Chapter 17


    “COME here.” Tinapik ni Bradley ang espasyo sa tabi niya at pilit na inalis pansamant sa isipan ang


    naging usapan n ni Ansel. “Sit beside me.”


    Tahimik na sumunod si Yalena. Nakapantulog pa ito. Magulo pa ang buhok pero mukha pa rin itong


    anghel para sa kanya. At mananatili itong anghel sa buhay niya, sa buhay n ni Martina. Dahil sim


    nang dumating ang dga sa buhay nng mag-ama ay nagsimng maging maky anghat.


    Sintunado anghat ng bagay para kay Bradley noong w pa si Yalena. Nagkaroonng iyon ng tono


    nang dumating na ito.


    Nang makaupo si Yalena sa tabi ni Bradley ay agad na niyakap niya ito katd nang nakasanayan


    niya. “It’s past two in the morning, sweetheart. Are you having nightmares again?”


    “No,” anito kasabay ng paghawak sa mga braso niya na nakayakap dito.


    Bahagyang napangiti si Bradley. Kabisado niya na ang ugali ni Yalena. m niya kung kan ito


    nagsisinungaling. Mabilis at mahina ang sagot nito tuwing hindi taos sa puso ang sinasabi nito. May


    school camping si Martina at overnight iyon kaya hindi ito katabi ni Yalena sa pagtulog nang gabing


    iyon.


    Kahit siya ay hindi rin makatulog. Hindi niya maipahinga ang kanyang isip. Hinihintay niyang umamin


    sa kanya ang dga tungkol sa pagdating ni Ansel. Gawain niya na iyon m pa noon, ang maghintay


    kung kan siya nito pagkakatiwan ng mga pinakatago-tagong emosyon nito. Kung ganoon ay


    binangungot uli ito nang w si Martina na gumigising dito at kasama nitong nagdarasal kapag


    nangyayari iyon.


    Bumaba ang mga kamay ni Bradley sa mga kamay ni Yalena.


    “Close your eyes,” mayamaya ay bulong niya. Nang silipin niya ang mukha ng dga ay nakita niyang


    nakapikit nga ito. Binuhat niya ito at iniupo sa kanyang mga hita patalikod sa kanya, mayamaya ay


    pumikit na rin at taimtim na nanngin. Hindi pa man siya natatapos ay narinig niya na ang impit na


    paghikbi ng dga. Masuyo niyang hinalikan ang ulo nito nang matapos manngin. “`Care to tell me


    about your nightmare?”


    “Ansel and the baby,” garalgal ang boses na sagot ng dga.


    Pasulpot-sulpot nang sa nakalipas na mga buwan ang mga masasamang panaginip ni Yalena.


    “Nandito si Ansel sa Pornd, Bradley. I saw him firstst week. Since then, I… I often see him. He’s


    always trying to talk to me. Kahit sa pagde-deliver ko ng pastries sa restaurant ni Simone ay


    sumusunod pa rin siya. Ngayon kong sinabi dahil hindi ko m kung paano aaminin sa `yo. Saka


    m kong nagre-record kayo ng bagong album. I didn’t want to distract you.”


    “And you’re saying this to me now because?”


    “Because I know you’re done recording.”


    Marahang napangiti si Bradley sa narinig.


    “And because I didn’t want you to worry.”


    Toote, I’m worrying now. I’ve been worrying the entire day. And I know I’ll continue worrying until the


    day of our wedding. Gusto sanang sabihin ni Bradley pero sa halip ay iba ang lumabas sa kanyang


    mgabi. “Ano ba’ng nararamdaman mo ngayon?”


    “I feel rage.”


    Iyon ang ikinatatakot ni Bradley. Paano kung sa dulo p ng galit ni Yalena ay naroroon pa rin ang


    pagmamahal nito para kay Ansel? Dahil ganoon naman si Yalena, ganoon ang anghel niya. Mmbot


    ang puso nito kabaliktaran sa pagkakakla rito nina Simone at ng mga kabanda niya.


    Yalena was cold and distant to everyone except to Bradley and Martina. Hindi marunong ngumiti at


    tumawa ang dga sa iba maliban sa kanng mag-ama. Napabuntong-hininga siya. Muli niyang


    niyakap ang dga. Isinandal niya ang ulo sa likod nito. “Paano kung ma-realize mong mahal mo pa


    p siya? Pakakawn na ba kita?”


