Chapter 1


    Tuwang-tuwa ang matalik na mag-kaibigan na sina Juan at Hernan. Hindi maikaka ang saya sa


    kanng mga mata. Ang pagkasabik ng kanng puso. Ang kaba na tumitindig sa kanng mga


    katawan. Ang pagkamangha sa dahng makikita na n ang kanng mga apo.


    Sa bawat araw na ginawa ng Diyos ay kanng hinihiling nang sabay ang magkaroon ng apo. Ngunit


    lumipas ang araw na naging buwan hanggang sa maging taon ay hindi na ito natupad. Nanghihinayang


    man ay w sng magagawalo na''t kagustuhan ng kanng mga anak na makasama muna ang


    isa''t isa nang masaya bago s magsim ng kanng pamilya nang mapayapa.


    Isang gabi ay napag-desisyonan n Juan at Hernan na magkaroon ng kaunting salo-salo upang


    magkaroon ng kaunting kamustahan ang dwang pamilya. After all thepany stuffs that making


    them busy. Hindi hang ang kanng edad to manage their ownpanies.


    Habang kumakain ay panay ang kwentuhan ng mga matatanda nang bing sabay na napatayo ang


    dwang kababaihan at tumakbo papunta sa banyo. Sinundan naman ito ng kani-kanng asawa na


    hindi magkamayaw ang pag-ala sa kanng mga mukha.


    Nagka-tinginan ang matatanda nang kanng mapagtanto ang posibleng mangyari. Magkakaroon na


    ba kami ng mga apo?


    Doon rin ay nman nng buntis ang dwa kung kaya''t sabik na sabik ang pamilyang Fuentes at


    Aragon sa kanng magiging bagong miyembro ng pamilya.


    At ito na nga ang araw na kanng hinihintay.


    Nasa emergency room ang kanng mga manugang at kasalukuyang ipinapanganak ang kanng


    matagal na hinihintay. Hindi na maitago ang kasabikan ng dwa. Sa pamamagitan ng palakad at


    pa-tingin-tingin sa kisame ay nahahta ang kasiyahan sa kanng mga mukha. Napagpasiyahan na


    kanng mga apo.


    "Hernan, nasasabik na ako mayakap at mahalikan ang aking apo," nakangiting saad ni Juan habang


    nakatingin sa pinto ng emergency room.


    "Kahit ako nga rin Juan, sana ay maisng s ng maayos." Hindi maitago ang kaba ni Hernanlo na''t


    ito ang kanng unang beses na masisyan ang kanng mga apo.


    "Siyempre naman. Mga magagaling na doktor ang magpapaanak sa ating mga apo." Ngumiti na


    pagkasabik na makita ang kanng unang apo hanggang sa kanng naramdaman noong


    pinapanganak ang kanng mga asawa. Hindi maiitatago na matalik na matalik ngang magkaibigan


    ang dwalo na''t halos hindi na n namamyan ang oras sa dami ng kanng pinag-kwentuhan.


    "Papa!" Masayang lumapit si Eduard sa kaniyang ama at niyakap ito. Tumulo ang luha m sa


    kaniyang mga mata dahil sa kasiyahang nararamdaman. "Tatay na ako."


    Ganoon din si Marcel, ang anak ni Hernan. Kitang-kita sa kanng mga mata ang sobrang saya. Hindi


    magkamayaw sa pag-iyak at pagyakap ang dwa sa kanng ama dahil sa wakas ay dumating na


    ang kanng mga mumunting anghel sa buhay.


    ***


    Tuwang tuwa si Miranda habang pinagmamasdan niya ang m-anghel na mukha ng kaniyang


    supling na kalong-kalong niya sa kaniyang mga braso. Ang maliliit na mata na parang mga jolen. Ang


    mga mahahabang pilik-mata na nagpa-ganda rito. Ang ilong na parang hinugisan ng isang iskulptor.


