Chapter 56


    Anikka


    "Please Anak,basin mo naman kami dito." Ani ni Mama, kanina pa siya katok ng katok sa pintuan,


    pero ayokong lumbas. m kong nag-ala na s pero ayokong makita n akong ganito miserable.


    Mas mag-ala pa s sa akinlo.


    Mugtong-mugto na ang mga mata ko kakaiyak. He''s not worth the tears, pero kahit anong pigil ko ay


    hindi pa rin mapign ang pagbuhos ng aking mga luha.


    Kada iniisip ko yung mga masasaya naming  ni Lukas, ay may kirot sa dibdib ko na t


    sinasaksak ako ng paulit-ulit. Kasihat ng mga iyon ay pawang mga kasinungalinganmang,


    pinaniw niya ako sahat na iyon.


    Kaya ito ako ngayon wng humpay sa kakaiyak. Gusto ko man na kalimutan siya, hindi ko magawa.


    Saksi ang kwarto na ito sa mga pangyayari sa pagitan namin ni Lukas, dito niya ako unang hinalikan.


    Napapikit ako pero mukha ni Lukas ang bumungad sa akin. Lintik! Bakit hindi ka maw sa isipan ko!


    Please kahit minsanng makalimutan kita, para maibsan itong sakit, yung pagdurog niya sa puso ko.


    Ang sakit sakit sobra! Hindi ko m kung kakayanin ko pa. Ang hirap p ng ganito. Ak ko hindi ko


    dadanasin ito kay Lukas, ak ko magiging masaya kami.


    W akong ginagawa sa kanya, I am very loyal to him. Pinakita rin niya sa akin na akong. Hindi p


    totoonghat ng iyon.


    Hindi ko m kung saan ko nagkng at nagawa niya pa akong lokohin. Hindi ba ako sapat sa kanya


    Hindi tga siya nagbago, siya tga yung Lukas na napakababaero. Napakasama niya.


    Sa pagod ay hindi ko namyan na nakatulog na p ako.


    Lukas.


    "Lukas lutang na lutang ka yata ngayon." Nag-angatmang ako ng tingin kay Ken.


    "Lukas, look pirma ka nang ng pirma diyan, di mo manng binabasa. Baka mamaya hindi mo


    namamyan, pagpasa na ng kayamanan ang pinipirmahan mo. Just chix bro!" Ani ni Ken na


    ngiting ngiti pa, siguro nakaiskor ang mokong.


    Umiling nang ako sa kanya. I cant damn focus, siya pa rin angman ng utak ko. I dont know what to


    do. Gusto kong gugulin ang oras ko sa trabaho kahit makalimutan siya kahit saglit. Kahit kaharap ko


    itong sandamukal na papel na ito, siya pa rin yung iniisip ko.


    I love her but she''s away with me. She''s freaking mad at me. Hindi ko m ang gagawin, ayaw na niya


    akong paniwan.


    "Oh boy! Brokenhearted ka nga p loverboy. Kung dinamayan mo ko kahapon, dadamayan din kita


    diyan. Ano? Gusto mo ipaligpit na rin natin pati ex mo."


    Tinitigan kong siya.


    "Oh sorry, gustong kitang ngumiti, yung mukha mo kasi di na maipinta sa sobrang lungkot."


    "I just cant help it Ken."


    "Whatever it is bro, magpakatatag ka. Fight for Anikka,you love her right?" Bi akong nabuhayan, I


    really love her, hindi ko kayang maw siya sa akin. W akong saysay kung w si Anikka. Hindi


    ako sanay ng w siya at hindi ko na nakikita ang sarili ko na bumalik sa dati, dahil si Anikkang ang


    hahawakan ko, hahalikan at pag-ayan ng sarili. Hindi ko na kayang gawin iyon sa ibang babae.


    Kaya naniniw ako na w tgang nangyari sa amin ni Eris. She just need to believe, pero


    mukhang hindi naman mangyayari iyon.


    "Remember this bro, the truth will always prevail. m kong w kang kasnan. Angkas kaya ng


    tama mo dun sa nerd na yun."