    “No, no, please don’t say that!” agad na sagot ng dga. Bumitiw ito sa kanya para makaharap sa


    kanya. Ikinulong nito ang mga pisngi niya sa maiinit na mga pd nito. “Don’t let me go. Hindi ako


    us,” determinadong sinabi ng dga pero bakit parang may narinig siyang pangamba sa boses nito?


    Sa kab niyon ay tumango nang si Bradley.


    How he wished she could just say she loved him, too. Because if she will only say those words, no


    matter what happens, he will never really let her go.


    “SI BRADLEY tga…” Naiiling na napangiti si Yalena nang makita ang mga nakasabog na ky-


    dw na rosas sa buong restaurant na pagmamay-ari ni Simone. Nagpunta siya roon nang umagang


    iyon para sa huling beses na paghahatid niya ng mga pastries at cakes. Ibinaba niya ang mga dng


    kahon sa ibabaw ng counter.


    Noong una ay nagtaka pa siya nang wng maabutang tao sa loob ng restaurant. Pero naw ang


    pagtatakang iyon nang mapansin ang mga nagkt na rosas at lobo sa paligid. Mayroon ding


    mmyos na musika na nagmum sa mga speakers doon. Minsan na iyong ginawa sa kanya ni


    Bradley kaya nakasisiguro siyang ito na naman ang may pakana niyon.


    Napakaswerte niya sa mapapangasawa. Sa susunod na linggo na ang kanng kasal. At noong


    nakaraang araw ay niregaluhan siya nito ng sarili niyang pwesto ng bakeshop. Pwede niya na raw


    buksan iyon sa pagbabalik n sa Pornd m sa kanng honeymoon.


    Nang may marinig si Yalena na mga pappit na yabag m sa kanyang likuran ay agad na humarap


    siya roon. “Bradley, ikaw tga! You didn’t have to do this—” Agad na naw ang kanyang ngiti nang


    sa halip na si Bradley ay iba ang sumalubong sa kanya. Si Ansel iyon, tk ang isang cart na


    nalaman ng mga umuusok pang pagkain. Sa gilid ng cart ay naroroon ang bouquet ng dw na


    rosas. Kitang-kita niya ang parawan ng kirot sa anyo ng binata.


    “I’m sorry if I disappointed you. I’m sorry I’m not the man you’re expecting,” mahinang sinabi ni Ansel at


    mayamaya ay itinuro ang cart. “Ako mismo ang nagluto. Have a taste. Hindi na ako mapapahiya sa `yo


    this time. I’ve practiced cooking for the past years, Yana.”


    “Ansel!” Kumuyom ang mga kamay ni Yalena nang maisip kung ano ang nangyayari. “Bradley’s friend


    owns this restaurant! Hindi ka na nahiya! Dito ka pa tga gumawa ng kalokohang `to?”


    Mayamaya ay nabi siya nang mapagmasdan nang husto ang itsura ng binata. Nakapusod ang


    buhok nito na pinakyan ng ky-mais. Nakasuot ito ng hapit na navy blue V-neck shirt na pinarisan


    ng ck leather jacket. Nakamaong na pantalon ito na may butas pa sa mga tuhod. May stud earring


    pa ito sa kaliwang tainga. And his eyes… My God. They were gray.


    “What in the world happened to you?” Ganoong-ganoon manamit si Bradley tuwing may gig ito. “Bakit


    ganyan ang ayos mo? Bakit ka nagay ng contact lens? Why did you even dye your hair? You look


    —”


    “Like Bradley?” Gumuhit ang malungkot na ngiti sa mgabi ni Ansel. “Mahal mo siya kaya mo siya


    pakakasn, `di ba? I figured that maybe you could like me even a little if I start to look like him. I… I


    can change for you, Yana. I can be your Bradley if you want me to. I can stop being Ansel McClennan


    for you. Just… just please ept me again. Just trust me again. Love me again.


    “I’m sorry if I had to rent this ce. Hindi ko na kasi m kung paano ka pa makakausap. Nauubusan


    na ako ng oras.” Bumakas ang frustration sa boses ng binata. “Yalena, hindi ko makakaya kung


    mawaw ka pa. Mahal na mahal pa rin kita.”


