Chapter 37


    Anikka


    Naki ang mga mata ko na sinabi ni Lolo.


    "May nabuo na ba?"


    Nabuong pagmamahn oo, pero hindi nabuong bata? W!


    Oo may nabuong pagmamahn pero takot naman akong aminin ito sa kanya..Parang baliwng,


    paano may mabubuo kung hindi ka aamin? I am still afraid of the consequences na maaring mangyari,


    Natatakot pa rin ako masaktan, natatakot ako na mabaliw sa kakaiyak. Gaya sa nababasa ko sa mga


    novels, napakahirap masaktan at ayokong maranasan iyon. Oo duwag na kung duwag pero ayokong


    masaktan at w pa akongkas loob para sabihin sa kanya. Para kasing uurong yung d ko


    pagkaharap ko siya, natitiklop ako.


    Maya maya ay natapos na kaming kumain. Sinabi ni Lukas sa akin na ihatid ko daw siya sa unit niya


    para makakuha siya ng damit, dahil nakabndra daw yung katawan niya sa harapan ko, baka


    pagnasaan ko. Ang kapal ng pagmumukha!


    Hay nako Anikka halos magway ka na nga sa tuwing nakikita mo ang nagtitigasan niyang abs.


    Dammit! Angndindi ng utak mo Anikka. Umayos ka!


    Napailing ako ng ulo sa naisip. Nagkakaganito naman na ako sim ng makla ko itong hinayupak na


    ito.


    Sumakay na sa Honda Jazz ko


    Oo yung pinakamamahal kong sasakyan. Nagt nang ako ng makita ko muli iyon sa garahe. Ok na


    ok na uli iyon, dahil w na yung basag niya sa bintana. Mukhang bago pa nga itong carwash at mas


    kumintab na iyon.


    Tumingin ako sa kanya. Sobra akong natouch sa ginawa niya. Para akong kininilig sa kanya kasi nag-


    effort para siya para sa akin.


    Why is he doing this, mahal niya ba tga ako.


    Napabuntong hininga nang ako at sumakay nang sa sasakyan.


    Wng imikan sa aming dwa, punong puno ng awkwardness ang paligid namin. Why is it always


    awkward between of us. Bakit naimbento pa ang salita na iyan, tuloy hindi ako mapakali dito. I want to


    get out, para bang lumiliitng ang paligid sa pagitan naming dwa.


    Pinili ko na magconcentrate sa pagmamaneho ko, baka hindi kami makarating ng maayos kung


    masyado akong magpapaapekto sa kanya.


    Pero how could I, kung ramdam na ramdam ko yung matatalim niyang titig, it makes me shiver.


    Nagiging abnormal uli ang tibok ng puso ko. Lalo na nang hawn niya yung kamay ko habang hawak


    ko yung clutch. May kuryente akong naramdaman na nagdikit ang bt namin. Bakit kasiging


    ganoon ang epekto niya sa akin, nakakainis nagiging abnormal ako sa tuwing kasama siya.


    Imbis na makafocus sa pagmamaneho ay maslo akong nadidistract. Please Lukas, tumigil-tigil ka


    baka hindi kayo makarating sa unit mo.


    I sigh, para maibsan kahit papaano yung pakabog ng dibdib ko, pero parang w pa rin itong epekto,


    because he exist, at w siyang m gawin kundi pakabugin ang puso ko, kahit sa simpleng actions


    Ganito p yun, kapag inlove ka, titibok ng titibok ng mabilis ang puso mo kapag kasama mo ang


    N?velDrama.Org owns all content.


    taong mahal mo. Buti w pang naibabalita na lumabas na ang puso sa sobrangkas ng tibok kapag


    kasama n ang mahal n.


    Laking pasasmat ko ng makarating kami sa unit niya ng maayos at ligtas. Agad kaming pumasok sa


    elevator para makapunta sa unit niya. Hawak hawak niyagi ang kamay ko, pilit kong inaalis ang


    kamay ko sa kanya. Hindi pa rin maw-w ang kuryenteng nagmum sa kanya sa tuwing


    madidikit ang bt namin, it makes me shiver always.


    Kumunot ang noo ko nang mas mahigpit niya pa itong hawakan.


    "Please don''t let go, let me hold your hand." Maawtoridad niyang sabi, w na akong choice kundi


    magpaubaya nang kahit ramdam na ramdam ko yung kuryenteng nagmum sa kanya.


    Sus Anikka! Gusto mo rin naman na hinahawakan ka niya.


    Whatever!


    Nakarating na rin kami sa unit niya, agad siyang pumasok sa kwarto niya. Aba! Iniwan ako basta dito.


