Chapter 62


    Lukas


    "Ano pang hinihintay mo? Alis na! Bago pa magbago ang isip ko."


    "Smat tga Eris, smat!" Halos mayakap ko na siya sa tuwa, pero tinabig niya ang aking kamay.


    It is just a friendly hug, pero siguro sadyang gusto na niyang magparaya


    Napakasaya ko tga ngayon, naayos ko na ang sa amin ni Eris. May isang bagay nang ako na


    dapat ayusin. Kangan na namin mag-usap ni Anikka.


    First thing in the morning, agad kong inayos ang mga dapat ayusin sa opisina. Halos sumakit na ang


    ulo ko, dahil panay wng kwenta ang mga nababasa ko, Pero hindi ko na inalintana iyon, this is a big


    day dapat hindi ko iistress ang sarili ko baka pumangit pa ako sa paningin ng Mahal ko.


    Maya maya ay narinig ko na nagring yung phone ko, hindi ko na sana sasagutin dahil unregistered


    number naman.


    "Lukas bilisan mo, umalis ka na diyan now na!" Agad ko naman nakla ang boses ng nagsasalita. It


    was Nicole.


    "Bakit." Tanong ko, nagtataka rin ako bakit ganoon ang boses niya, parang nagpapanic. May nangyari


    bang masama kay Anikka. No!


    "Basta umalis ka na bilisan mo!


    "Bakit nga?!" Medyo magpapanic na ang boses ko, sobrang kaba ang nararamdaman ko, pakiramdam


    ko ay may mangyayari na hindi ko gusto, baka napaano na si Anikka ko.


    Nakakainis naman kasi bakit ayaw niya pang sabihin. Pinapakaba pa ako niya ako.


    "Aalis si Anikka ngayon! Mmang nasa airport na yung babaeng iyon. Ni hindi manng nag-pam


    sa amin ni Yen. Hay!" Para akong nanigas sa kinakatayuan ko, na may sumabog sa loob ko. Aalis si


    Anikka, Iiwan na niya ako?


    "Basta bilisan mo! Pign mo!" Agad akong bumalik sa aking sarili,


    Hindi na dapat ako magpaligoy-ligoy pa.


    Dali dali akong tumakbo pbas. Kangan ko siyang mahabol agad agad. Hindi sigurado ako na hindi


    pa siya nakakyo.


    This would be myst chance to get her, hindi ko ito dapat ipasawng bah, dahil maaring maw


    siya ng tuluyan sa akin, pati na ang magiging anak namin.


    Hindi maaring mangyari iyon,lo pa at ayos na kami ni Eris at hindi na siya manggulo pa sa aming


    dwa.


    "Sir may pipirmahan pa po kayo." Agad akong hinarangan ng secretary ko, hawak ang santambak na


    mga folder. Muntik ko pa siyang masagi dahil paharang-harang siya sa daan.


    "Just give it to my old man." Mabilis kong sabi at tumakbo na pyo. m kong tinatawag pa ako ng


    secretary ko, pero hindi ko na iyon pinansin, hindi mahga sa akin ang mga tambak na folder na


    hawak niya. Mahga sa akin na mahabol ko si Anikka, na mabawi ko siya muli.


    Halos paliparin ko na ang sasakyan patungong airport. Kangan ko tga siyang mahabol, hindi ako


    pupwede na magtagal.


    Putangina traffic.


    T w pang usad ang mga sasakyan. Napaka-goodtiming naman oo! Dammit! Hindi ba tga


    uusad ang mga sasakyan na ito. Kangan ko pang mahabol ang mahal ko!


    Bullshit! This is bullshit! Kung pwede kong hawiin ang mga sasakyang nakaharang sa harapan ko,


    parang makarating sa airport!


    Airport? teka? Hindi ba NAIA na itong natatanaw ko?


    Kasunod ay may natanaw ako ay isang papaalis na erono.


    Baka si Anikka na ang susunod doon, o di kaya siya na angman ng erono na iyon.


    No! Hindi. Nasa airport pa siya Lukas. Huwag kang mawn ng pag-asa. Babawiin mo pa siya diba?


    Dali dali akong bumaba sa sasakyan ko. Mas maganda pa kung takbuhin ko ang pag-punta ko sa


    airport. Baka mas mabilis pa ang magiging usad ko, kaysa sa paghintay ng mabagal na usad na mga


    sasakyan. Baka hindi ko pa siya maabutan doon.


    I need run as fast as I can, It''s like I''m running for my life, because I might lose her anytime.


    Kangan kong bilisan bago pa muhuli anghat. Ayokong tuluyan siyang maw sa akin dahil hindi


    ko kakayanin. Kangan mahabol ko siya, kangan makuha ko siya pati ang magiging anak namin.


    Magkakapamilya na kami, hindi dapat ako sumuko.


    Anikka


    "Anak sure ka ba na aalis ka?" Sabi ni Mama ng bumitiw siya ng yakap sa kanya. Mahirap din sa akin


    na myo sa kan, dahil ito pang ang unang pagkakataon na aalis ako sa puder n. Kahit pa


    mads akong sitahin ni Mama noon.


    "Yes ma." Sabi ko. Oo mahirap, pero dapat ko itong kayanin para sa sarili ko at sa magiging anak ko


    Belongs ? to N?velDrama.Org.