    Aabutin na sana ni Ansel ang kamay ni Yalena nang umatras siya. Minsan pa ay gumuhit ang sakit sa


    mga mata ng binata. Pero wng-w ang sakit na iyon kompara sa nadarama niya, kompara sa


    ipinaranas nito sa kanya. Ang buong ak niya ay nakabangon na siya. Pero nang magsimng


    N?velDrama.Org: owner of this content.


    magpakita ang binata ay na-realize niyang nagkamali p siya, na durog na durog pa rin p siya


    hanggang sa mga sandaling iyon.


    “Ang babaw-babaw mo magmahal. Kaya sa `yong-sa `yo na ang pagmamahal mo! Hindi ko `yan


    kangan! Damn it, McClennan.” Namasa ang mga mata ni Yalena. Tumaas-baba ang dibdib niya sa


    pinaghalo-halong emosyon na hindi niya nagawang bas noon dahil nawn na siya ng pagkakataon.


    “For several years, I’ve lived in a nightmare. I was only freed from that nightmare the very day I felt that


    you loved me, too. When you fell in love with me, every day felt like a beautiful dream. Araw-araw,


    sim niyon, pakiramdam ko, nangangarap ako. And then one day, you used me things.” Tumulo


    ang kanyang mga luha. “Sinaktan mo ako. Naw ang anak ko. You brought me back to my


    nightmares.


    “Pinaasa mong ako sa isang magandang panaginip.” Mariing naipikit ni Yalena ang mga mata sa


    pagdaloy ng mga mapapait na . “Tinawag kita noong araw na `yon. Paulit-ulit.” Nabasag ang


    kanyang boses. “But you pushed me away. You killed my baby right after denying you’re the father! You


    killed me, Ansel. `Tapos ngayon, bumabalik ka na naman.” Nagmt siya ng mga mata. Hindi niya na


    tinangkang punasan pa ang mga luha. “Nasaan ba? Nasaan ang sinasabi mong pagmamahal mong


    ‘yan noong kangan ko noon? Kinalimutan ko anghat para sa `yo. W na akong itinira para sa


    sarili ko. Pero ito ang ipinalit mo. You and your father had done nothing but hurt me! Kaya tama na,


    utang-na-loob!”


    Npitan ni Yalena ang cart at naghihimagsik na itinapon anghat ng mga nakgay roon. “Tign mo


    na `to! Maawa ka naman sa ‘kin!”


    Napatitig siya sa mga nabasag na mangkok at sa mga nagkt na pagkain. Puro paborito niya ang


    mga iyon. Nanghihinang naupo siya sa sahig. The pain in her chest was making it hard for her to


    breathe. Isinubsob niya ang mukha sa kanyang mga tuhod at mayamaya ay napahagulgol.


    “Ano ba’ng dapat na sabihin ko? My father’s a murderer and a thief. My mother’s a liar. I’m an asshole.


    Isang araw, nagising ako at nman kong baluktot p ang mga pinaniniwan ko. My father killed


    my fiancée’s parents and took their wealth. And then I heard those stupid voice recordings. Namatay si


    Dad. Naroon ka sa rest house. Agaw-buhay si Mama. Kasabay niyon, nman kong matagal na p


    akong nagmumukhang tanga dahilhat sa paligid ko, m ang ginawa ni Dad maliban sa ‘kin.”


    Dahan-dahang nag-angat si Yalena ng mukha nang marinig ang mga sinabing iyon ni Ansel.


    Bumungad sa kanya ang mukha ng binata. Nakaupo rin ito sa sahig paharap sa kanya.


    “Pakiramdam ko, niloko at pinaruan ako ng buong mundo. I’ve always thought I was smart. Heck, I


    was the shark in the business industry. Pero naloko ako. And you know what? At some point, three


    years ago, I envied you. Dahil nang maranasan mo ang trahedya sa mga magng mo, m mo kung


    ano ang eksaktong nangyari. There’s just one thing you need to absorb: your parents’ death. Pero ako,


    Yana, I had to absorb everything all at once.” Sumungaw ang mga luha sa mga mata ni Ansel. “Ang


    dami kong kinangang iproseso sa isip ko. At hindi ko m kung paano sisimn kasihat masakit.


    Lahat, mahirap.


