Chapter 57


    Anikka


    Just gonna stand there and watch me burn


    But that''s alright because I like the way it hurts,


    Just gonna stand there and hear me cry


    But that''s alright because I love the way you lie


    I love the way you lie


    Agad kong pinatay yung radio. Tingin ko kasi parang ako yung nasa ksnta


    Nais ko muna siya maw sa isipan ko pero bakit hanggang saan ako mapunta siya naiisip ko. Kahit


    sa pagpikit ko ng aking mga mata, siya ang nakikita. Ano bang bk niyang gawin sa akin? Patayin


    ako sa sakit? Hindi ba sapat na niloko na niya ako? Kangan ko pa danasin ang sakit ng paulit-ulit .


    Hindi pa pwede na isang arawng itong sakit na ito?


    Hindi na ako masyadong conscious kung saan ako dinad ng sasakyan ko,gusto kong naman na


    kumaw sa pag-iisip sa kanya, sa pag-iyak sa kanya. Sa sobra ko yatang kakaisip


    Nakakainis! Inis na inis ako sa sarili ko, dahil kahit niloko niya ako ay mahal na mahal ko pa rin yung


    hinayupak na iyon.


    Huminto namang yung sasakyan ko sa Starbucks. Naisipan ko na makig k Nicole. Mahirap kasi


    na mag-isa, w akong magawa, naiisip ko siyalo.


    Mas maganda na, gugulin ko yung ng oras ko sa iba, sa mga kaibigan ko. Mas worth it pa, kaysa


    mag-aksayang ako ng luha sa pag-iyak ko sa kanya, sa pagmumukmok. Baka sakali na malimutan


    ko siya.


    Gustong gusto ko siyang makalimutan agad. I want to consider him as a nightmare, dahil hindi naman


    totoo anghat ng pinapakita niya sa akin


    Gusto kong maw na siya sa isipan ko, I want to bring my normal life back, yung w siya. Kahit na


    manang ako, wng nananakit sa akin, wng nanloloko.


    Pagpasok ko ay agad akong sinalubong n Nicole, nakatitigmang siya sa akin


    "Girl anong nangyari sayo? Lumaki yang eyebags mo, tapos ang tay tay mo pa." lang-


    lang tanong n.


    "Kngng ako sa tulog." Tanging sagot ko nang, ayokong mman n na sinaktan niya ako, na


    ganito ako kamiserable. Mag-alang s, gusto kong maging masaya ang gabing ito. Ayoko na ng


    puro lungkot at iyak. Nakakapagod.


    "Hay nako girl lang-la na kami sayo, mabuti at lumabas ka."


    "Nakakasawa na kasi sa kwarto ko." Pero sa totoong ayoko na doon, mala kong ang


    wnghiyang iyon.


    Binigay na sa amin ang isang bote na k, agad ko itong kinuha. Ito ang dahn kung bakit ako


    nandito. Gusto kong makalimot. Gusto ko siyang kalimutan..Gusto kong kalimutan ang mga


    kawnghiyaan n sa akin.


    "Hinay hinayng girl! Di tayo mauubusan ng k." Hindi ko nang s pinansin at ngok ang huli


    konh shot ng k. Ramdam na ramdam ko ang pait ngsa na gumuguhit sa akinglamunan. Wng


    kasing pait yung ginawa niya sa akin. W akong pakim dito, hindi ko inaalintana. Gusto kong


    naman siya kalimutan e, kahit saglitng. Ang sakit sakit na e.


    "Anikka, please stop!" Ani n sabay agaw n sa akin ng bagong bukas na k.


    "Anikka you''re wasted. Ano ba tga ang nangyayari sayo?!" Hindi ko s pinansin, pilit kong iniaabot


    yung bote, pero patuloy n pa rin itong nlayo. Please, I need to forget this pain.


    "Anikka stop!" Napatigil ako ng makaramdam ako ng sampal m kay Yen. Hindi niyo kasi ako


    naiintindihan, paano nga ba n ako maiintindihan kung di ko sasabihin.


    Tumayo ako at dali dali akong umalis pyo sa kan. Ayokong makita n ako na ganito kahina dahil


    salaking iyon, na nasasaktan ako dahil sa kanya.


    Agad akong pumasok sa loob ng restroom at doon ibinuhoshat. Yung kanina ko pang pagpigil na


    nga luha, bi nang nagsituluan na parang n.


    Bakit kangan kong danasinhat ng sakit. Saan ba ako nagkng sa kanya? Binigay kohat, pati


    na rin ang sarili ko. Bakit niya nagawa sa akin ito? Hindi ba tga ako sapat para sa kanya.


    "Sige iyakng Anikka."