    Matagal din siyang naw, aba natulog na yata doon at hinayaan ako mag-isa dito. Loko lokonglaki


    iyon.


    Nilibot ko muna yung unit niya, infairness malinis din p siya sa gamit niya, w kang makikitang


    dumi. Hanggang sa makarating ako sa counter ng kitchen.


    Napatingin ako doon sa may nakatoob na picture.


    Me and her, 2010


    Napakunot ang noo ko, ano kaya ito? Sino kaya ang sa picture. Mpit ko na sanang damputin iyon


    ng may marinig akong boses sa likuran ko.


    "Anikka." Humarap ako sa kanya at hinayaan yung picture na nakatoob dahil na rin sa nakuha niya


    agad ang atensyon ko. Wng naman siguro yung picture na iyon at huwag ng masyadong isipin.


    Saka paano niya hindi makukuha ang atensyon ko, ang gwapo gwapo niya ngayon. Kng pa yata


    ang salitang gwapo para idescribe kung gaano siya kagandanglaki. Nakabrush up ang buhok niya


    na bagay na bagay sa kanya at malinis na yung mukha niya dahil naw yung mga stubbles niya, mas


    "Prepare yourself, in twenty minutes, may pupuntahan tayo." Tapos ay may inabot siyang pink na dress


    sa akin. Tinitigan kong iyon, simpleng siya at maganda sa paningin. Pero hindi naman na niya ako


    kangan bigyan ng damit meron ako oh. Hindi ba ako mukhang nakaayos sa paningin niya. Kahit


    blouse at mahabang skirt ang suot ko nag-ayos naman ako kanina.


    "Gusto mo bang ako ang magbihis sayo?" Naki agad ang mga mata ko at bumalik sa huwisyo. No!


    Hindi pwede. Dali dali akong pumasok sa kwarto niya at nilock iyon. Mahirap na kapag nagmatigas pa


    ako kahit ayaw kong magsuot ng dress, susuotin ko na ito. Baka kung ano pang manyari sa akin.


    Na gugustuhin mo naman.


    Putyang kunsensya yan! Kan natutong mandi! Noong nakla siya?


    Pagkatapos magbihis ay sinuy ko yung buhok ko, hinayaan ko ang mga ito na nakalugay sa dwa


    kong balikat. Nagay na rin ako ng kaunting powder at lip balm.


    Napatingin ako sa sarili ko, ok naman na siguro ito. Hindi na aangal ang hinayupak na iyon, w rin


    naman kasi akong make-up


    Napahawak ako sa may gilid ng mata ko. Hindi na ako kasi nakapagsuot ng smin, ewan ko ba pero


    hindi na muli akong nagpagawa ng bago. Nasanay na rin ako sa contact lens, they are not bad at all.


    "Baby, are you done." Napahinto ako ng marinig siya.


    "Oo tapos na." Then lumabas na ako ng kwarto niya, masyado yata akong natagn at pinahintay ko


    siya masyado.


    Agad na kaming bumaba sa unit niya, hawak niya muli yung mga kamay ko.


    Pwede niya bang bitawan? Kahit saglitng. Nagiging abnormal na naman ang puso ko.


    Hanggang sa tumapat kami sa isang Montero Sport at binuksan niya ang pintuan sa passenger seat.


    Teka nasaan yung ferrari niya?


    "Tss. Ken borrowed it." Aniya at t nabasa niy yung nasa isip ko, sumakay na rin ako kaagad at


    pagkatapos ay sumakay na rin siya.


    Habang nagmamaneho ay hawak niya pa rin ang kamay ko at t ayaw niyang bitawan.


    Gawd Lukas! Hindi ako aalis.


    Ang higpit kasi ng pagkakahawak niya doon t ayaw akong pakawn.


    Huminto kami sa isang bundok, bumaba na siya ng tuluyan sa sasakyan at pinagbuksan ako ng pinto.


    Ditong p kami sa bundok magdedate pinagsuot niya pa ako ng dress. Sana ay hindi nang ako


    nagpalit, nagsayangng ako ng energy.


    Bumaba ako ng sasakyan at halos mapanganga sa nakita. Ang ganda ni view, parang kitang kita ko na


    yung buong metro dahil sa dami ng w na nakita ko. It is so Fantastic, hindi ko mapign na mangiti.


    Grabe tga, para akong nasa Baguio dahil na rin sa mmig na simoy ng hangin saka ang mga


    tunog ng kulisap na kay sarap pakinggan.


    Napayakap ako sa sarili ko dahil medyo giniginaw ako. Kainis tga di nang tga ako sana


    nagdress kung ganito ang mangyayari sa akin.


