kay Yalena nang marinig ang mmyos na boses nito. Nakhad ang


    isang pd nito sa kanya.


    N?velDrama.Org: owner of this content.


    “Ang sabi ni Bradley, may sasabihin ka raw sa ‘kin. Maupo na muna tayo.”


    Sa halip na abutin ang kamay ni Yalena ay ibinigay nang niya rito ang hawak na regalo at ipinasok


    niya ang mga kamay sa bulsa ng kanyang jacket. “That’s my… wedding gift. I’ve been rehearsing for


    the past few days on how to say congrattions and best wishes. Pero ang hirap png sabihin ng


    mga bagay na iyon sa personal. Kaya kung sakaling magkita pa tayo pagkatapos nito, saka nang


    siguro kita babatiin. Because I can’t… congratte you sincerely right now. And I can’t… really hold


    your hand.” Napahugot siya nang mlim na hininga. “Because I’m afraid I might never let go of your


    hand anymore.”


    “Kung sakali bang tayo ang ikakasal, ano ang ipapangako mo sa akin sa harap ng altar?” sa halip ay


    tanong ni Yalena.


    Idinaan ni Ansel sa tawa ang sakit na nadarama. “You’re cruel. Do you know that?”


    “Come on,” muling ngumiti si Yalena. “I need to hear you say it. I need to know I made the right choice.”


    Kumabog ang dibdib ni Ansel. “Ano’ng ibig mong sabihin?”


    “Just say it, Ansel. Let me hear your vows.”


    “When I was younger, parati akong pinagsasabihan ni Mama. Hindi ko raw kasi sineseryoso ang


    pagdarasal. But when you were gone, I started to pray seriously. Every single day, I would ask you


    from God. Nangako ako sa Kanya na kung sakaling matagpuan kita at magawa mo pa rin akong


    mahalin sa kab ng mga nagawa ko sa `yo, gagawin ko anghat ng gusto mo.” Dahan-dahang


    humakbang si Ansel ppit kay Yalena. Nang hindi na mapign ang sarili ay inabot niya rin ang mga


    kamay nito. Kung iyon na ang huling pagkakataong magagawa niya iyon, dapat p ay samanthin


    niya na habang w pang nakasuot na singsing ng ibanglaki sa daliri nito. Buong pagmamahal na


    hinalikan niya ang mga kamay nito.


    Namasa ang kanyang mga mata. “I told God that I will serve Him every day. I will be the man He wants


    me to be. Lahat, gagawin ko para maging karapat-dapat para sa `yo. I will be your ve, Yana. I will be


    your follower. You can lead my whole life and it’s okay as long as I wouldn’t have to search for you


    anymore, as long as you will always be right next to me. If this is our real wedding, I will tell you that


    every minute of our lives, I will show you what true love is.” Naghihirap na napailing siya. “But God…


    this isn’t our wedding.”


    “So the shark really loves the dragon? Can the dragon trust the shark this time?”


    “Yes. Ngayong m na ng pating kung paano ang buhay nang w ang dragon, makakaasa ang


    dragon na hindi na siya muling sasaktan ng pating. More than three years of agony taught the shark a


    great lesson: and that’s to never hurt the one he loves. Yalena, mahal kita. Mahal na mahal kita.”


    Niyakap niya ang dga. “Paano… paano ba kita pakakawn nito? Natatakot ako. Paano ba ako


    makakabalik sa Pilipinas? How can I ever face Maggy, rice, Austin and no without remembering


    you? Mahigit tatlong taon na ang anak nina Maggy. Magdadwang taon naman ang anak nina


    rice at no. How can I bear to look at those kids without thinking that we could have had ours?”


    Nasorpresa si Ansel nang maramdaman ang pagganti ng yakap ni Yalena. His tears fell. Kay tagal


    niyang nangul sa pamilyar na init na hatid ng yakap nito.


    “Bradley told me that for the first time, I had a beautiful dreamst night. Hindi na raw ako binangungot.


    And I think that was a good sign. Ang sabi ni Bradley, tinatawag daw kita sa panaginip ko. And I was


    saying I love you.”


    Natla si Ansel.


    “Mabuting tao si Bradley at mahal niya ako. Pero may iba’t ibang antas ng pag-ibig. May pag-ibig na


    tumatagal nang habang-buhay sa puso mo kahit na ayaw mo. That’s the kind of love I have for you,


    Ansel.”


    Umahon ang pag-asa sa puso ni Ansel. Mabilis na kumaw siya sa dga at pinakatitigan ang


    maamong mukha nito. “You mean—”


    Naluluhang tumango si Yalena. “The wedding is off. Bradley lets me go.”


    “Oh, God! And here I thought my prayers weren’t heard.” Idinikit niya ang noo sa noo ng dga.


    Ipinaikot niya ang mga braso sa baywang nito. “Thank you, Yana. I love you so much!”


    “They say love endures,” marahang bulong ng dga. “Thank you for loving me all these years, Ansel,


    and for enduring the pain. Maraming smat kasi dumating ka… at sinundo ako. I love you.”


    Gumaralgal ang boses nito. “Sa susunod na araw, umuwi na tayo, ha?”


    Umuwi na tayo. God… those three words were the most beautiful words he had heard after a long


    time.


    Sunod-sunod na tumango si Ansel. “Uuwi na tayo,” aniya bago ginawaran ng halik ang mgabi ng


    dga. Pagkalipas ng ng taon, muling nabuhay ang puso niya. Nala niya ang habilin ng ina bago


    siya nagpunta sa Pornd. Ito at ang mga kapatidng niya ang nakakam ng pagpunta niya roon.


    Sa kunan ay muli niya ring nakasundo ang kanyang ina at mga kapatid.


    Romans chapter fifteen verse four; for everything that was written in the past was written to teach us,


    so that through the endurance taught in the Scriptures and the encouragement they provide, we might


    have hope, Ansel.


    Thank you, Mom. And thank You, Lord. Thank You for hearing my prayers even though I don’t deserve


    it. You’re the best.


    Wakas


    The Novel will be updated first on this website. Come back and


    continue reading tomorrow, everyone!