Chapter 19


    “WOW, NAWALA ka nang halos isang buwan. And now you’re saying that you’re getting married and


    that you’re pregnant? That was… fast,” gt na sinabi ni Maggy kay Radha.


    Pinuntahan siya nito sa opisina niya at niyayang sumama rito sandali. Dahil tapos naman na ang mga


    gawain niya roon ay nag-undertime nang siya at sumama na rito. Tutal ay matagal-tagal na rin sng


    hindi nagkikita at nakakapag-usap ng kanyang sidekick.


    Radha was blooming. Kabaliktaran sa nakita ni Maggy na itsura ng babae noong sunduin siya nito at ni


    Yalena sa mansiyon ng mga McClennan noon. Puno ito ng guilt noon sa nangyari sa kanya. Paulit-ulit


    nitong sinisi ang sarili kahit na noong panahong naibalik na sa kulungan sa Nevada ang dating live-in


    partner nito. Pero ngayon ay mukhang maayos na ito.


    Bago nagpam sa kanya noon si Radha ay siniguro na muna nito na tapos na ang mga ipinapagawa


    niyang researches. At ngayon nga ay gusto na daw nitong tumigil sa pagtatrabaho para mapagtuunan


    ng pansin ang magiging pamilya nito. Marami na ring pinagdaanan si Radha. Maggy knew that it was


    wrong to feel envious but she just could not help feeling that way. Pilit na binalew niya ang


    negatibong nararamdaman.


    “So, who’s the lucky guy?” tanong ni Maggy habang nagmamaneho ito.


    “Si Baron, Ma’am. Nakla ko siya dahil sa inyo.” Sinulyapan siya ni Radha at mayamaya ay


    nangingip ang mga matang nginitian siya. “Siya ang may-ari ng bar kung saan kayo unang nagkita


    ni Sir Austin, Ma’am. Siya rin ang pinagkuhanan ko ng ng mga impormasyon tungkol kay Sir.”


    Tumawa ito. “Utang ko sa inyo kung bakit ko siya nakla, Ma’am. Kung hindi ninyo ako inyo sa


    buhay ko noon, kung hindi ninyo ako binigyan ng trabaho, w sana ako dito ngayon. Hindi sana ako


    ganito kasaya ngayon.”


    Natign si Maggy. Ano ba ang dapat niyang sabihin sa mga ganoong pagkakataon? How should


    someone as miserable as her respond to other people’s happy remarks about their lives?


    “Iyon ang dahn kaya gusto kong ibalik ang pabor, Ma’am. Gusto ko rin kayong makitang masaya.”


    Narinig niya ang pagbuntong-hininga ni Radha sa muli niyang pananahimik. “`Baba na tayo, Ma’am.


    May gusto akong ipakita sa inyo.”


    Muling natign si Maggy. Ni hindi niya namyan na huminto na p si Radha sa pagmamaneho.


    Bumaba na ito ng kotse. Nasorpresa siya nang makitang sa simbahan s papunta. Sa loob ng ng


    sandali ay nanigas ang kanyang mga binti. Tinalikuran niya na ang Diyos noon pero hayun siya ngayon


    at nasa kaharian Nito. Mariing kinagat niya ang ibabangbi. Can she dare make it inside the church


    without burning?


    “Ma’am, pumasok na tayo.” Namig ang mga pd ni Maggy nang bi nang siyang hhin ni


    Radha papasok sa simbahan. “Dito ko gustong magpakasal,” para bang puno ng pag-asang sinabi pa


    nito. “At dito ko gustong makapag-usap tayo nang masinsinan.”


    Wng katao-tao sa loob ng simbahan.


    N?velDrama.Org owns ? this.


    “D-dito nang… t-tayo,” mahinang sinabi ni Maggy at naupo na sa huling hanay ng mga upuan na


    unang bumungad sa kanya sa pagpasok niya roon. She needed to rest her knees badly.


    Sa isip ay parang bi niyang narinig ang sermon ng kanyang mga magng.


    “MAGGY, gumising ka na. Mahuhuli na tayo sa misa,” nala niyang sinabi ng ina habang pilit na


    ginigising siya noon. “Come on, honey. Get up.”