    Ang maliit na mgabi na parang binigay ng isang diwata. Ang mga ky na parang idinikitng. Hindi


    niya aakin ganitong mapapawi anghat ng pagod at sakit na kaniyang tiniis para sa munting


    anghel na ito.


    It was an achievement for her to bear this little angel for nine months and gave birth to the baby in a


    very healthy way. She was very proud of the fact that she is now finally a mother.


    Tuwang-tuwa rin ang mag-amang si Juan at Eduard. Hindi dahil sa natapos ang kanng paghihirap


    habang pinagbubuntis ni Miranda ang kanng munting bituin ngunit ay dahil sa wakas ay nagkaroon


    na rin s ng anghel na magbibigay saya sa kanng tahanan.


    "Napakaganda tga ng aking apo," Tuwang tuwa na sabi ni Juan.


    "Kanino pa ba magmamana? E ''di sa maganda niyang ina." Bing tumingin si Eduard sa kaniyang


    mahal na asawa na si Miranda. Mmbing naman na pinalo ni Miranda ang braso ni Eduard para itago


    ang kaniyang namumng mukha.


    "Kahit kan tga, bolero ka tga," Nanggigigil na saad ni Miranda habang matalim na nakatingin


    kay Eduard.


    "B ba ''yon? Totoo naman ah. Totoo naman na biniyayaan ako ng isang magandang asawa at m-


    anghel na anak." Niyakap niya ang kaniyang mag-ina. Bng isang ama ay hindi rin niya maitatago ang


    gk dahil nakabuo na rin siya ng pamilya na maaari niyang maipagmki sahat. At sa


    pamamagitan ng yakap na iyon ay kaniyang maipapangako na hinding-hindi niya pababayaan ang


    kaniyang mag-ina.


    "Nakaka-inggit naman kayo." Tumawa nang mapa si Juan. "Nala ko tuloy yung mama niyo."


    Mangiyak- ngiyak na sabi ni Juan habang inala ang kaniyang asawa na si Conchita noong isinng


    ang kanng anak na si Eduard. Agad niyang pinunasan ang luha dahil sa naging emosyonal siya at


    muling binalik ang ngiti sa kaniyangbi.


    "O siya! Baka saan pa mapunta ang usapan natin. Ano ang ipapangn natin sa apo ko?" Nakangiting


    tanong ni Juan sa mag-asawang nakatingin ngayon sa kanng munting anghel.


    "Anikka Celyne." Magkasabay na bigkas ng mag-asawa. Guni-guni man ngunit nakita n na habang


    binabanggit n ang pangn ng kanng anghel ay unti-unti itong ngumiti sa kan.


    ***


    Hindi mapawi ang ngiti ng mga tao sa kwartong ito habang pinagmamasdan ang bagong miyembro ng


    kanng pamilya. Ang kasiyahan ay umaapaw at hindi n maiwasang hindi matuwalo na kapag


    nakikita nng ngumingiti ang kanng bagong anghel.


    "Ang gwapo gwapo naman ng aking apo." Tuwang tuwa na sabi ni Hernan habang kalong-kalong niya


    ang kanyang apo.


    Ang magagandang pilikmata na napakahaba. Ang manipis nabi na animo''y ipinag-kaloob ng mga


    prinsipe. Ang matangos nitong ilong. At ang mga mata na ky itim na parang nakukulong ka sa isang


    hipnotismo kapag ito''y tinitigan. Hindi magkamayaw ang pagka-bighani ni Hernan sa kaniyang bagong


    anghel sa buhay.


    N?velDrama.Org copyrighted ? content.


    "Pa," Natutuwang saad ni Marcel. "Baka mamaya, mmog naman ''yang anak ko sa inyo." Biro niya


    sa kaniyang ama. Si Hernan kasi ang unang nakahawak sa sanggol imbis na sarili nitong ina. Halos


    ayaw na niyang bitawan ito dahil masyado siyang natutuwa habang sinu-sulyapan ang sanggol.


    "Hindi a," saad naman ng ama. "Agaan natin ng mabuti itong apo ko." Binigay ni Hernan ang bata


    sa kanyang ina na si Helen. "Siya ang bagong anghel ng ating pamilya."


