Chapter 20


    HINDI kaagad nakpit si Selena kay Dean kahit pa nakita niya na ito sa tapat ng gate ng kanng


    mansyon. Nakaupo ang binata sa hood ng kotse nito at nakapaloob ang mga kamay sa bulsa ng suot


    na leather jacket. Nakating ito sa kngitan kaya hindi kaagad siya napansin nito.


    Hindi inak ni Selena na papayag si Dean na makipagkita sa kanya ng ganoong oras. Ayon rito ay


    mahigit apat na oras ang distansya ng unit nito sa mansyon ng kanyang pamilya. Pero nagmaneho ito


    ng ganoon kyo parang pagbigyan siya. Sumy ang ngiti sa kanyang mgabi. Noon naman


    lumingon ang binata sa gawi niya na para bang naramdaman na nito ang presensiya niya.


    Nagtama ang kanng mga mata. Parang napakaraming gustong sabihin ni Dean base sa mga titig


    nito sa kanya. Kung sana ay kaya niyang basahin ang nlaman ng isip nito. He looked wonderful just


    sitting there. Tinatangay ng pang-umagang hangin ang mahabang buhok nito. At kahit pa


    nangangalumata ito ay hindi pa rin nabawasan ang gandanglaking tay nito.


    Halos hindi makapaniw si Selena na pinupuri niya si Dean. Kung mlamanng siguro ng mga


    kaanak o ni Adam ang mga iniisip niya ay w na siyang mukhang maihaharap pa sa mga ito.


    “Gusto kitangpitan.” Anang binata. “Pero nag-ala ako na baka marma ka. Kaya kung handa ka


    na, you can sit beside me.” Tinapik nito ang espasyo sa tabi nito bago ito matipid na ngumiti. “It was so


    good to see you in the morning, Selena. Magandang panim ng araw. Just like the old-“ Mayamaya


    ay napailing ito.


    Nagsalubong ang mga ky ni Selena. “You were saying?”


    Muling napangiti nang si Dean pero hindi maikaka ang lungkot sa mga mata nito. “Nothing.”


    At gaya ng dati ay naaapektuhan si Selena sa kalungkutan na nakikita sa binata. Nala niya ang


    iniregalo nito sa kanyang painting noong twenty-fifth birthday niya. Kinuha niya iyon sa townhouse niya


    at ipinalipat sa kwarto niya sa mansyon tutal ay iginigiit ng ama na doon na siya tumira. Ta-tatlo nang


    daw s ay bubukod pa siya. She loved that painting. Kahit na ang sarili ang nakaguhit roon,


    pakiramdam niya minsan ay si Dean ang siyang nakikita niya sa tuwing tumitingin siya roon.


    Naupo si Selena sa tabi ni Dean. Sa loob ng ng sandali ay nanatiling sng tahimik na para bang


    kuntento na s na mpit s sa isa’t isa. W nang iba pang salitang kangan. Pero mayamaya ay


    si Dean rin ang naunang bumasag sa katahimikan.


    “Kumusta ka na? Masaya ka ba?” Marahang tanong ng binata.


    “Masaya naman.” Paano ba ipapaliwanag ni Selena kay Dean iyong parang parating kng na


    pakiramdam niya? Isang uri ng kakngan na nalahong sa tuwing kasama niya ito? Paano niya


    ba iyon sasabihin sa paraang mauunawaan nito kung kahit siya ay hirap na hirap na ring maunawaan


    ang sarili?


    “Ikaw, Dean, kumusta ka na?”


    “Trying to survive each day.” Nilingon siya ni Dean. “Mahal mo ba si Adam, Selena?”


    Nagt siya. Iyon ang kauna-unahang pagkakataon na tinanong siya ni Dean ng tungkol sa bagay na


    iyon. Ganoon pa man ay ngumiti siya. “Mahal ko siya.” Iyon ang m ko. “Mahal ko siya.” Ulit niya sa


    mas mariing boses para kumbinsihin ang sarili. “Mahal ko si Adam.”


    Natawa si Dean pero wng kasingpait iyon sa pandinig ni Selena. “Hindi ako naniniw sa sumpa.