    Nagkunwari si Maggy na wng narinig sa halip ay nagtalukbong pa ng kumot. Inaantok pa siya.


    Nagbabad siya sa telepono noong nagdaang gabi sa pakikipagkwentuhan kay rice. Dahil maagang


    natulog ang kakambal ay si rice ang naging kakulitan niya. “Kayo nang, Mom. Inaantok pa po ako


    at—”


    “Our Lord God died for us, Maggy and the least we could do is—”


    “I know, I know.” Kahit namimigat pa ang mga talukap ay sinikap dumt ni Maggy, mayamaya ay


    tuluyan nang bumangon. “The least we could do is to serve Him, believe in Him and live for Him.” Iyon


    ang paboritong linya ng mga magng. Nakabisado niya na iyon sa katagn sa kauulit ng mga ito


    tuwing pinagsasabihan s ng kakambal tungkol sa pagsisimba.


    “Good girl.” Mwak na ngumiti ang kanyang ina. Nagpunta ito sa kanyang closet at namili ng isusuot


    niya habang patuloy pa rin ito sa pagsasalita. “Katd nga ng sinabi ng Papa mo, hindi dapat


    dumating ang pagkakataong mananawa ka nang mabuhay para sa Kanya, na bibitaw ka sa mga


    pangako Niya. Because His ns are always better than us, honey. Everything that happened is all a


    part of His n.”


    Iniunat ni Maggy ang mga braso kasabay ng muling paghihikab. “Paano ang mga taong namatay dahil


    sa bagyo? Paano ang mga sundalong namatay dahil sa giyera? What about the ones who lost


    important people in their lives?” kunot-noo niyang tanong.


    Napanood n ni Yalena noong nakaraang araw sa telebisyon ang lumgong bng ng mga taong


    namatay sa kaaalisng na bagyo sa bansa habang patuloy pa rin ang nangyayaring giyera sa ibang


    panig ng Mindanao nang mga sandaling iyon. “Is hurting people by taking away the love of their lives a


    part of His n as well? But I thought He wanted to protect His children? Hindi kaya nagpa-powertrip


    ang Diyos, Mommy?”


    “Maggy!” Nandidt ang mga matang nilingon siya ng ina. “Ano ba’ng pinagsasabi mo, anak? When


    people are supposed to die, anumang pagtatago o pag-iingat ang gawin n ay mamamatay pa rin s.


    Dahil nangangahulugan iyon na tapos na ang misyon n sa mundo. Pinoprotektahan ng Diyos ang


    Kanyang mga anak, iyon ang dahn kung bakit buhay pa rin tayo ngayon. Pero kung oras na ng isang


    tao, w na Siyang magagawa pa.”


    Lumapit ang ina sa kanya at pinakatitigan siya. “Hindi nagpa-power trip ang Diyos. anak. Lahat ng


    nangyayari sa buhay ng tao ay may rason. So, if something happens, we should always try to figure


    His reasons why instead of leaving Him the moment the storm strikes.”


    Hindi nagawang makasagot noon ni Maggy sa usapan nng iyon ng ina. Pero ngayong naranasan


    niya na ang “bagyo” na sinasabi ng ina at nala niya ang mga linya nito noon, hindi niya m kung


    ano ang unang bagay na iisipin. Kung tunay ngang hindi nagpa-power trip ang Diyos at anghat ay


    may rason, kung ganoon ay ano ang posibleng rason sa likod ng bagyong sinapit ng pamilya niya


    noon?


    Napatitig si Maggy sa imahen sa kanyang harap. What do You want me to realize? What was that


    storm all about?


    “Ipinabibigay nga p ito sa inyo ni Ma’am rice.”


    Napasinghap si Maggy nang ibigay sa kanya ni Radha ang ng photo albums. Bahagya mang


    kumupas ang ky ay tandang-tanda niya pa rin ang mga iyon. Muntik nang magbuwis ng buhay ang


    kanyang ama parang sa mga photo albums na iyon. Napuno ng hindi maipaliwanag na emosyon ang


    kanyang puso. Napalunok siya nang mahawakan uli ang mga iyon.


    “Na-recover ang mga ‘yan sa bag ninyo noong araw ng aksidente. Ma’am rice kept them and gave


    them to me when I went back to Manst week to meet Baron’s family.”