    "Langya ka Lukas! Di nang sana ako nagdress! Ang ginaw ginaw kaya dito." Singhal ko sa kanya,


    nangigitata na ako samig samig dito.


    Napatili ako na bi akong niyakap ni Lukas m sa likuran.


    "You''re cold? I''ll make you warm or even hot." Aniya at may kasama pa iyon na mdemonyong ngisi.


    Parang double meaning pa ang nais niyang ipahiwating. Hinayupak siya tga.


    Tama nga siya, hindi na ako masyadong nlamig. His warm hugs makes me morefortable, para


    gusto kong mas mag lean on sa kanya at damhin ang init ng yakap niya. Pakiramdam ko protektadong


    protektado ako sa mga bisig niya.


    Tapos ay nakapatong ang mukha niya sa leeg ko ramdam na ramdam ko yung hininga niya.


    Napapikit nang ako sa namumuong tensyon na namumuo sa akin, my heart is beating fast at


    nakakakiliti ang paghinga niya.


    Yung dapat na itk ko siya pyo ay hindi ko magawa, hinayaan kong siya doon, t ba gustong


    gusto ko yung ginagawa niya. Pakiramdam ko ginagawa niya iyon hindi dahil sinusumpong na naman


    siya ng kamanyakan niya, kundi mahal niya ako.


    Sabihin niyo na na nag-iilusyon ako pero ganoon tga ang nararamdaman ko.


    "I love this baby, yung magkayakap tayo habang tumitingin sa mga magagandang view. I wish that we


    can do this everyday." Aniya.


    I love it to Lukas, kahit pa tambakan ng basura yung view natin okng basta kasama kita.


    Sabi ko nang sa isip ko at w pa akongkas na loob na sabihin sa kanya iyon. Tanging ngiting


    ang sagot ko sa kanya. Atleast naipakita ko na gusto ko yung sinabi niya at ngumiti rin siya pabalik.


    Muli ay parehas kaming nakatingin sa mga w na nanggagaling sa metro. Pero iba na ngayon,


    nlaro niya yung mga kamay ko at yakap niya pa rin ako.


    Napangiti ako, kasi sabi n, kapag nlaro daw ng isanglaki yung kamay mo, ibig sabihin ay mahal


    ka niya. Ang sarap sa pakiramdam ng ginagawa niya, I feel loved at siyang ang tanging


    makakapuna.


    Maya maya ay hinarap niya ako sa kanya, hindi pa rin nawaw ang pagkakahawak ng kamay namin.


    "I love you so much Anikka. Maniw ka man sa hindi pero mahal na tga kita. In that short period of


    time I''ve fallen I love with you.


    Natameme ako, kasama na doon ang paghurementado ng puso ko, mas mabilis ito kumpara kanina.


    Mapahawak ako sa dibdib, baka di ko kayanin angkas na kabog nito


    Huh? Ano? Mahal niya ako? Hindi niya ba ako niloloko? Hindi ba ako nanaginip.


    Pero paano ko iyon masasabi na nagsisinungaling siya, kung titig na titig siya sa akin at w iyon


    bahid ng panloloko, punong puno ito ng sinseridad.


    Napapikit ako at t bumabalik sa akin ang mga nangyari. Mahal niya ako! Mahal niya ako!


    Pero kaya ko ba itong sabihin sa kanya?


    Kung sabihin ko man ang tatlong salitang ito sa kanya ibig sabihin handa na ako masaktan. I love him,


    and I would not deny it. Wng ng dahn para ideny ko pa ang mararamdaman ko. It is clear na


    mahal ko siya, but I cant say it to him right now, natatakot ako sa maaring mangyari, hindi pa ako


    handa. Paano kung hindi totoo na mahal niya ako at pinaglololokong niya ako. Natatakot tga ako..


    Titigng ang kaya kong isagot sa kanya.


    Binigyan ako muli ni Lukas ng matatalim na titig. T nanghahamon ito.


    "I''ll make sure that you will love me too. I''ll make you fall."


    Make me fall, he did that already I already love him.


    "No Lukas." Mariin kong sabi, tapos ay binigyan biya ako ng nagtatakang tigin.


    "Why?" Aniya, pagkatapos ay yumuko siya, kitang kita ko ang lungkot sa kanyang mata. Pagkatapos


    ay tumalikod siya sa akin at rinig na rinig ko yung buntong hininga niya. Why? Bakit ganoon?W


    siyang dapat ikalungkot, it is not what I mean. I love him too.


    Huminga ako ng mlim para sabihin ito. Handa na ba ako? Kaya ko na ba?


    I close my eyes.


    "Because you already did."