    Pero mukhang nagalit si Pepe San Diego kaya ngayon heto at pinatutunayan niya sa akin na tama siya


    at mali ako.” Tumayo ang binata. Nang mga sandaling iyon ay pumutok na ang liwanag sa buong


    kapaligiran. “Kapag lumakiki na si Elijah at dumating ang panahon na natutunan niya nang


    magmahal, m mo kung ano ang unang sasabihin ko sa kanya?”


    Parang may bing nagbarang kung ano salamunan ni Selena kahit pa hindi niya gaanong


    maunawaan ang mga sinasabi ni Dean. Para siyang nasa loob ng isang bugtong at hindi niya


    mahanap-hanap ang sagot. “Ano?”


    “Sasabihin ko sa kanya na “Kapag nagmahal tayo at dumating ‘yong panahon na kangan natin sng


    pakawn, kahit masakit, pakawn natin s. ‘Wag natin sng talian. ‘Wag natin sng rendahan.


    Dahil kahit s, masisikipan. Kahit s, masasaktan. Ibigay natin ‘yong hinihiling nng paya. At sa


    dulo nghat ng ito, ang pinakamainam nating gawin ay ang umasa na sana… sana isang araw, ‘yong


    mga pinakawn natin ay makalang bumalik sa atin. O kung hindi man ay magdasal na sana…


    sana isang araw, lumipas ang sakit, anghat ng sakit.”


    Nanubig ang mga mata ni Selena sa narinig. Hindi maitatanggi ang hapdi sa boses ng binata. “Dean…”


    “ng buwan na rin ang lumipas. Magli-lima na. Do you still remember the princess that I said I’m in


    love with? The one who fell in love with the prince’s subordinate?” Sa halip ay wika ni Dean. “She had


    a change of heart, Selena. Na-in love siya uli sa isang prinsipe. At kung sakali man na dumating ang


    panahon na makla mo ang prinsesa na iyon, pakisabi sa kanya na wng anumang galit o sama ng


    loob sa kanya ang tagasunod ng prinsipe. He will always, always understand her.


    “Siguro may mga bagayng tga sa mundo na kahit na anong pakikipaban ang gawin mo, hindi


    uubra. Pakisabi sa kanya na pinapakawn ko na siya. Hindi dahil ayoko na o napagod na ako. Lalong


    hindi dahil hindi ko na siya mahal. Kundi dahil nangako ako sa kanya na pakakawn kong siya sa


    oras na makita kong w ng pag-asa at hindi niya na ako mahal. At ito na iyon. Ayoko na siyang


    patuloy na itali sa akin. Natatakot na akong masakal siyalo na at mukhang hindi tga siya ang para


    sa akin.” Gumaralgal ang boses ni Dean. “I love her so much. Buttely, I can’t help but feel so down.


    Loving her gave me strength the same way that it was making me weak right now. Nanghihina na ako


    at gusto ko na ring magpahinga.”


    “God, Dean.” Napatayo na rin si Selena. “H-how do I make you feel better? Ayokong makita kang


    nagkakaganyan.”


    “Pwede bang payakap naman?” Ngumiti si Dean. Ibinuka nito ang mga braso. “Payakap… kahit


    ngayonng.”


    W nang pagda-dwang isip na lumapit si Selena kay Dean at buong higpit na niyakap ang binata.


    Gumanti ito ng yakap kasabay niyon ay narinig niya… ang pagtangis nito. Para siyang dinurog. Para


    siyang binasag, sa sobrang sakit na nararamdaman ay hindi niya iyon makuhang ipaliwanag. Ang m


    niyang ay nasasaktan siya sa kaisipang nasasaktan ang binata.


    “Tama na.” Pumiyok ang boses ni Selena. “Tama na, Dean, please.”


    “Ano na bang gagawin ko, Selena? Natatakot ako. Nag-ala ako. I don’t wanna let the princess go.”


    “Then don’t.”


    “Pero may mahal na siyang iba. Kumapit ako sa nakalipas na mga buwan kasi ang sabi n, ang puso,


    parating makakala sa kab nghat. Pero hindi na ako mala ng puso niya.”


    Pumig ang puso ni Selena. Bakit ganoon? Bakit iba ang dating sa kanya ng mga salita ng binata?