    “Kung hinayaan kong masunog nang basta ang mga litrato,  nang ang matitira sa atin, anak.


    And even memories fade. Besides, I want you and your sister to have them. I want you to remember


    our happy and solid moments together.” Nag-init ang mga mata ni Maggy nang maro sa isipan niya


    ang pala na iyon ng ama noong gabi bago ito binawian ng buhay. “Kung sakali mang may mangyari,


    gusto kong balikan ninyo ni Yalena ang mga litrato natin para matandaan n’yo kung gaano natin


    kamahal ang isa’t isa. Your smile in every pictures, sweetheart, I don’t want you to lose that, all right?


    Live your live, that is one of your mother’s wishes for you and Yalena. Maging matagumpay kayo. Be


    happy and stay as you are. Hold onto God and keep your hope and faith intact.”


    ng sandaling natla si Maggy. Bi ang pagbuhos ng mga ng iyon sa kanyang isipan na


    para bang kahaponng nangyari ang mga iyon.


    Why… Why do I have to remember them now?


    “Aminado akong hindi ko m kung paano magre-react nang una kong mman ang tungkol sa no


    n’yoban sa mga McClennan, Ma’am. Dahil sa totoong, hindi ako naniniw sa paghihiganti. I don’t


    believe we can find sess or gain something from revenge. Determinadong-determinado kayo na


    pabagsakin ang isang tao kaya nanahimik ako. What could I do, anyway?” Pagbasag uli ni Radha sa


    katahimikan sa pagitan n.


    “Because of the n, you were motivated to work harder every single day and that was good. But,


    Ma’am, didn’t you ever stop to wonder for a moment?” Nilingon siya ni Radha. “Kung itinuloy ninyo ang


    no, kung nasira ninyo si Benedict o `di kaya ay nasaktan ninyo siya, ano na po ang ipinagkaiba


    ninyo sa kanya?”


    “Hindi mo naiintindihan, Radha—”


    “Come on. It was as simple as one plus one, Ma’am. Kapag nga naman namatay na si Benedict, bawi


    na kayo. Patas, kumbaga. Pero ano na pagkatapos? You will be a murderer; exactly like the man you


    hated the most. But God is good, Ma’am.”


    Ngumiti si Radha. “He made you fall in love, eventually stopping the n, stopping you from getting


    blood on your hands. You know what I think? Sa tingin ko ay hindi n’yo tga minahal si Sir Levi dahil


    hindi niya kayo nagawang pign sa no n’yo `di td ni Sir Austin, the man you obviously love and


    the man who loves you just as much.” Hinawakan nito ang mga kamay niya. “Mahirap ang


    pinagdaanan ninyo at kahit kan, wng kukwestiyon anuman ang magawa ninyo. Magng ang


    ipinalaban n’yo rito pero iyon pong mga magng n’yo, matagal nang w. Matagal nang


    nananahimik kasama ng Diyos. You once said that for you, your parents were the greatest parents in


    the world.”


    “Radha, ano ba’ng—”


    “For sure, they would want you to move on and be happy,” parang wng narinig na pagpapatuloy ni


    Radha. “I’m sure they would want you to love… regardless of who you fall in love with. And I’m sure


    they wouldn’t mind having Sir Austin as long as he loves you. Dahil iba si Sir Austin sa ama niya.”


    “HINDI dapat pinaghihintay ang pagmamahal na wagas, Ma’am. Nasasayang ang oras. Iyon ang isa sa


    mga bagay na na-realize ko. So, let’s put it this way. Nakikita n’yo ang altar na ‘yan?” Itinuro ni Radha


    ang altar. “What if Sir Austin finally decided to sign the annulment papers? What if he falls in love again


    and waits for someone else at the altar? Makakaya n’yo ba iyon, Ma’am?” Tumaas ang isang ky ng


    dating tauhan. “Kung ibang babae naman ang habulin niya, matatanggap n’yo naman ba? Paano kung


    isang araw ay mapagod na siya sa kahihintay sa inyo? Ano ang gagawin ninyo?”