    “Nang mga panahon na ‘yon, ni hindi ko makla ang sarili ko. I wasn’t sure who I really was. `Tapos


    paulit-ulit kitang nakikita noon. It was painful for me too, Yana. Para akong humaharap sa `yo nang


    wng ulo tuwing naala ko ang ginawa ni Dad. Pero para ding namamatay ang puso ko tuwing


    naiisip ko ang posibilidad na baka may kinman ka sa pagkamatay niya. Yes, Dad may be a


    murderer. He may be the world’s cruelest man. But I’m still his son. He’s still my father. The thought


    that the woman I love could be the reason behind his death was heartbreaking.” Nabasag ang boses ni


    Ansel. “Because back then, you had all the motives to do that to my father. Kung nagawa akong


    lokohin ng sarili kong pamilya, naisip ko, paano pa kaya ang babaeng mahal ko na buhay ng mga


    magng niya ang ipinalaban?


    “Yana, I didn’t know what to believe back then. Ang daming nangyari. Iisang ang puso ko. Hindi ko


    m kung paano pagkakasyahin doonhat ng emosyon.” Inabot ni Ansel ang mga pd ni Yalena.


    “Patawarin mo ako.” Pumatak ang mga luha ng binata. “Iyon na ang pinakarason na maibibigay ko.


    Sana… sana paniwan mong dwa tayong biktima rito. Nang ma-realize kong nagkamali ako,


    hinanap kita. Hindi ako tumigil kaya nandito ako sa harap mo at ipinagsisiksikan ang sarili ko ngayon


    pagkalipas ng mahigit tatlong taon. I’m sorry about your nightmares. I’m sorry about our baby.


    “But, Yana, the idea that you’ve lost our baby because of me was more than a nightmare for me the


    past years. And I only endured all that because I was hoping to see you, to ask for forgiveness, even if


    I don’t deserve it.” Isinubsob ni Ansel ang mukha sa mga pd ni Yalena. “I’m sorry, baby. I’m sorry.”


    Nabasa ng mga luha ng binata ang kanyang mga pd. Gumw ang mga balikat nito tanda ng


    pagtangis.


    “Your tears, Ansel… I want to believe those waterworks,” mayamaya ay bulong ni Yalena. “I want to


    trust your words. But I couldn’t. At iyon ang mas masakit dahil ikaw mismo ang nag-alis ng kapasidad


    kong maniw pa sa `yo.” Hinugot niya ang mga pd pyo sa binata. Kahit nalambot pa ang


    mga tuhod ay sinikap niyang tumayo. “Tama na. Umaasa ako na ito na ang huli nating pagkikita.”


    Pbas na sana siya ng restaurant nang humabol si Ansel. Napasinghap siya nang lumuhod ito sa


    harap niya at niyakap ang kanyang mga hita.


    “I can’t lose you again. `Wag mo kong iwan, Yana. Mababaliw ako. Ako nang uli. Ako naman ang


    nauna, `di ba? Tayo naman tga dapat, `di ba? I told you I can change for you. I can be your Bradley


    if you want me to—”


    “But you can never be the original Bradley,” halos pabulong na sagot ni Yalena. “I hated the woman I’ve


    be because of your father, because of my rage, because of my revenge. And then I fell in love


    with you. I started to yearn for my old self. Bumalik ako sa dating ako nang mahalin kita.” Wng


    buhay siyang ngumiti. “Hindi ako matapang pero ayosng. Hindi ako manhid. Hindi ako puno ng galit.


    I was soft but I didn’t mind. I gave you the control over me and that’s okay. Ngayon, narinig ko na finally


    ang mga paliwanag mo. Pero nasasaktan pa rin ako. Dahil naw ang anak ko. Inalis mo anghat ng


    naipong saya sa puso ko. You didn’t trust me enough, Ansel. That was when I started to hate ever


    mahina, kaysa kinakaya-kaya ng iba.”


    Pinagmasdan ni Yalena ang binata. Dums ang mga kamay nitong nakayakap sa kanyang mga hita.


    Bumagsak ang mga iyon sa magkabng gilid nito. Nanatili itong nakayuko. “Bradley was there for me


    for the past years. At mahal niya ako. Sa kanya, sigurado akong maiingatan ang puso ko. Kasi, Ansel,


    pagod na akong masaktan. Pagod na akong lumuha. Pagod na akong magdusa,” sinabi niya bago


    tuluyang umalis ng restaurant.