    Kahit nalabo ang aking mga mata sa luha, nakikla ko pa rin ang taong nasa harapan ko. Ang


    traydor na iyon. Agad akong tumayo at sasampalin ang pagmumukha niya. Pareho sng dwa, mga


    manloloko. Pinakitaan mo s ng mabuti, pero ano ang ginanti? Niloko n ako, sinaktan. Mga hayop


    s! Sisirain ko tga mukha nito e. Para sa tuwing nakikita ko siya nala kong ang


    kawnghayaan na ginawa n sa akin.


    "Sasampalin mo ko? Sige gawin mo. Kahit sampalin mo pa ako hindi mo rin mababago ang


    Content held by N?velDrama.Org.


    katotohanan na ako ang mahal ni Lukas." Napatigil ako, at t may kumirot sa aking dibdib. Ang sakit


    sakit na naman. Mas masakit pa yata ito, para akong dinurog sa sinabi niya. Na siya ang mahal ni


    Lukas at hindi ako. Mas ipinamukha pa niya sa akin ang panloloko n.


    T nanghina ako,lo pa na mala ko anghat ng pinagsaluhan namin, binigay ko anghat sa


    kanya, pero ito ang ganti, naging isa tga ako sa mga babaeng niloko niya.


    "Ano pa ba ang gusto mo Eris." Tangi kong sagot, hindi pa ba sapat na pinakawn ko na si Lukas.


    Kanyang kanya na ang hayop na iyon. Hindi ko na siya kakanganin pa. Hindi ko kangan ng


    manloloko.


    "Yung maagaw sayo si Lukas, ak ko nga mahihirapan ako na agawin ko siya sayo. Hindi rin niya


    ako nagawang tiisin." Nakatitigng ako sa kanya habang siya ay nakangisi. Gusto ko siyang saktan,


    gusto ko siyang gantihan. Maslo akong nanghihina dulot na rin ng sobrang pagluha.


    Nakakuyommang ang aking nga kamao.


    "We made love on that night. Binigay niya sa akinhat. He fucked m---" Agad kong tinakpan ang aking


    mga tainga.Sinikap ko na wng marinig m sa kanya, pero mas nlakasan pa niya ang boses


    niya.


    "He''s always saying how much he loves me. Kay sarap pakinggan. Sinasabi rin niya ba sayo iyon?"


    Ayokong pakinggan ang anuman na salita m sa kanya. Sinabi rin niya ang mga iyon sa akin.


    Gusto kong paniwan ang sarili ko na hindi totoo anghat ng sinsabi niya. Pero hindi, kangan


    gumising ako. Gumising na iyon ang katotohanan, na nilokomang n ako.


    Ang sakit sakit na naman ng dibdib ko nakalimutan na nga kita e. Babalik na naman ba ang ginawa n


    sa akin.


    "Ok! Ok! Magsama na kayong dwa saksak mo pa siya sa baga mo."


    Dali dali akong umalis, ayoko makita ang pagmumukha niya. Namumuhi akolo, mas nala ko ang


    mga ginawa sa akin. Hindi ko na kakayanin ang susunod na mangyayari kung magtatagal pa ako


    doon. Magiging mas masakit iyon para sa akin.


    Lalo pa at pinapamukha niya tga sa akinhat. Hindi ba sapat na durog na durog na ako, kangan


    pa bang pinuhin.


    Gusto kong makalimot kaya ako nagpunta dito, pero hindi rin p ako makakalimot. Mas naging


    sariwa pa ang mga sugat na dulot ng ipakto na iyon sa akin. Mas naging masakit.


    Bakit ba ganito? Nakakainis naman e.


    Ayoko na! Gusto ko ng maw sa isipan kohat ng nangyari, ayoko na ng ganito. Mababaliw na ako


    sa ganito, nagi nang sakit ang dadanasin ko.


    Sinusubukan ko na pign ang aking mga luha pero hindi ko magawa, t gusto pa nng tumulo.


    Ayoko na makita ako na ganito n Nicole, mag-ala s sa akin.


    "Anikka! Ano naman ang nangyari sayo." Nakita ko ang lang-lang mukha n Nicole at Yen. Kahit


    gusto kong itago yung luhuan kong mukha, hindi ko rin magawa. Ayaw din naman huminto ang letseng


    luha na ito.


    "Saan ba ako nagkng? Ano ba ang nagawa ko sa kan." Agad napadabog si Nicole samesa at


    naging seryoso.


    "Sinasabi ko na nga ba e! May gagawin tgang di mabuti ang Eris na iyon." Binigyan niya ako ng


    isang matapang na tingin at hinawakan sa braso na para bang nagbibigay siya ng suporta para sa


    akin.


    "Girl, you should fight! Matapang ka diba?"


    Yeah, I''m brave. But I''m not that brave enough to be tough, you''ll be weaken. Hinang hina na ako


    ngayon, di ko m kung saan ako kukuha ngkas. Yung taong pinag-yan ko nghat ang siya


    pang wawasak sa akin. Dinurog niya ako.