    "She''s not a nerd!" I hate when someone''s saying she''s a nerd. She''s not! G


    "Mr.Aragon." Natign kami ni Ken ng lingunin namin ang pintuan.


    It''s Mrs. Fuentes, nakatitigng siya sa akin. m na niya kaya ang nangyari? Kung bk niya akong


    kumprontahin, handa akong sabihin sa anak niyahat ng iyon. Na w tga, baka sakaling


    maniw siya. Kung sasaktan man ako, handa akong saluhinhat, para sa ganoon mapatunayan ko


    na malinis ako at w akong ginagawang masama.


    I willing to do that, kahit ipabugbog pa n ako. I wont fight, Just to prove them, na mahal ko ang anak


    niya at hindi ko siyang magagawang ipagpalit sa iba.


    "Sorry to interrupt but, I just need you talk to you." Nagt ako sa sinabi niya, mahinahon ito, dapat ay


    nagagalit na siya sa akin sa nangyari sa amin ng anak niya.


    "Can youe over to the house."


    Hindi pa rin ako makapagsalita dahil sa gt, bakit niya ako inaaya sa kan? Ano naman ang


    gagawin ko doon.


    "Hindi kami nlabas ni Anikka, nag-ala na kami sa kanya. Lagi siyang nagkukulong sa kwarto


    niya.Can you talk to her? Baka sakali na umayos siya kapag nakausap mo siya." She doesnt know at


    all, dahil kung may m siya baka kanina pa ako nakatanggap ng masasakit na salita sa kan.


    "Please?" I should go? Hindi ko m. Baka lum pa ang sitwasyon sa pagitan naming dwa.


    "This is your chance go talk to her." Bulong niya sa kin, he''s right we must talk. I should make her


    understand, na w tga. I''ll prove to her, kahit ano pang gawin niya sa akin.


    "Ok, tita. I''m going after this." Sabi ko, I''m already done with those, mag-iiponng ako ngkas ng


    loob na harapin siya.


    "Thank you very much hijo" Ani ni Mrs. Fuentes saka umalis. Hindi ko maiwasan na mapangiti. This is


    my chance to her, kahit 1 percent chanceng na magkakaayos kami ay panghahawakan ko pa rin


    iyon.


    "Good luck bro." Ken said while tapping on my shoulder. He looked at me


    pkas ng pkas ang kabog ng puso ko habang pappit sa kwarto niya. Kinakabahan ako sa


    mangyayari. Baka ipagtabuyan niya ako, hindi ko na kayang pang marinig iyon. Hindi pa rin ako


    nawawn ng pag-asa na maayos din namin ito.


    Dahan dahan akong lumapit sa kanya, She was sleeping. Nakatitigng ako sa kanya. She looked so


    peace parang w nangyari na kung anuman sa kanya.


    Para akong natauhan na may mga bakat pa ng luha niya ang kanyang mukha at hta ang mugto ng


    kanyang mga mata. All of these is all my fault. Kahit kapayapa niya pang tignan, hta na naging


    miserable siya.


    I''m so sorry baby, paiyak na naman kita, sinaktan na naman kita.I''m really sorry baby, I love you so


    much.


    Sana yun nang ang maramdaman ang maramdaman ko, kung gaano kita kamahal at hindi yung


    sakit na dulot ko sayo o kaya sana kaya ko man pawiin yung sakit na nararamdaman mo. Kahit akuin


    ko nang yung sakit, kahit ako nang ang magdusa na mag-isa. Basta huwagng siya


    magkaganito. Ayoko siyang makita na nasasaktan. Hindi ko kaya,lo pa at dahil sa kababayaan ko.


    Hinaplos ko yung kanyang mukha, that face is the most beautiful Iid my eyes on. Nala ko nung


    gabi ng pinakla ako sa kanya, para akong nakakita angel.


    Mpit na yung aking mukha ng bing dumt ang kanyang mga mata. Bahagya akong lumayo


    "Bakit ka nandito?" Hta sa kanya ang gt,lapitan ko sana siya at sasabihan na aayusin namin


    ito, pero lumayo siya. Para siyang batang takot na takot. Please Anikka, huwag ganito.