    Ano ba ang tgang gusto nitong iparating? Magsasalita pa sana siya nang mayamaya ay humiwy


    na sa kanya si Dean. Pinakatitigan nito ang kanyang mukha na para bang kinakabisa nito iyon bago


    siya nito marahang dinampian ng halik sa noo.


    “I truly wish you well, Selena. Be happy, okay?” Halos pabulong na sinabi ni Dean bago ito nagpam


    na. Sumakay na ito sa kotse nito at pinaharurot iyon pyo. Hindi na siya nakapagsalita.


    May nakapang takot sa dibdib si Selena. Bakit kung magsalita si Dean ay para bang hindi na s muli


    pang magkikita? Bakit kung tingnan siya nito ay para bang siya ang prinsesa na tinutukoy nito na ayaw


    nitong pakawn? Natutop niya ang dibdib kasabay ng pagbagsak ng kanyang mga luha.


    Sumikat na ang araw. Pero bakit parang lumubog na iyon sa paningin niya? Pakiramdam niya nang


    umalis si Dean ay tinangay nito anghat ng liwanag sa paligid niya. ng minuto pang nanatili si


    Selena sabas ng gate bago siya nagpasyang pumasok na. Pero bago iyon ay nalingunan niya ang


    mga magng sa veranda na parehong nakatitig sa kanya. May luha rin siyang natanaw sa mga mata


    ng ina habang hindi niya naman mabasa ang ekspresyon ng ama. May inililihim ba ang mga ito sa


    kanya?


    GUMUHIT ang ngiti sa mgabi ni Dean kasabay ng pag-iinit ng mga mata niya nang makita ang ama


    na nakasandal na sa headboard ng kama nito habang nakabukas ang mga braso sa kanya. Hindi siya


    likas na emosyonal. Pero nitong mga nakaraang araw d ng samu’t saring nararamdaman ay parang


    kay daling lumabas ng mga luha niya.


    Ab si Dean sa pagpipinta nang tawagan siya ni tito Andrei, ang abogado ng kanyang ama at


    pinapupunta siya sa ospital. Ito ang nagbalita sa kanya na pagkalipas ng halos walong taon,


    nagkaroon ng him at nagising ang kanyang ama. Ora-mismo ay iniwan niya anghat ng ginagawa.


    Ni hindi na siya nakapagpalit pa kaya bakas pa ang pintura sa kanyang mga pd at damit. Gaya ng


    dati ay inihabilin niya na muna ang anak kay manang Ester.


    May mga security guards na naabutan si Dean sabas ng kwarto ng ama na pare-parehong yumukod


    sa kanya nang makita siya. Pero bago iyon ay nakita niya rin ang nagsisigaw na madrasta niya


    kasama si Adam sabas ng ospital na hinaharangan rin ng mga gwardya kaya hindi nakapasok.


    Ipinagtaka niya iyon nang husto dahil siya ay wng kahirap-hirap na nakapasok matapos niyang


    kumpirmahin ang pangn niya.


    “Dean… anak.” Namamaos pang sinabi ng ama. “Come here.”


    W nang sali-salita pa. Para siyang bumalik sa pagkabata na nananakbong lumapit sa kanyang ama,


    nasasabik na maramdaman ang yakap nito, ang tatag nito. Sa dami ng pinagdaraanan niya,


    kangang-kangan niya ng yakap na iyon. Mahigpit niyang niyakap ang ama. Gumanti ito ng mas


    mahigpit ring yakap habang tinatapik-tapik ang kanyang likod.


    “Dad, I’m so sorry.” There. Sa tuwing binibisita ni Dean ang ama ay parati niyang sinasabi iyon rito.


    Hindi niya m na darating pa ang pagkakataon na magagawa niyang personal na humingi ng tawad


    rito, na magagawa pa nitong marinig iyon. Kahit paano ay nagluwag ang kanyang kalooban. “I’m so


    sorry for putting you into that state for the past years.” Gumaralgal ang boses niya. “Hindi na ako aalis,


    dad. Hindi na ulit. Pangako.”