    "Tignan mo nga naman. Kamukhang-kamukha mo tga ang anak mo," Helen said to her husband,


    Marcel. Just like Miranda, it was an achievement for her to give birth to a handsome boy like this. And


    she was really proud that this boy was the living proof of the love of her and her husband to each other.


    "Huwag sanang maging babaero katd mo." Biro ni Helen sa asawa habang nakatingin pa rin sa


    kanng munting anghel. Tumawa nang si Marcel sapagkat m niya na babaero siya noon pero


    nang makla niya si Helen, doon niya nman kung gaano ba tga karapat-dapat na pahgahan


    ang isang babae.


    Helen may be his karma but he was proud to have her love.


    "Hindi na ako babaero dahil ikawmang ang babae ko at magiging babae ko." Niyakap ni Marcel ang


    kaniyang mag-ina. Pinapangako niya sa sarili niya na habang-buhay niyang p-protektahan at


    mamahalin ang kaniyang mag-iina.


    Having a family is a blessing from God and he should treasure them with his life because it is only a


    one in a lifetime chance and he should love them at all costs.


    "Sweet niyo naman. Bakanggamin kayo niyan." Biro ni Hernan habang hindi pa rin mabura-bura ang


    ngiti sa kaniyang mgabi.


    "Ano ba ang ipapangn natin sa apo ko?"


    "Lukas Angelo." Sabay na banggit ng mag-asawa.


    ***


    Kinabukasan, napag-isipan ni Hernan na bisitahin si Juan upang ihayag ang kaniyang kasunduan na


    matagal nang pinano.


    "Paano kaya kung ipagkasundo narin yung mga apo natin?" Nagt si Juan sa winika ni Hernan. Hindi


    naman ugali ito ng kaniyang kaibigan na mag-desisyon nang bi-bi. Ngunit kung mayroon


    naming mlim na dahn, hindi niya ito m.


    "Ano ba ang nakain mo at naisip mo yan? Sanggol pang ang mga apo natin pero ipagkakasundo mo


    na?" Iritadong wika ni Juan. Sanggol pamang ang kanng mga apo at basta nang itinali na


    nang sa kung kanino ito ipinagkasundo. Mayroon sng sariling isip at puso upang patunguhan ang


    kanng buhay.


    "Ayosng ''yan kumpadre." Ngumiti sa kaniya si Hernan. "Total ay pagsasamahin natin ang mga


    kumpanya natin, maganda na rin siguro kung ang mga apo natin ang magkakatuluyan upang sa


    ganoon ay s mismo ang magkatuwang sa pagpaptakbo ng kumpanya bng araw."


    Napaisip din si Juan. May punto rin naman si Hernan. Kahit medyo nag-aalingan ay sumang-ayon


    nang siya. Hindi na rin siguro masama ang maging siguradolo na''t mas madali nga naman


    pamahan ang kumpanyalo na kung magka-sangga sa buhay ang dwang mamumuno dito.


    Ganoon namang ang gt ni Juan nang mabas si Hernan ng isang papel. Kaniya itong kinuha at


    binasa.


    "Kontrata? Kangan pa ba nito?" Hindi maigng tanong ni Juan sa kaniyang kaibigan. Para saan?


    "Oo naman, Juan. Para mman ng ating mga apo na seryoso ang kasunduan na ito." Agad naman


    pinirmahan ng dwa ang kontrata na iyon.


    Mukha bang hindi seryosong usapan ito? Tinig ni Juan sa isipan habang pinipirmahan ang kontrata.


    Gagawinmang niya iyon para na rin sa kinabukasan ng apo.


    "Pero paano kapag ayaw na mga apo natin sa isa''t isa?" Tanong ni Juan. Naniniw siya na sa loob


    ng dwamput-limang taon ay siguradong may makikla ang kanng mga apo at s ang pipiliin ng


    mga ito.


    "Maraming paraan, Juan. Maraming paraan."