    "Bakit ka nandito?!" Lumapit ako sa kanya, gusto ko siyang yakapin, gusto ko iparamdam sa kanya na


    mahal na mahal ko siya,kahit ano pang mangyari.


    "Ayoko sayo! Layo." Aniya habang itinutk ako.


    "Ayoko sayo!" Nakita ko ang pangingilid ng kanyang mga luha. Please baby dont cry, please dont.


    Ayokong makita kang ganyan. Maslo akong nainis sa sarili ko, naging pabaya tga ako. Sana


    inayos ko yung kay Eris ng mas maaga para hindi na magkaganito. Ang hirap hirap.Gusto kong


    sapakin ang sarili ko. Kasnan ko tga ito.


    "Please Anikka, mahal na mahal kita. I do love you so much Anikka. Hindi kita ipagpapalit." Sabi ko,


    please stop, ayoko nang makita ka pang ganyan. Please believe me kahit konting.


    "Ayoko sayo! Layo!" Patuloy pa rin siya sa pagtk sa akin pero mas hinigpitan ko pa ang yakap ko sa


    kanya. Hindi na alintana sa akin ang bawat pagsuntok niya. Basta maiparamdam kong sa kanya na


    mahal ko siya at magiging maayos pa rin anghat


    "Please baby, I love you." Doon ay napatigil siya. Please baby feel it. Feel my heartbeat, feel my love


    for you. Please, I want to ease all the pain na nararamdaman mo.


    Ipinikit ko yung aking mga mata, I really missed my baby, I really missed hugging her. T ang tagal


    naming hindi nagawa ito. Hindi ko maiwasan na namnamin ang bawat sandali.


    Nahulog ako sa sahig ng bi niya akong itk, ak ko ayos na.Bakit ganito, hindi niya ba ako


    naramdaman? I''ll do it again, baka sakaling maramdaman niya muli ang pagmamahal ko sa kanya.


    Kahitkasan pa niya ang suntok sa akin.


    Akmanglapitan ko siya ng bi niya muli akong sigawan.


    "Layuan mo ko Lukas! Lumayas ka! Mamumuhi ako sayo." No baby, please dont, huwag kang mamuhi


    sa akin. Aayusin natin ito, together. Mahal na mahal kita hindi ko kaya na mamuhi ka sa akin. Saktan


    mo nang ako, suntukin mo, sasaluhin kohat basta huwag mong sabihin yan.


    "Anikka." Hahawakan ko sana ang kamay niya pero inyo niya iyon at itinuro sa pintuan.


    "Leave!" Madiin niyang sabi


    Please dont do this, we''ll fix this, we''ll fight.Just dont do this, huwag niya akong ipagtabuyan.


    "Ayoko sayo!" Muli niyang sigaw. Hindi totoo yang sinasabi mo, babawiin mo yan. Mahal mo ko diba?


    N?velDrama.Org owns all content.


    Iyon nang ang bagay na pinanghahawakan ko ngayon.


    "Lumayo ka sa akin Lukas! Layo! Ayoko sayo nakakadiri ka."


    Hindi ko namyan na nasabas na ako ng kwarto niya habang nakatanaw sa sarado niyang


    pintuan.


    Bi nang tumulo yung mga luha ko. Shit! I am crying because of this, in this pain. Ayaw na niya sa


    akin, mas pinamukha niya sa akin iyon ngayon. Ang sakit sakit sa dibdib, kada sabi niya sa akin na


    ayaw na niya sa akin. Para akong sinasaksak ng paulit ulit, hanggang sa madurog na ako at hindi ko


    m kung kan pa mabubuo.


    She''s my life now, It''s notplete without her.


    Kung kan nagpakatino na ako, Kung kan ako natutong magmahal. Yung nagpakalunod ako sa


    pagmamahal ko sa kanya. Saka nangyari ito? Hindi ko na m ang gagawin. Sa akin pa rin siya..


    Pero ayaw niya sa akin.


    Dammit! It''s killing me. Sana pinatay nang niya ako kaysa ipamukha niya pa sa akin na ayaw na niya


    sa akin, na w na.