    "How about thew school." Umiling namang ako, sayang isang sem nang at matatapos ko na,


    pero sa ngayon, w pa na ang pag-aabogado sa isip ko, baka hindi ko pa iyon magampanan ng


    maayos,lo pa at buntis ako.Maybe next time, baka bumalik din ako.


    The important thing to me is that, this will be a new life with me, kasama ko dito yung ang magiging


    anak ko. Kakayanin ko ito, isinusumpa ko sa sarili ko na magiging mkas ako para sa aming dwa.


    Si Lukas naman, oo mahal ko siya. Infact iniisip ko ba kung kaya ko ba siyang iwan. Para bang gusto


    kong maniw sa mga sinasabi niya. Pero hindi maari, dahil malinaw na malinaw na anghat sa akin.


    Kahit mahirap siyang kalimutan, dahil siya anglaking una kong minahal. Isa rin siya sa dapat kong


    kalimutan, kahit na anak niya ang nasa sinapupunang ito.


    Nagpanggap ako na may kahalikan kagabi, pero umalis siya at di na umasa pa, magiging mahirap sa


    akin kung patuloy pa rin siyanglapit sa akin. Mas maganda na kalimutan nang niya ako.


    Magkakalimutan kami.


    This is it!


    Bumuntong hininga ako bago pumasok sa may airport. This is it, nandito na ako, ang unang hakbang


    sa pagbabago ng aking buhay.


    Habang naghihintay sa aking pag-alis ay naisipan ko muna bas yung libro na isauli ni Nicole sa akin,


    yung The little prince ko, ang tagal kong hinahanap yung libro kong iyon, nasa kanyang p.


    Agad kong pinulot ang papel na nahulog.


    Please read this


    Unang tingin ko pang sa st ay agad kong nakla ang handwriting nung nagst, It''s Eris''.


    Napangiti ako, hindi pa p nagbabago ang st kamay niya.


    "Tara na Anikka."


    Lukas


    Nag-angat ako sa mking LCD screen ng airport, halos manlumo ako sa nakita.


    Nakaalis na yung flight patungong france. Hindi maari, hindi! Bakit niya ako nagawang iwan?


    Tumingin ako sa kanan ko, kitang kita ko ang pag-alis ng erono. Tuluyan na siyang naw sa akin.


    I lost her. I really lost her.


    Sabihin niyo sa akin na hindi ito nangyayari, hindi ito totoo. Pagising ko, m ko na kami pa rin.


    Pero kangan kong gumising sa realidad, na w na siya.


    Bakit ba kasi tanga tanga ko! Napakapabaya ko! Bakit ko hinyaan na maw siya.


    I am such an asshole. Napakawng kwento kong tao, hinayaan komang s na maw sa akin. Ni


    hindi ko manng siya naabutan.


    Hinang-hina akong lumuhod sa sahig at dahan dahan din na tumulo ang aking mga luha.


    "Lukas."


    Anikka


    I''m so sorry friend, I am really reaaly sorry sa mga nagawa ko sa inyong dwa Hindi totoo na may


    nangyari sa amin ni Lukas. Gawa gawa kong anghat, gusto kong naman kasi na mahalin niya


    muli ako. Pero sa tingin ko, hindi na niya ako mamahalin pa dahil kitang kita ko sa kanya kung gaano


    ka niya kamahal. Lukas loves you very much. You should know that.


    Please take care of him, mahalin mo siya ha.


    I''m sorry my friend


    "Anikka saan ka pupunta?!" Dali kong hin ang maleta ko pabalik. No I should not leave this ce


    never,lo pa at m ko na ang totoo. Wng ginawa si Lukas sa akin, w siyang kasnan sa mga


    nangyayari.


    T sising-sisi ako sa mga ginawa ko kay Lukas. Pakiramdam ko ay napakasama ko kasigi ko


    siyang tinataboy, sinasaktan kahit w p siyang ginagawa na masama. I should believe him in the


    first ce, hindi dapat ako nagpaniw na nakikita ko. Pinanghawakan ko nang sana na mahal niya


    ako.


    Sana hindi pa huli anghat, sana mapatawad niya ako sa mga nagawa ko. Sana.


    Halos lumiwanag ang mundo ko ng makla ko ang taong nakatalikod sa harapan ko.


    Hindi ko maaring magkamali.


    Lukas


    Siya nga ba tga ang nasa harapan ko.


    Siya nga! Si Anikka mismo ang nakatayo sa mismong harapan ko.


    Agad siyang tumakbo patungo sa akin atking gt ko na yumakap siya sa akin.


    Hindi ko mapign na ngumiti, napakasaya ko na nasa bisig ko na siya ngayon, ang babaeng mahal


    ko.Sana ay hindi ito panaginip, sana totoo na ito.


    "I''m sorry Lukas." Aniya habang humihikbi sa aking bisig. Hinimas ko ang kanyang buhok, para


    makasigurado na siya tga ang yumakap sa akin.


    "Shhh don''t cry baby. I hate to see you cry. W kang kasnan, Ako ang dapat na magsorry sayo.


    Please smile na." Niyakap ko siya muli ng pagkahigpit-higpit. Ayoko na kasi na maw pa siya sa akin.


    Baka hindi ko kayanin na maw siya. Baka ikabaliw ko pa iyon, kaya hinding hindi ko na siya


    hahayaan na umalis.


    Kums muna ako sa kanya.. Kangan ko muli siguraduhin na matatali na siya tga sa akin.


    ................... .