Chapter 1: Prologue
Alzheimer’s disease, it is something that everyone would desperately try to get away from… but not
me. Nang mman kong may ganoong uri ako ng karamdaman, natuwa pa ako. Dahil m kong
magagamit ko iyon para makatakas at para makalimutan anghat. Gagaan pa kahit paano ang loob
ko kapag dumating ang panahon na hindi ko na magagawang makapagst sa at na ito. I will no
longer need an outlet to release the pain. Gustong-gusto ko nang makalimot dahil habang nakakala
pa ako, paulit-ulit ko siyang babalikan. Dahil iyon ang parating iuutos ng puso ko at paulit-ulit ko ring
mararanasan ang kamatayan.
It’s a slow death watching Ca fall apart because of me. Subalit makasarili ako. Watching the one you
love fall for someone else hurts. Watching her be happy with someone else hurts even more. Subalit
wng anumang salita na malarawan sa sakit na mararamdaman mo sa oras na makita mong
nasasaktan ang ipinangangndakan mong pinakamamahal mo nang dahil sa kagagawan mo.
I’m sick of dying every single day. Gusto kong kalimutan na sinaktan ko si Ca, na sinira ko hinding
ang pamilya niya kundi pati na ang pamilya ng iba. Gusto kong kalimutan na ako ang dahn kung
bakit nawn ng mga magng ang mga batang iyon. I wanted to forget that I am more than a sinner,
that I am a liar, a traitor, a thief, and a murderer. Gusto kong kalimutan ang kwento ng buhay ko para
kapag dumating ang araw na nagkaharap kaming muli ng mga anak ko, magagawa ko kahit paanong
salubungin ang kanng mga mata kahit nangangahulugan iyon na w na akong maala.
Sa buong buhay ko, dwang ulit pang akong naging masaya. Una ay nang makita ko si Ca sa
kauna-unahang pagkakataon. Pangwa ay nang maging ama ako nina Ansel, no, at Austin. The
rest of my life is filled with tragedy, with memories that I’m too hurt and too embarrassed to remember.
m ko na isang araw ay mki ang posibilidad na mabasa ito ng isa sa mga anak ko. Nakiusap ako
kay Alexandra na itago anghat ng mga diaries ko m pa noon hanggang sa mga sandaling ito. For
a man who had been called an ass, a viin, a terminator, and a cruel businessman, who would have
thought I’d have diaries? Ipingay ko ang mga ito sa library. Umaasa ako na isang araw ay maaantig
ang kuryosidad ng mga anak ko para mabut ang mga ito, para mahantad ang mga bagay na
kanman ay hindi ko magagawang aminin sa personal. I want them to be the ones to give justice to
rice and the twins, justice that I am never capable of giving.
m kong masisira ang pagtingin sa akin ng mga anak ko kapag nabasa n ang mga ito. Hindi ako
maghahangad ng kapatawaran, kahit ang kapatawaran nina Maggy, Yalena, at rice. W akong
karapatang maghangad matapos anghat. Dngin kong na sana ay matuto s m sa aking
mga naging pagkakamali, na kapag nagmahal s at ginusto ng minamahal nng lumaya, pyain
n. As the song goes, she’s yours if she stays. That’s what it feels like to love a woman.
Hindi ako nagmahal nang tama. Hindi ako nagmahal nang nararapat kaya w ako sa posisyon para
mag-ambag ng mga payo ukol sa pag-ibig. But I do have a lot to say about pain and regrets. And
things get even more painful and regretful if they are involved with the ones we love.
Benedict
Napahugot nang mlim na hininga si no matapos mabasa ang huling pahina ng isa sa mga
journals ng ama. Mahigit isang taon na ang lumipas m nang matusan niya ang katotohanan
tungkol sa tunay na pagkatao ng kanyang ama. Pero sariwang-sariwa pa rin ang frustration at sakit sa
puso niya na parang kahaponng nabasa ang journal na iyon. Nalipat ang atensiyon niya sa
nakababatang kapatid na si Austin nang kunin nito m sa kanya ang hawak na journal. Katd ng
iba pang journals ay ingay din nito iyon sa traveling bag.
Kumunot ang noo niya. “Ano’ng gagawin mo sa mga ‘yan, Austin?”
“May ng mga entries sa journals na para kina rice, Maggy, at Yalena,” ani Austin. “At kangan
nng mabasa ang mga ‘yon. I think that was Benedict’s selfish way of asking forgiveness.” Bahagyang
humina ang boses nito. “But the old man is right, Al. Totoong w siyang karapatang humingi ng
kapatawaran. He doesn’t deserve it, not in this lifetime, at least.” Mayamaya ay ipinilig nito ang ulo at
pilit binago ang takbo ng usapan. “Tumawag p si Yalena kay Maggy noong isang araw. Darating
daw bukas si Yalena at sa bahay na muna tutuloy. Maggy told her to have a heart.”
Napatango-tango si no. m niyang tungkol sa magiging paghihiganti ni Yalena ang tinutukoy ng
kapatid, paghihiganti na ngayon ay nakasentro para kay Ansel. “And what did Yalena say?”
“That she didn’t have her heart anymore. Benedict took it away.”
Kahit paano ay nakaramdam ng amusement si no nang makita ang pagdaan ng pangamba sa mga
mata ni Austin. “`Wag mong sabihing nag-ala ka para kay Kuya Ansel? Come on, brother. Kasintuso
siya ni Benedict. Kontrabida ang tingin sa kanya nghat sa business society. Others even call him
N?velDrama.Org: owner of this content.
shark. I’m sure he can handle this situation better than us.”
“Hinding naman ako para kay Kuya Ansel nag-ala. Kundi pati na rin sa ating dwa,lo na sa
‘kin. De Laras’ are tough. Kay Maggy pa ngang ay nahihirapan na ako. Siguradonglo na kay
Yalena. Haven’t you heard about that criminalwyer? M-dragon daw ‘yon sa loob ng korte. She got
the second highest rank in the bar exam. Matinik na abogada. W pa siyang naipapatalong kaso sa
mga hinawakan niya.” Bumuntong-hininga si Austin. “Besides, let’s not underestimate the power of
women. Siguradong pagdaraanan din ni Kuya Ansel ang mga pinagdaanan natin. He may be a shark,
but Yalena, as a well-known dragon, will throw fire at him right before he could catch her.”
“Hmm…” Napasulyap si no sa gawi ng library kung saan nakasabit ang family portrait n. Tumutok
ang mga mata niya kay Ansel, ang panganay nng kapatid. “So it’s a dragon versus shark. Base sa
mga sinabi mo, parang gusto ko nang maawa para sa pating ng pamilya natin.” Muli siyang napangiti.
“But brother, sharks may be predictable. But the number of their attacks isn’t.” Kinindatan niya ang
kapatid. “I’ve read that somewhere.”