    Naisubsob ni Maggy ang sumasakit na ulo sa manib ng kanyang sasakyan. Parang tuksong


    nagsasabayan sa isip niya ang mga sinabi ni Radha pati na ang mga pala sa kanya noon ng


    kanyang mga magng. Hindi na siya nakaimik pa matapos siyang panan ng mga salita ni Radha


    sa simbahan. Inihatid nang siya nito sa parking lot ng kanyang opisina para makuha niya ang


    kanyang kotse at nang makauwi na rin.


    Radha’s words never left her mind. Damn it!


    “Para ko na rin po kayong kapatid, Ma’am. Kayo ang paraan ng Diyos para iligtas ako sa


    kamiserablehan ng taon na ang nakararaan. At gusto ko rin kayong maging masaya gaya ng mga


    magng n’yo na m kong iyon din ang hinihiling para sa inyo ni Ma’am Yalena. For once, choose


    happiness over rage. Step forward and quit looking back!”


    “For crying out loud, Radha,” frustrated nang sinabi ni Maggy. Bahagya niya pang iniuntog ang noo sa


    manib. “Get out of my head.” ng sunod-sunod na mararahas na paghinga ang pinakawn niya.


    Pakiramdam niya ay nakabitin sa ere ang kanyang puso dahil hindi siya makabuo ng desisyon na m


    niyang habang-buhay na posibleng makaapekto sa kanya.


    Sumagi sa isipan niya si Austin… ang kanyang asawa. Hindi niya na maitatanggi pa ang init na


    bumangon sa kanyang puso. W sa loob na pinaandar niya ang sasakyan. Sakang niya


    namyan ang mkas na pag-n sabas pero nagpatuloy pa rin siya sa pagmamaneho pauwi sa


    kanyang condo unit. Kapag ganoong gusto niyang mag-isip ay hindi siya sa pagmamay-aring hotel


    natutulog.


    Makalipas ang mahabang sandali ay natanaw na ni Maggy ang condominium building. Pero


    nasorpresa siya nang may iba pang matanaw… ang kotse ni Austin. The man had been staying in


    Nevada for almost a month now. Kahit mads niyang nakikita ang asawa ay pinanatili nito ang


    distansiya sa kanya. She breathed sharply upon seeing the man standing beside his car in the middle


    of the heavy rain.


    Nasa bulsa ng leather jacket ni Austin ang mga kamay nito na para bang sadyang hinihintay ang


    pagdating niya. Nag-unahan sa pagpatak ang kanyang mga luha nang mukhang napansin na ng


    asawa ang kotse niya. Dahil hindi tinted ang sasakyan ay mya nng natitigan ang isa’t isa. Sa


    kauna-unahang pagkakataon m nang manumbalik ang kanyang  ay nangibabaw ang


    pagmamahal niya para sa asawa.


    Here was the man who was still waiting for her despite the constant pain that she was bringing to him.


    Kinalimutan ni Austin ang buhay nito sa Pilipinas atkas-loob na sinundan siya sa Nevada kahit pa


    w itong kasiguruhan kung tatanggapin niya ba itong muli. For the first time, she had managed to


    truly appreciate the love he had for her.


    Nang mga sandaling iyon ay unti-unti nang naging maliwanag kay Maggy anghat. God… she had


    won in her battle against Benedict. Malinaw na iyon sa sim pang. Hindi niya ngang agad na


    nakita. Minahal siya ni Austin. At si Benedict, anuman ang ginawa nito noon, pagdating ng araw, ay


    mamamatay pa rin itong bigo dahil kahit minsan sa buhay nito ay hindi ibinalik ni Ca ang


    pagmamahal nito.


    Benedict will forever be unable to remember the most important things. And he had lost both no and


    Austin upon discovering the crimes hemitted. Habang nabubuhay si Benedict ay patuloy itong


    magdurusa habang ang Tito Roman niya at ang kanyang mga magng, siguro td ng sinabi ni


    Radha, ay kapiling na ng Diyos nang mga sandaling iyon at natagpuan na ang kapayapaan.


    Wasn’t that the sweetest revenge ever?


    There was really nothing to avenge for because justice had been served a long time ago… after all.


    Oh, God!


    Nagmamadaling lumabas si Maggy ng kanyang kotse, hindi pansin kung nabasa na rin ng n.


    Sinalubong siya ni Austin.