    “Sshh. I wanted to let you go that time, son. Gusto na kitang pakawn noon kasi m ko na


    nasasaktan ka na rin masyado. I thought if setting you free was the only way you can stop hurting,


    kahit mahirap, kakayanin ko. But then something happened that day.” Bahagyang humiwy ang


    kanyang ama sa kanya. Pinakatitigan siya nito. Napuno ng luha ang mga mata nito. “Bago ka umalis,


    parati na kaming nagtatalo ni Leonna. Parati ko siyang nahuhuling kausap si Harry, ang boyfriend niya


    bago kami ipinagkasundo sa isa’t isa ng mga magng namin. Pero inayawan iyon ng mga magng


    niya dahil simpleng ang pamilyang pinagmn ni Harry.


    “Noong minsang maaga akong umuwi sa mansyon, naabutan ko s ni Harry na nagtatalo tungkol kay


    Adam. Harry was insisting that Adam recognize him. Nag-iba na kaagad ang kutob ko. Kaya palihim


    kong ipina-DNA test si Adam.” Nagtagis ang mga bagang ng ama. “And the day you were about to


    leave was the exact same day I discovered that Adam isn’t my son. Iyon ang dahn kaya kita


    sinundan nang araw na iyon, kaya kita hinabol. Because I want my real son to stay and be the one to


    be with me. But the ident happened.


    “W kang kasnan doon, anak. I was just… distracted while driving at that time. Leonna’s betrayal


    was just too much to bear. Lalo na at inak kong akin tga si Adam. Bukod pa roon ay napamahal


    na rin sa akin si Leonna. Kaya sa kab ng pagna-nag niya, I continued to hold on. But believe me,


    son, your mother was the very first woman I loved. Maling panahon ngang siguro. Pero w na


    akong naramdaman na katd ng pagmamahal ko para sa mama mo.”


    Muling napaluha ang ama. “I didn’t know that Leonna send her away. Ang ak ko ay kusa siyang


    umalis nang alukin siya ng pera ni Leonna pati ng pamilya ko at tinanggap niya iyon. I was so


    brokenhearted when I heard that to think that I was nning to process my annulment with Leonna. At


    iyon ang matinding pagkakamali ko. Dapat p, itinuloy ko nang ‘yong annulment. Dapat p hindi


    ako naniw kay Leonna at sa pamilya kong kinasabwat niya pa. I’m so sorry, Dean.”


    Napamaang si Dean. Mayamaya ay naihmos niya ang mga pd sa mukha. Napuno ng pagsisisi at


    galit ang puso niya. Sana p ay hindi siya umalis noon. Sana ay naghintay siya ng kahit ng araw


    pa. Sana ay hindi naaksidente ang kanyang ama. Sana ay noon pa nito nakompronta si Leonna. Sana


    nman iyon ng mga Av. Disinsana ay wng humarang sa nabuong pagmamahn n ni


    Selena.


    Sana ay naging mya s ng asawa. Sana ay hindi naw si Shera sa kanya. Sana ay hindi


    naaksidente si Selena at nagkaroon ng amnesia. Sana ay masaya siya ngayon.


    Pero hindi. Mananatiling hanggang sana nang ang mga iyon. Dahil mas sakim pa p kaysa sa


    inaak ni Dean si Leonna. Napakaraming taon ang inagaw nito sa kanya. Inagawan siya nito ng


    titulo, ng karapatan at nghathat sa kanya.


    “Pero ngayong nagising na ako ay itatama ko na anghat, anak. Ipapa-annul ko na ang kasal namin


    ni Leonna at sa oras na hindi siya pumayag, masakit man ay w akong magagawa kundi ang i-


    ckmail siya. I will have to tell the public about her. I will have to tell them that Adam wasn’t my son.


    Iyon ang dahn kaya isa sa mga ipinatawag ko ay ang tito Andrei mo. Si Leonna at si Adam…”


    Napailing ang ama. “Hindi ko na muna s kayang makita sa ngayon. m kong inosente si Adam sa


    Text content ? N?velDrama.Org.


    nangyari. Ako ang inaak niyang ama. But I just… I just couldn’t look at him without thinking how


    unfair I have been to you, to my real son. I’m really so sorry, anak.”


    Nahinto sa tangka sanang pagsasalita si Dean nang mayroon sng marinig na kumbog. Pagharap


    niya sa pinto ay nakita niya roon si Zandro, ang ama ni Selena, pabagsak itong nakaupo sa marmol na


    sahig. Ni hindi niya namyan na nakapasok na p ito sa kwarto. Masyado siyang pinangunahan ng


    emosyon sa mga ipinagtapat ng ama at base sa anyo ni Zandro ay nasisiguro niya na narinig rin nito


    ang mga sinabi ng kanyang ama.


    Npitan ni Dean si Zandro at inlayang makatayo. Pero hindi ito tumayo. Sa halip, sa pagkabi


    niya ay lumuhod ang matandanglaki sa harap niya at mahigpit na kumapit sa suot niyang pantalon.


    Yumuko ito na para bang natalo sa isang napakahgangban.


    “Patawarin mo ako, Dean. Diyos ko, patawarin mo ako.” Nanginginig ang boses na sinabi ng


    matandanglaki. “Patawarin nyo akonghat.”


    Bumuka ang bibig ni Dean pero wng anumang salita na lumabas sa kanyang mgabi. Mayamaya


    mga mata para pign ang muling pagluha. Inalis niya ang mga kamay ni Zandro sa kanyang pantalon


    kasabay ng nanghihinang pag-upo rin sa tabi nito.


    Noong unang beses na matusan ni Dean ang tungkol sa kanyang ama ay tuwang-tuwa siya. Sa


    wakas ay magkakaroon na siya ng ama. Nawn man siya ng ina ay mayroon pa rin siyang matitirang


    mpit na kaanak. Noong makarating siya sa Mayn ay hinangad niyang klanin rin. Pero hindi iyon


    ibinigay sa kanya ng tadhana. Kaya sa nakalipas na mga taon ay isa nang ang hinangad niya. Ang


    makya m sahat ng mga nararanasan.


    Pero isang araw ay minahal rin si Dean ni Selena. Maslong naging komplikado anghat. Nagkaroon


    siya ng isang pangarap. Hinangad niyang klanin rin… bng Trevino para bumagay siya sa kanyang


    prinsesa. At heto na iyon. Kinikla na siya ng hari, ng mismong ama ng prinsesa. Pero w na siyang


    makapa katiting mang saya sa puso niya. Dahil malupit ang mundo. Bago niya nakuha ang


    pinakaaasam ay marami na munang naw sa kanya.


    At ngayon… matapos ng mga nangyari, aanhin niya pa ang pagkla sa kanya? Aanhin niya pa ang


    titulo? He was no longer a in subordinate. He was now a prince. But what would he do with the


    crown without his princess?


    “Anong ibig sabihin nito?” Anang naguguluhang ama.


    “You… were the most terrible man I have ever met, Mr. Av.” Sa halip ay sinabi ni Dean. “Napakarami


    ninyong ipinagkait sa amin ni Selena. And for the past months, I hated you so much. Kayo ang sinisi ko


    sa nangyari kay Selena. Kayo rin ang sinisi ko sa pagkamatay ng anak ko. Kapag nasasaktan ako sa


    tuwing tinitingnan ko ang asawa ko at hindi ko mahanap sa mga mata niya ‘yong pamilyar na emosyon


    na kadsan ay kumakalma sa loob ko, sinisisi ko kayo.


    “Kapag nasasaktan ako sa tuwing kinakausap ako ni Selena, sa tuwing tinatawag niya ang pangn


    ko at ramdam na ramdam ko ang mga pagbabago, sinisisi ko kayo. Nang ilibing ang anak ko, sinisi ko


    kayo. m nyo ba kung gaano kahirap para sa isang ama ang ihatid sa huling hantungan ang kanyang


    anak? Inihatid ko siya na w ang asawa ko sa tabi ko, na kalong ko ang umiiyak pa na si Elijah. My


    son was even sick then. Pero hindi mo m anghat ng iyon. Kasi w ka naman doon nang


    mangyari iyon.” Mariing naipikit ni Dean ang mga mata sa nala.


    “None of those things would have happened if only you let us be happy. But until the end, money and


    wealth were all the things that you still cared about. Kung hindi nyo ba nman kung sino ako,


    magkakaganyan kayo ngayon?”


    Gumw ang mga balikat ng matandanglaki sa pagtangis.


    Naipilig ni Dean ang ulo. “Siguro kapag dumating ‘yong araw na naw na anghat ng sakit, ako na


    mismo ang sasadya sa inyo, Mr. Av para sabihin sa inyong pinapatawad ko na kayo. Although I


    doubt… if the pain will ever subside.”