    Marahas na naisuy ni Austin ang mga daliri sa buhok nito nang makpit sa kanya. “I’m sorry. m


    kong sinabi kong titign na kita pero hindi ko tga magawa. I thought I could go on pretending for


    the rest of my life but I couldn’t. Hindi naman kasi ako td mo na magaling magtago ng


    nararamdaman. Let’s stop fooling ourselves that we don’t matter to each other. I love you, you love me.


    For crying out loud, tign na natin ito, Maggy!”


    Sa kab ng mga luha ay matamis na napangiti pa rin si Maggy. Noon niyang tuluyang nagawang


    sagutin ang mga tanong ni Radha. Hindi niya makakaya kung may ibang babae nang hahabulin si


    Austinlo na kung pakakasn pa nito iyon. Dahil parang ang asawa sa kanya kung paanong para


    It took her a bunch of threaths from Radha, the photo albums, her parents’ memories, and the church


    itself to make her realize those things.


    Sa wakas ay natututunan na ni Maggy na maunawaan ang no ng Diyos para sa kanya, ang mga


    rason Nito sa likod ng mga bagyong pinagdaanan niya. Maaring tinuturuan siya nito ng leksiyon kung


    hanggang saan posibleng humantong ang isang tao sa ngn ng pamilya at pagmamahal, sa ngn


    ng pagtanggap sa mga bagay na itinakda Nito at higit sahat, sa ngn ng pagpapatawad.


    All these time, God possibly wanted her to trust in His own ns and timing but she failed to


    acknowledge that. Dahil ab siya kung paano malabas ang namuong galit sa puso niya.


    “I love you, sweetheart,” patuloy ni Austin. Bakas ang pait sa boses nito.


    “Say it again,” masuyong naibulong ni Maggy bago niya ipinikit ang mga mata. Sa isip ay nakita niya


    ang mga magng na nakangiti sa kanya. Hanggang sa mga sandaling iyon ay patuloy pa rin p


    siyang ginagabayan ng mga magng.


    Thank you so much, Mom and Dad. Pero sa ngayon, pwede n’yo nang tign ang pag-ala sa akin.


    Si Yalena naman po ang bantayan at gabayan ninyo. Kung kinakangang magparamdam na kayo sa


    kanya, gawin n’yo na po para matigil na rin siya.


    “I love you so much, Maggy,” puno ng emosyon na ulit ni Austin.


    Sa isang ip ay nagmt ng mga mata si Maggy. She smiled once more as she crossed the


    remaining distance between her and Austin. Hinaplos niya ang mga pisngi nito. “Pagod na pagod na


    akong masaktan, magalit, at umiyak. Pagod na akong kwestiyunin ang Diyos at sisihin ang mundo.


    Pagod na akong magno ng kung ano-ano na epic fail naman kung tutuusin. Sa ngayon… ang gusto


    ko nang ay maging masaya sa piling mo. I love you, too, Austin. I love you so much and I’m sorry for


    what you went through the past months because of me. I’m sorry for—”


    “Sshh.” Buong higpit na ikinulong siya ni Austin sa mga braso nito. “Ayokong marinig na sinasabi mo


    `yan. Dahil w ka namang kasnan sa mga nangyari. The words I love you are more than enough


    and I just wanna hear you say that over and over again because you’ve been denying me the chance


    to hear and enjoy those words from you. Heck, Maggy. I thought this would never happen anymore.”


    Gumanti siya nang mas mahigpit na yakap sa asawa. “I love you,” sa halip ay sagot niya, pinipilit


    makabawi sa mga panahong nasayang. “I love you. I love you.”


    Nang bumitiw na kay Maggy si Austin at halikan siya sa mgabi ay buong puso siyang nagpaubaya…


    at buong kaluluwang lumaya. For the first time after sixteen long years, she weed hope and faith


    back in her heart once more. Parang dam na umagos sa kanyang isipan ang mga linya sa bibliya na


    sabay-sabay n noong binabasa ng kanyang pamilya.


    There was this one verse that stood out from those memories. That was psalm chapter one-hundred-


    neen verse sixty-seven; ‘before I was afflicted and I went astray, but now I keep Your word.’


    Thank You, Lord.


    Wakas


    The Novel will be updated first on this website. Come back and


    continue reading tomorrow, everyone!